ของขวัญแทนใจ

"ถ้าพี่ยังเอาแต่มองหน้าผมแบบนั้น ผมจะถือว่าพี่กำลังอนุญาตให้ผมทำมากกว่าแค่จับมือนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของคินทำเอาไออุ่นที่กำลังจ้องมองใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่ายถึงกับชะงัก เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมปลาบที่ดูจะร้อนแรงกว่าแสงแดดยามบ่ายในห้องแล็บปฎิบัติการของคณะวิศวะที่แสนจะเงียบเชียบในเวลานี้ "คิน... อย่ามาพูดจาอะไรแบบนี้ที่นี่นะ" ไออุ่นพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอยังคงรักษาระยะห่าง แม้ในใจจะเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่ถูกรัวไม่เป็นจังหวะ คินไม่ตอบ เขาวางเครื่องเจียรขนาดจิ๋วลงบนโต๊ะไม้ที่มีเศษเหล็กและละอองฝุ่นเกาะพราว ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวว่าที่แพทย์สาวมาตลอด ดวงตาคู่คมของวิศวะหนุ่มปีสามจดจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีระเรื่ออย่างนึกเอ็นดู เขาหยิบวัตถุชิ้นเล็กที่วางอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีเข้มขึ้นมา "งานส่งอาจารย์เหรอ?" ไออุ่นเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบที่เริ่มอึดอัด "เปล่าครับ... ของที่ผมตั้งใจทำ 'ให้คนพิเศษ' ต่างหาก" คำว่า 'คนพิเศษ' ทำให้ไออุ่นหัวใจกระตุก คินวางชิ้นงานลงบนฝ่ามือเรียวบางของเธอ มันคือพวงกุญแจเหล็กกล้าที่ถูกขัดจนขึ้นเงา ดัดเป็นรูปทรงของตัวละครจิ๋วในชุดเสื้อกาวน์สั้นๆ ใบหน้าของตุ๊กตาเหล็กตัวนี้ถูกแกะสลักด้วยความประณีตละเอียดอ่อน ลายเส้นที่อ่อนโยนขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของคนทำอย่างสิ้นเชิง "รูป... รูปหมอเหรอ?" "อืม... หมอที่ใจร้ายชอบทำให้ผมปวดหัวบ่อยๆ ไงครับ" คินยิ้มที่มุมปาก นิ้วหยาบกร้านเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกลงมาตรงหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "พี่ชอบไหมครับ? ผมใช้เวลาขัดเหล็กพวกนี้ตั้งหลายคืน แผลที่นิ้วพวกนี้... ก็เพื่อชิ้นนี้ทั้งนั้น" ไออุ่นมองรอยแผลเล็กๆ บนปลายนิ้วของคินแล้วใจหายวาบ เธอไม่ได้เป็นคนขี้สงสาร แต่กับคิน... ความใจแข็งที่เธอเคยมีมันดูจะพังทลายลงทุกครั้งที่เห็นเขาทุ่มเททำอะไรเพื่อเธอแบบนี้ "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้... พี่แค่พวงกุญแจธรรมดาก็ได้" "เพราะพี่ไม่ได้ธรรมดาสำหรับผมไงครับ" คินกระซิบชิดใบหู "สำหรับคนอื่นผมอาจจะดูปากร้าย เป็นไอ้เด็กวิศวะที่เอาแต่เกเร แต่กับพี่... ผมอยากเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากดูแลพี่ให้ดีที่สุด" บรรยากาศในห้องแล็บที่เคยดูอึมครึมกลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่าน คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาคำตอบ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูที่รัวแรงจนน่าตกใจก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "คิน! ไออุ่น! พวกเธออยู่ข้างในใช่ไหม!" เสียงของรินดังแทรกเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ไออุ่นรีบผละออกจากคินทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่คินสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ เขามองไปที่ประตูด้วยแววตาเย็นชา แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินไปเปิดประตู รินก็ผลักมันเข้ามาเสียก่อน ร่างระหงของดาวคณะแพทย์ในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกริบชะงักค้างเมื่อเห็นภาพทั้งสองคนยืนอยู่ใกล้กันเกินควร ดวงตาของรินวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ปิดไม่มิด "มาทำอะไรที่นี่คะไออุ่น? ลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้เรามีประชุมเคสสำคัญที่โรงพยาบาล? หรือว่ามัวแต่มาเล่นบทพี่สาวใจดีกับเด็กเมื่อวานซืนจนลืมหน้าที่ตัวเองไปหมดแล้ว!" รินพูดจาเหน็บแนม สายตาจิกกัดมองพวงกุญแจในมือไออุ่นอย่างดูแคลน ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย แต่คินกลับก้าวไปยืนขวางหน้าเธอไว้เสียก่อน ร่างสูงใหญ่ของวิศวะหนุ่มแผ่รังสีคุกคามจนรินต้องถอยกรูด "พี่รินครับ... ผมคิดว่าเรื่องหน้าที่การงานของหมอไออุ่น พี่คงไม่มีสิทธิ์มาตัดสิน แทนที่จะมาวุ่นวายเรื่องคนอื่น พี่ควรเอาเวลาไปดูตัวเองบ้างนะครับ ว่าทำไมถึงชอบทำตัวเป็นคนไร้มารยาทแบบนี้" "คิน! นายกล้าด่าฉันเหรอ!" รินหน้าสั่นด้วยความโกรธ "ถ้าพี่ไม่หยุดปั่นหัวคนอื่น ผมจะถือว่าคำพูดเมื่อกี้คือคำเตือนครับ" คินหันไปมองไออุ่นด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที "พี่อุ่นครับ ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่งหน้าตึก อย่าไปสนใจคนพาลเลย" ทว่าในจังหวะที่คินกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าแขนไออุ่น เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือของไออุ่นก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเธอ เธอเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัว "คิน... ปะ... ป๊าของพี่... ท่านกำลังถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน..." คินหน้าถอดสีทันที เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อะไรนะ? เกิดอะไรขึ้น!" ไออุ่นมองหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้า "เขาบอกว่า... รถของป๊าถูกลอบทำร้ายที่ทางเข้าคณะ... คิน... คนที่ทำ... มันทิ้งสัญลักษณ์บางอย่างไว้ที่กระจกรถ..." คินปล่อยมือจากข้อมือเธอ ดวงตาของเขาสั่นไหวเมื่อเห็นภาพถ่ายหน้าจอที่ไออุ่นยื่นให้ มันคือรูป 'เกียร์วิศวะ' ที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานแปะอยู่บนกระจกหน้าอย่างจงใจ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวาดหวั่นครั้งนี้ไปพร้อมกับคินและหมอไออุ่นนะคะ!