ความลับของหมอ

“ถ้าเหนื่อยขนาดนั้น ก็แค่วางลงบ้างก็ได้... ไม่เห็นต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวเลยนี่คะ” เสียงทุ้มต่ำของคินไม่ได้แฝงไปด้วยความประชดประชันเหมือนทุกครั้งที่เขาคุยกับคนอื่น ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความเวทนาปนตัดพ้อ ขณะที่เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในห้องพักแพทย์เวรที่เงียบเชียบ มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องให้เห็นแววตาไหววูบของ ‘หมอไออุ่น’ หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวสวยที่เคยใช้จับเข็มเย็บแผลอย่างมั่นคง บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำแน่นอยู่บนตัก ชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่เธอสวมใส่อยู่ในตอนนี้ ดูราวกับเกราะป้องกันที่หนักอึ้งเกินกว่าไหล่บางจะรับไหว “คินไม่เข้าใจหรอก...” เสียงของเธอแหบพร่า “ครอบครัวของหมอ... ความคาดหวังที่เขาวางไว้ให้ มันไม่ใช่แค่เส้นทางเดิน แต่มันคือโครงสร้างชีวิตที่ห้ามพังทลายลงมา” คินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ บนเสื้อช็อปของเขาดูจะขัดกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง แต่แปลกที่มันกลับทำให้ไออุ่นรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างประหลาด เขาเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของเธอไว้เบาๆ บีบกระชับให้รู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้ “โครงสร้างน่ะ ถ้ามันรับน้ำหนักเกินไป มันก็พังได้นะครับ ไม่ใช่สิ... มันต้องมีเสาเข็มที่มั่นคงพอ” คินมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีหยดน้ำตาเอ่อคลอ “หมอไม่ใช่เสาเข็มที่ต้องรองรับความพังทลายของคนอื่นตลอดเวลานะครับ หมอก็เป็นแค่คนคนหนึ่ง... ที่มีสิทธิ์จะอ่อนแอ” ไออุ่นแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงมาบนแก้มขาว “แม่หมอบอกเสมอว่า ‘ไออุ่นคือความภาคภูมิใจของตระกูล’ คำนี้มันหวานหู แต่มันฆ่าคนตายได้เลยนะคิน... ทุกก้าวที่หมอเดิน ทุกเวรที่หมอต้องขึ้น มันไม่ใช่เพื่อความฝันของหมอเองหรอก แต่เป็นเพื่อรักษาเกียรติยศที่หมอไม่ได้เป็นคนสร้างขึ้นมา” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกัน คินนิ่งไปนาน เขาไม่เคยเห็นด้านที่เปราะบางขนาดนี้ของคนตัวเล็กข้างๆ เขาเห็นแต่ภาพลักษณ์หมอสาวสุดเนี้ยบที่ใจดีกับคนไข้ แต่ดุดันกับความผิดพลาดเสมอ “งั้นลองพังดูไหมครับ?” คินพูดขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเขาสั่นพร่านิดๆ “ถ้าโครงสร้างนี้มันห่วยแตกนัก ก็พังมันทิ้งซะ แล้วเดี๋ยวผมจะช่วยสร้างใหม่เอง... สร้างชีวิตที่หมอเป็นคนเลือกเอง ไม่ต้องแคร์เกียรติยศบ้าบออะไรนั่นอีก” ไออุ่นเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของเธอดูลึกซึ้งและสับสน เธอไม่เคยคาดคิดว่าเด็กวิศวะปากร้ายที่เธอเคยปรามาสว่าเอาแต่เล่นสนุกไปวันๆ จะกลายเป็นคนเดียวที่มองเห็นรอยร้าวในใจของเธอได้ชัดเจนขนาดนี้ เธอเอนศีรษะลงบนไหล่กว้างของเขาอย่างหมดแรง ปล่อยให้ความเปราะบางที่สะสมมานานนับปีทะลักออกมา ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะอบอวลไปด้วยความเห็นใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าห้องพักแพทย์ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังปังจนน่าตกใจ “ไออุ่น! เธออยู่ในนั้นใช่ไหม!” น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นไม่ได้ทำให้ไออุ่นรู้สึกปลอดภัย แต่กลับทำให้ตัวเธอเย็นเฉียบจนเหมือนถูกแช่แข็งในทันที นั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากแม่ของเธอ... ผู้หญิงที่ไม่เคยปล่อยให้ชีวิตของเธอเป็นอิสระ ประตูกระแทกเปิดออกโดยที่คินยังไม่ทันได้ลุกขึ้น และร่างของหญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามทว่าสายตาเย็นชาก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับชายในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เดินตามหลังมาอย่างคนคุมเกม “หมอไออุ่น... นี่หรือคือสิ่งที่คุณทำในเวลาเวร?” เสียงมารดาของเธอเฉียบขาด “มิน่าล่ะ... ข่าวลือเรื่อง ‘เด็กวิศวะ’ ถึงได้หนาหูนัก เห็นทีฉันคงต้องจัดการเรื่องการย้ายโรงพยาบาลของคุณใหม่ทั้งหมด” คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมปลาบจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความเย็นชาไม่แพ้กัน มือของเขาเผลอกำหมัดแน่นข้างลำตัว “คุณแม่คะ... อย่าค่ะ!” ไออุ่นรีบลุกขึ้นคว้าแขนแม่ไว้ ใบหน้าซีดเผือด “ไออุ่น ถอยไป” แม่ของเธอผลักลูกสาวออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมามองคินด้วยสายตาเหยียดหยาม “ส่วนเธอน่ะ... ไอ้วิศวะชั้นต่ำ เลิกมายุ่งกับลูกสาวฉันซะ เพราะต่อให้เธอพยายามแทบตาย ชีวิตของคนอย่างเธอก็ไม่มีวันเอื้อมถึงระดับเดียวกับหมอหรอก” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ไออุ่นเห็นมาก่อน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดวางสายที่กำลังบันทึกเสียงอยู่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง “งั้นคุณคงยังไม่รู้สินะครับ... ว่าโครงการก่อสร้างโรงพยาบาลเอกชนแห่งใหม่ที่คุณเพิ่งเซ็นสัญญาไปน่ะ ผู้รับเหมาหลักก็คือบริษัทที่ผมกำลังจะเข้าไปบริหารในฐานะทายาทคนต่อไป” ความเงียบสงัดดั่งป่าช้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง ไออุ่นเบิกตากว้างมองชายหนุ่มที่เธอคิดว่ารู้จักดีด้วยความตกตะลึง ในขณะที่แม่ของเธอก็หน้าเปลี่ยนสีไปในทันที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวาดหวั่นครั้งนี้ไปพร้อมกับคินและหมอไออุ่นนะคะ!