ใต้แสงดาวบนดาดฟ้า

“พี่จะบอกว่าที่ผ่านมา... พี่ไม่เคยรู้สึกอะไรเลยจริงๆ งั้นเหรอคะ?” เสียงของไออุ่นสั่นพร่าท่ามกลางความเงียบสงัดบนดาดฟ้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลมเย็นยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้ความร้อนผ่าวที่ขอบตาของเธอจางหายไปเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางกำราวเหล็กแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่กล้าหันไปมองคนข้างกายที่ยืนกอดอกพิงผนังปูนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว คินถอนหายใจยาว แววตาคมกริบที่เคยใช้มองโลกอย่างถือดีบัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูดปากร้ายอย่างที่เคยทำเป็นประจำ ทว่าความเงียบของเขากลับกดดันหัวใจของหญิงสาวตรงหน้าจนแทบแหลกสลาย “ผมไม่ได้บอกว่าไม่รู้สึก...” คินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย “ผมแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งผมพูดออกไป แล้วมันจะทำให้ ‘หมอไออุ่น’ คนนี้หายไปจากชีวิตผมตลอดกาล” ไออุ่นชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ดูโดดเดี่ยวภายใต้แสงดาว คินในวันนี้ไม่ใช่หนุ่มวิศวะจอมกวนประสาทที่คอยตามตื๊อเธอด้วยมุกตลกฝืดๆ แต่เป็นคินคนที่มีแววตาเว้าวอนเหมือนเด็กหลงทางที่กำลังรอใครสักคนมาโอบกอด “คิน...” “ที่ผมปากร้าย เพราะผมอยากสร้างเกราะป้องกัน” เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ระยะห่างที่เคยมีเริ่มลดน้อยลงจนไออุ่นสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย “เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมเป็นแค่เด็กวิศวะที่ไม่มีอะไรเทียบชั้นกับหมออย่างพี่ได้เลย ผมมีแค่เกียร์กับหัวใจที่มันซ่อมแซมได้แค่ของพังๆ แต่หัวใจของผม... ถ้ามันพังขึ้นมาจริงๆ ผมไม่มีปัญญาซ่อมมันหรอกนะ” ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ตลอดหลายเดือนเริ่มพังทลายลงจากการได้ฟังความในใจที่จริงจังขนาดนี้ เธอไม่ได้มองว่าเขาเป็นแค่รุ่นน้องที่เข้ามาวุ่นวาย แต่เธอเริ่มเห็น ‘คิน’ ในมุมที่เปราะบางกว่าใครที่เธอเคยรู้จัก “หมอไม่มีหน้าที่ซ่อมหัวใจคนไข้หรอกนะคิน” เธอเอ่ยพลางยื่นมือไปแตะแขนเสื้อช็อปสีเข้มของเขาเบาๆ “แต่หมอมีหน้าที่ดูแล... ในวันที่หัวใจดวงนั้นมันอ่อนล้าที่สุด” คินนิ่งไป แววตาของเขาไหววูบเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ซัดผ่าน เขาค่อยๆ เลื่อนมือมาทับหลังมือของไออุ่นที่วางอยู่บนแขนเขา อุณหภูมิจากฝ่ามือของเขาทำเอาหัวใจของไออุ่นเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “พี่พูดแบบนี้... พี่รู้ตัวไหมว่ากำลังทำให้ผมถอนตัวไม่ขึ้นกว่าเดิม” “ถ้ามันถอนตัวไม่ได้ ก็ไม่ต้องถอนสิคะ” ไออุ่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แม้จะแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ท่ามกลางแสงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัย “เพราะที่ผ่านมา... คนที่เฝ้ามองพี่ตลอดเวลา ไม่ใช่แค่คินหรอกนะคะ” คินนิ่งงันไปเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ภายในนั้น ความสับสนที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่จะทำตามหัวใจตัวเองเป็นครั้งแรก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปโอบกอดความรู้สึกนั้นไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ “พี่ไออุ่นครับ! ผมว่าแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่” เสียงของใครบางคนแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศจนพังทลาย คินและไออุ่นผละออกจากกันแทบจะทันที ก่อนจะพบว่าร่างที่ยืนหอบแฮกอยู่ตรงทางเข้าคือ ‘กวิน’ เพื่อนสนิทของคินที่มีสีหน้าตื่นตระหนกจนผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้นกวิน?” คินขมวดคิ้วถามด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ กวินรีบก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลจนคินเริ่มใจคอไม่ดี “ไม่ใช่เรื่องของพวกแกสองคนหรอกนะ แต่มันเกี่ยวกับ ‘ริน’ ตอนนี้เธออยู่ที่ห้องฉุกเฉิน และสิ่งที่เธอพูดถึงมีแค่ชื่อของพี่ไออุ่นคนเดียวเลย!” ไออุ่นหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยินชื่อศัตรูหัวใจของเธอ ส่วนคินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ “เธอขู่ว่าจะทำเรื่องที่ไม่คาดคิด ถ้าพี่ไม่ยอมลงไปคุยกับเธอเดี๋ยวนี้!” กวินกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความรู้สึกที่พรั่งพรูบนดาดฟ้ากับคินและหมอไออุ่นในตอนนี้ด้วยนะคะ!