วันหยุดที่แสนพิเศษ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปทำแล็บผ่าศพ ผมคงต้องขออนุญาตเปลี่ยนแผนการเดินเล่นวันนี้ เป็นการนั่งจ้องหน้าคุณแทนจนกว่าจะยิ้มออกมาแล้วล่ะค่ะ" คินเอ่ยขึ้นพลางขยับกายเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของเขาเกือบจะชนกับไหล่บางของหมอไออุ่นที่กำลังก้าวเดินอยู่บนทางเดินคอนกรีตในสวนสาธารณะใจกลางเมือง เขาไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาท แต่น้ำเสียงที่มักจะแข็งกระด้างกับคนอื่น กลับทุ้มต่ำและอ่อนโยนลงอย่างประหลาดเมื่อพูดกับคนข้างกาย หมอไออุ่นหยุดเดินกะทันหัน เธอหันกลับมามองใบหน้าคมเข้มของวิศวะโยธาหนุ่มที่วันนี้ไม่ได้ใส่เสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นอย่างที่เคยเห็น แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้าที่ซ่อนลึก "คนไข้เคสเมื่อคืน... เขาไปสบายแล้วค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาเหมือนลมพัด "แค่รู้สึกว่าโลกข้างนอกนี่มันช่างเงียบสงบจนน่าตกใจ เมื่อเทียบกับสิ่งที่ต้องเจอในวอร์ดทุกคืน" คินไม่ตอบ แต่เขากลับเอื้อมมือไปคว้าฝ่ามือเย็นเฉียบของคนตัวเล็กกว่ามากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานแล็บส่งผ่านไปยังปลายนิ้วของเธอ เขาไม่ได้ดึงรั้ง แต่ก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ นำทางเธอไปสู่ม้านั่งไม้ตัวยาวใต้ต้นหูกวางใหญ่ที่ทอดเงาลงมาพอดี "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคิดเรื่องงานค่ะหมอ" คินนั่งลงข้างๆ แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ "วันนี้เป็นวันหยุดของคุณ และหน้าที่ของคุณในตอนนี้คือการเป็นไออุ่น... ผู้หญิงที่ผมอยากพามาเดท ไม่ใช่หมอที่กำลังแบกความรู้สึกของใครต่อใครไว้บนบ่า" ไออุ่นเม้มริมฝีปาก เธอไม่ได้ชักมือกลับ เธอซึมซับความอบอุ่นจากคนข้างๆ ที่มักจะแสดงออกด้วยการกระทำมากกว่าคำพูดเสมอ เธอสังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมนิ้วโป้งของเขา ซึ่งเกิดจากการทำงานโครงสร้างเมื่อสัปดาห์ก่อน คินเป็นคนประเภทที่ปากร้าย แต่กลับใส่ใจรายละเอียดของคนอื่นจนน่าใจหาย "คุณเคยบอกว่าวิศวะสร้างตึกเพื่อรองรับน้ำหนัก แต่ถ้าวันหนึ่งโครงสร้างมันล้าจนรับไม่ไหวล่ะคะ?" เธอถามพลางมองไปที่ผืนน้ำในบึงกว้าง "ถ้าเป็นตึก ผมคงต้องรื้อถอนแล้วสร้างใหม่ให้แข็งแรงกว่าเดิม" คินหันมามองเธอ แววตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวย "แต่ถ้าเป็นคุณ... ผมจะไม่ปล่อยให้มันพังลงมาเด็ดขาด ต่อให้ผมต้องใช้ทั้งชีวิตคอยค้ำยันมันไว้เองก็ตาม" ไออุ่นหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอก้มหน้าซ่อนความเขินอายที่เริ่มลามขึ้นมาถึงใบหู ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันค่อยๆ พังทลายลงเพียงเพราะคำพูดซื่อตรงของชายหนุ่มตรงหน้า ขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานที่ชวนให้อึดอัดเล็กน้อย เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาทำลายความเงียบสงบ "นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะมาเจอกันที่นี่" เสียงหวานแหลมที่คุ้นหูทำให้คินขมวดคิ้วแน่น เขารีบปล่อยมือจากไออุ่นทันทีโดยสัญชาตญาณ หมอไออุ่นหันไปมองตามเสียงและพบกับ 'ริน' ที่อยู่ในชุดเดรสสีสดใส แววตาของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้มีความอ่อนโยนอย่างที่แสดงออกทางใบหน้าเลยแม้แต่น้อย "บังเอิญจังเลยนะคะ" รินยิ้มมุมปาก พลางปรายตามองคินอย่างสื่อความหมาย "พอดีรินมีเรื่องสำคัญจะมาบอกพี่ไออุ่นค่ะ... เรื่องที่คินอาจจะยังไม่ได้บอกพี่ว่าทำไมเขาถึงได้มาวนเวียนใกล้ชิดกับพี่ในช่วงนี้" บรรยากาศที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกในทันที คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงพร้อมจะปะทะ แต่หมอไออุ่นกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในมือของเขาที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัว รินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วกดเปิดภาพบางอย่างบนหน้าจอ ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าหมอไออุ่น "พี่ลองดูนี่นะคะ... แล้วพี่จะเข้าใจว่า 'ความรัก' ของคนบางคน มันเริ่มต้นมาจากอะไรกันแน่" หมอไออุ่นมองภาพบนหน้าจอนั้นแล้วดวงตาก็เบิกกว้าง ความสงสัยพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ ทันใดนั้น มือถือของคินในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัว เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด คินหันมาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลายและสับสน "ไออุ่น... อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่เห็นนะ ฟังผมก่อน!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวาดหวั่นครั้งนี้ไปพร้อมกับคินและหมอไออุ่นนะคะ!