สถานะคนคุย

"ถ้าพี่จะปฏิเสธเพราะกลัวคำว่า 'คนคุย' มันไม่ชัดเจนพอ... งั้นผมขอเลื่อนสถานะเป็นคนที่มีสิทธิ์หวงพี่แบบไม่ต้องขออนุญาตใครได้ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำของคินไม่ได้สั่นไหว แต่มันกลับหนักแน่นจนคนฟังอย่างไออุ่นถึงกับชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกลางห้องสมุดคณะแพทย์ ร่างสูงของหนุ่มวิศวะในชุดช็อปสีเข้มตัวเก่าที่ดูเซอร์ไม่ต่างจากวิศวกรฝึกหัด นั่งโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นพื้นที่อันตราย กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นสะอาดแบบแป้งเด็กที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคิน ทำเอาหัวใจของนักศึกษาแพทย์ปี 6 อย่างไออุ่นเต้นผิดจังหวะ ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองผ่านแว่นสายตาไปที่ดวงตาคมดุที่มักจะใช้มองคนอื่นอย่างเย็นชา แต่ในตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยความเว้าวอนและจริงจังจนน่ากลัว "คิน... นี่มันที่คณะแพทย์นะ แล้วอีกอย่าง สถานะน่ะมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ ในเมื่อที่ผ่านมาเราก็..." "ก็อะไรคะ?" คินขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่กลับกดดันยิ่งกว่าเดิม "ที่ผ่านมาเราเป็นอะไรกัน พี่อุ่นตอบผมได้ไหม? เป็นคนไข้ที่ผมไปเฝ้าไข้? หรือเป็นคนที่ผมไปรับไปส่งทุกเย็นจนเพื่อนพี่แซวกันทั่ววอร์ด? ถ้าพี่ไม่ได้รู้สึกเหมือนกัน ก็บอกมาคำเดียวครับ ผมจะได้เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้บ้านที่พยายามขอความรักจากคุณหมอเสียที" ไออุ่นนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความเงียบในห้องสมุดดูจะกดทับทั้งคู่จนหายใจไม่ออก เธอไม่ใช่คนพูดไม่เก่ง แต่กับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มันยากเกินกว่าจะเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้ โดยเฉพาะเมื่อเธอมักจะมี 'ริน' คอยเป็นหนามตำใจที่คอยจ้องจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาอยู่เสมอ "ฉันแค่... กลัว" ไออุ่นลดแฟ้มในมือลง เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่เริ่มรื้นน้ำตา "กลัวว่าถ้าเราตกลงกันแบบนั้นจริงๆ สักวันฉันจะกลายเป็นแค่ทางผ่านของวิศวะหนุ่มอนาคตไกล แล้วสุดท้ายก็เหลือแค่ฉันที่ต้องมานั่งรักษาแผลใจตัวเอง" คินยื่นมือไปกุมมือบางของไออุ่นไว้แน่น นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่หลังมือเธอเป็นการปลอบประโลม สัมผัสที่คุ้นเคยทำเอาไออุ่นเกือบจะหลุดจากปราการความเย็นชาที่เธอสร้างไว้ "ผมอาจจะดูปากร้าย เป็นไอ้เด็กวิศวะที่ทำเป็นแต่เรื่องปูนเรื่องเหล็ก แต่ถ้าเป็นเรื่องใจ... ผมไม่เคยให้ใครเข้ามาเหยียบเล่นได้เหมือนพี่นะ" คินลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ "เป็นคนคุยกับผมเถอะนะครับ ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ว่า 'หมอ' ที่ไม่รับรักษาใคร อย่างพี่... จะต้องแพ้ทางให้วิศวะคนนี้ไปตลอดชีวิต" บรรยากาศที่ดูเหมือนจะหวานชื่นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังกระทบพื้นดังรัวใกล้เข้ามา กวินรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องสมุด พลางโบกมือไม้เป็นสัญญาณว่าเกิดเรื่องใหญ่ "ไอ้คิน! มึงรีบพาพี่อุ่นออกไปทางหลังตึกเร็วเข้า! ยัยรินมันมาพร้อมพวกกรรมการสโมฯ จะมาจับผิดเรื่องที่มึงแอบใช้ห้องแล็บพี่อุ่นทำโปรเจกต์พิเศษจนเครื่องมือทางแพทย์พังไปบางส่วน แถมยัยนั่นกำลังป่าวประกาศว่าพี่อุ่นเอาของหลวงไปให้เด็กวิศวะใช้... เรื่องใหญ่แล้วโว้ย!" ใบหน้าของไออุ่นซีดเผือดทันที มือที่ถูกคินกุมไว้เย็นเฉียบ ความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เริ่มปะทุออกมาเพราะตำแหน่งหน้าที่การงานของเธออาจสั่นคลอน คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความดุดันที่พร้อมจะพุ่งชนกับทุกอย่างที่เข้ามาทำร้ายผู้หญิงของเขา "ไม่ต้องกลัวนะครับพี่อุ่น อยู่หลังผมไว้" คินหันมาสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะคว้ามือไออุ่นแล้วพาเดินกึ่งวิ่งออกไปทางประตูด้านข้าง ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะพ้นทางออก แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปก็สาดเข้าหน้าพวกเขาอย่างแรงจนไออุ่นต้องยกมือขึ้นบังหน้า ร่างระหงของรินยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าทางออก พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดูร้ายกาจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "แหม... มาคุยเรื่องสถานะกันถึงในห้องสมุดเลยเหรอคะพี่อุ่น? แผนกวิศวะกับห้องแล็บแพทย์... ดูเหมือนจะเป็นความสัมพันธ์ที่ 'ผิดกฎ' ไปหน่อยนะคะ" รินเหยียดยิ้มก่อนจะหันไปทางประตูที่เหล่าอาจารย์คณะแพทย์กำลังเดินตามหลังมา "คินคะ... หวังว่าวันนี้คุณจะยอมรับความจริงสักทีนะ ว่าการที่หมอไออุ่นเอาใจใส่คุณเกินหน้าที่คนไข้แบบนี้... มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน" ไออุ่นรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เมื่อเห็นอาจารย์หัวหน้าภาควิชาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและถือรายงานบางอย่างในมือ คินบีบมือไออุ่นแน่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับรินด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก "ราคาที่ต้องจ่ายน่ะเหรอครับ?" คินแค่นหัวเราะ "สำหรับผม... ชีวิตนี้ทั้งชีวิตก็จ่ายให้ได้ แต่ถ้าใครหน้าไหนกล้าแตะต้องตัวพี่อุ่นแม้แต่นิดเดียว... ต่อให้เป็นอาจารย์หรือใคร ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน" คินก้าวออกไปบังร่างไออุ่นไว้มิด ก่อนจะหันมาสบตาเธอแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุด "ถ้าหลังจากนี้ผมต้องโดนพักการเรียนหรือถูกไล่ออก... พี่จะยังอยากคุยกับผมต่อไหมครับ?" ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นและความวุ่นวายที่กำลังจะปะทุขึ้น ไออุ่นได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ เพราะเธอมองเห็น 'ซองจดหมายสีขาว' ที่รินถืออยู่ในมือ ซึ่งมันไม่ใช่รายงานความผิดปกติของเครื่องมือแพทย์... แต่มันคือใบลาออกจากการเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มีชื่อของเธอแปะอยู่ด้านหน้าอย่างชัดเจน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวาดหวั่นครั้งนี้ไปพร้อมกับคินและหมอไออุ่นนะคะ!