เซอร์ไพรส์ที่ไซต์งาน

“ถ้าคุณหมอคิดว่างานของผมมีแค่การยืนเก๊กหล่อสั่งงานลูกน้องไปวันๆ ล่ะก็... คุณหมอคิดผิดถนัดเลยนะคะ” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของ ‘คิน’ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรหนักที่บดขยี้พื้นดินในไซต์งานก่อสร้างตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งใหม่ เขาก้าวเท้าสลับไปมาบนโครงเหล็กที่ยังวางไม่เสร็จสมบูรณ์อย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบใต้หมวกนิรภัยสีขาวสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของ ‘ไออุ่น’ ที่ยืนเกร็งอยู่บนทางเดินชั่วคราวอย่างท้าทาย ไออุ่นกระชับเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดที่สวมทับชุดไปรเวทให้แน่นขึ้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เธอคุ้นเคยจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นดิน กลิ่นปูน และกลิ่นเหงื่อจางๆ ของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เธอไม่ชอบที่ตัวเองต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ แต่พอเห็นแววตาจริงจังของคินที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกับตอนที่อ้อนเธอเมื่อคืน หัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะ “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย” ไออุ่นเอ่ยเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนอาการประหม่าด้วยการจัดแว่นตา “แค่... ไม่ชินที่เห็นคุณดูเคร่งเครียดขนาดนี้เท่านั้นเอง” คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ขึ้นมาคลี่กางลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า เขาชี้จุดบนกระดาษด้วยนิ้วเรียวยาวที่เปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อย “งานของผมมันคืองานละเอียดค่ะ มันคือความรับผิดชอบต่อชีวิตคนนับพันที่จะเข้ามาใช้ตึกนี้ในอนาคต เหมือนกับที่คุณหมอต้องรับผิดชอบชีวิตคนไข้บนเตียงผ่าตัดนั่นแหละ... เราต่างกันตรงที่เครื่องมือของผมคือปูน เหล็ก และแรงดัน แต่เครื่องมือของคุณหมอคือหัวใจและลมหายใจ” คำพูดที่ลึกซึ้งนั้นทำให้ไออุ่นชะงัก เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคิน—สันกรามที่คมชัดและนัยน์ตาที่ทอประกายจริงจังยามวิเคราะห์โครงสร้างเหล็ก มันไม่ใช่คินคนปากร้ายขี้แกล้งคนเดิม แต่คือวิศวกรหนุ่มที่แบกโลกไว้ทั้งใบด้วยความทระนง “คนไข้ของหมอ... มีหัวใจที่เต้นให้หมอได้ยินนะคะ” คินจู่โจมด้วยประโยคที่ทำเอาไออุ่นหน้าขึ้นสีทันที เขาหันมาหาเธอเต็มตัว ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขา “แล้วตึกของผมหลังนี้ล่ะ... จะมีโอกาสได้เห็นคุณหมอแวะมาตรวจงานบ่อยๆ ไหมคะ?” “พูดอะไรของคุณน่ะคิน” ไออุ่นถอยหลังหนึ่งก้าว แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับคานเหล็กที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง คินไม่รอช้า เขาเอื้อมมือมาวางทาบลงบนคานข้างใบหน้าของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนทันที “ผมพูดจริงนะ” คินโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน “ผมเหนื่อยมาทั้งวัน แต่พอเห็นหน้าคุณหมอ... ความล้ามันหายไปหมดเลย รู้ไหมว่าการมองคุณหมอตอนตั้งใจฟังเรื่องที่ผมพูด มันมีค่ามากกว่าการคุมไซต์งานให้เสร็จตามกำหนดการเสียอีก” ไออุ่นนิ่งงัน ความเย็นชาที่เธอเคยสวมใส่เหมือนเกราะป้องกันดูจะพังทลายลงต่อหน้าความจริงใจของชายหนุ่ม เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมคนอื่นถึงได้บอกว่าวิศวกรโยธามักจะมีหัวใจที่หนักแน่นและมั่นคง เพราะเมื่อใดที่พวกเขาเลือกจะลงหลักปักฐานกับใครสักคน พวกเขาจะทำมันด้วยความทุ่มเทและไม่ยอมให้ความรักนั้นพังทลายลงง่ายๆ เหมือนโครงสร้างตึกที่เขาสร้าง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานละมุนจนแทบจะละลาย เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ “แหม... ดูสวีทกันจังเลยนะคะ ทั้งที่ที่นี่เป็นเขตก่อสร้างแท้ๆ ไม่กลัวโดนเหล็กทิ่มหรือไงคะเนี่ย?” น้ำเสียงจิกกัดที่คุ้นเคยทำให้คินชะงักและผละตัวออกมาทันที ไออุ่นหันไปมองต้นเสียงก็พบกับ ‘ริน’ ที่ยืนควงกุญแจรถหรูอยู่ในชุดเดรสรัดรูปไม่เข้ากับสถานที่ เธอส่งยิ้มหวานหยดมาให้ แต่แววตาที่จ้องมองมายังไออุ่นนั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เธอมาทำอะไรที่นี่ ริน” คินถามเสียงเย็น ปรับโหมดจากชายหนุ่มคลั่งรักกลับมาเป็นวิศวกรมาดนิ่งผู้เย็นชา รินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือลงบนแขนของคิน “คุณพ่อฝากให้รินเอาเอกสารอนุมัติโครงการใหม่มาให้คุณที่ไซต์งานค่ะ คิน... คุณควรจะโฟกัสกับงานมากกว่าเรื่องส่วนตัวนะคะ อย่าให้คนอื่นต้องมาเสียเวลาเพราะความใจอ่อนของคุณเลย” คำว่า ‘คนอื่น’ ที่รินตั้งใจพุ่งเป้าไปที่ไออุ่น ทำให้หมอสาวรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบาๆ เธอรู้ดีว่าฐานะทางครอบครัวของรินมีผลต่อโครงการของคณะวิศวะ และคินเองก็เลี่ยงที่จะปะทะกับผู้มีอิทธิพลในคณะกรรมการไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้น หมอขอตัวก่อนนะคะ ดูเหมือนคุณจะมีงานสำคัญที่ต้องจัดการ” ไออุ่นเอ่ยตัดบท พยายามรักษาระดับเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก เธอกำลังจะหันหลังเดินหนี แต่คินคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ไออุ่น อย่าไป... ผมยังคุยกับคุณไม่จบ” คินมองรินด้วยสายตาตำหนิ ก่อนจะหันมาสบตาไออุ่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน “ริน เอกสารวางไว้ตรงนั้นเดี๋ยวผมดูเอง ส่วนเรื่องอื่น... ผมจะจัดการด้วยตัวเอง คุณไม่ต้องกังวล” รินเม้มปากแน่น ความโกรธแค้นวูบผ่านแววตา เธอไม่ยอมให้หมอหน้าจืดคนนี้แย่งทุกอย่างไปจากเธอได้ง่ายๆ รินตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปุ่มบางอย่างก่อนจะยิ้มมุมปาก “โอ๊ะ... ลืมบอกไปค่ะคิน พอดีรินส่งข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจเกี่ยวกับ ‘อดีต’ ของหมอไออุ่นคนนี้ให้คนในคณะแพทย์ได้รับรู้แล้วนะคะ ไม่รู้ว่าถ้าข่าวลือพวกนั้นกระจายออกไป คุณหมอแสนดีคนนี้จะยังรักษาภาพลักษณ์สะอาดสะอ้านไว้ได้อีกนานแค่ไหนกัน?” ไออุ่นตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินคำนั้น เธอมองหน้าคินที่ดูตกใจไม่แพ้กัน ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเธอจะดังขึ้นรัวๆ ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำเข้ามาในความเงียบ นี่มันเกิดอะไรขึ้น... ใครกันที่กล้าปล่อยข่าวพวกนั้นออกมาในตอนนี้? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและเปราะบางของหัวใจไปพร้อมกับหมอไออุ่นในตอนนี้ด้วยนะคะ!