คำเตือนจากรุ่นพี่

“แกจะทนแบกความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นอนาคตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ไออุ่น?” น้ำเสียงของ ‘มินตรา’ เพื่อนสนิทสมัยเรียนแพทย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้มีเจตนาจิกกัด แต่มันคือความเป็นห่วงที่เคลือบด้วยความจริงอันแสนเจ็บปวด เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ในร้านคาเฟ่เงียบๆ ใกล้โรงพยาบาล เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังก้องในความรู้สึกของไออุ่นราวกับเสียงระฆังเตือนภัย ไออุ่นชะงักมือที่กำลังตักเค้กเข้าปาก ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านการอดนอนมาค่อนคืนสั่นไหวเล็กน้อย เธอหลุบตาลงต่ำ พยายามซ่อนความอ่อนแอที่ไม่อยากให้ใครเห็น “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ?” “เพราะฉันไม่อยากเห็นแกเจ็บ” มินตราโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงจริงจังขึ้น “แกเป็นหมอ ชีวิตแกถูกวางตารางเวลาไว้หมดแล้ว ทั้งเข้าเวร ทั้งเรียนต่อเฉพาะทาง ส่วนเขา... คิน วิศวะโยธาที่ชีวิตมีแต่โปรเจกต์ มีแต่สังคมที่แตกต่างจากเราคนละโลก แกคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเขาจะเข้าใจวันที่แกเหนื่อยจนร้องไห้ออกมาเฉยๆ หรือวันที่แกต้องทิ้งเขาไว้ข้างหลังเพียงเพราะมีเคสฉุกเฉินเข้ามาน่ะ?” ไออุ่นนิ่งงัน คำถามนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ค่อยๆ ทิ่มแทงเข้าไปในใจ ภาพใบหน้าคมเข้มของคินที่มักจะทำท่าทางหงุดหงิดเวลาเธอเลท แต่ก็ยอมขับรถมาส่งข้าวถึงหน้าโรงพยาบาลด้วยสีหน้าไม่พอใจฉายชัดขึ้นมาในหัว “คินเขา... พยายามเข้าใจนะคะ” ไออุ่นตอบเสียงแผ่ว “นั่นแหละปัญหา” มินตราถอนหายใจยาว “คำว่า ‘พยายาม’ มันแสดงว่าเขายังไม่ได้เข้าใจจริงๆ แกกับเขาเหมือนเส้นขนานที่พยายามจะหักมุมมาบรรจบกัน แต่มันจะฝืนธรรมชาติไปได้นานแค่ไหน รินเองก็ยังวนเวียนอยู่ใกล้ตัวเขาไม่ห่าง แกไม่เหนื่อยบ้างเหรอที่ต้องคอยระแวงว่าคนรักของแกจะถูกดึงไปในที่ที่แกไปไม่ถึง?” บรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้มันหอมหวานเหมือนฝัน แต่ความหวานนั้นมักจะมีรสขมของความเป็นจริงปนเปื้อนอยู่เสมอ ยิ่งเวลาที่เธอเห็นคินในชุดช็อปเปื้อนฝุ่นดิน กับชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาของเธอ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันชัดเจนขึ้นทุกวัน “ขอบใจที่เตือนนะมิน แต่ว่า... ฉันคิดว่าความรักมันไม่ได้วัดกันที่ตารางเวลาหรอกค่ะ” ไออุ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะเริ่มร้าวราน ในขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไปถึงจุดเปราะบาง ประตูกระจกของร้านก็เปิดออกพร้อมกับกระดิ่งที่ส่งเสียงกังวาน คินก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร้านก่อนจะหยุดลงที่โต๊ะของพวกเธอ รอยยิ้มมุมปากที่ดูยียวนแบบฉบับคนปากร้ายมลายหายไปทันทีเมื่อเห็นแววตาที่ดูเศร้าหมองของคนรัก เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่รอช้า มินตราเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นเตรียมตัวจะขอตัวกลับ แต่คินกลับเดินไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของไออุ่น มือหนาวางลงบนไหล่บางของเธออย่างถือวิสาสะ “คุยอะไรกันอยู่ครับ?” คินถาม แต่สายตาเขากลับจ้องไปที่มินตราด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ดูเหมือนคุณหมอของผมจะหน้าซีดๆ ไปนะ” “คุยเรื่องความจริงที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจไงคะ” มินตราสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะหันไปหาไออุ่น “ฉันไปก่อนนะอุ่น คิดให้ดีๆ ว่าที่ผ่านมาแกมีความสุขจริงๆ หรือแค่ฝืนทนกันแน่” เมื่อมินตราเดินจากไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมโต๊ะตัวนี้ทันที คินดึงเก้าอี้ตัวข้างๆ มานั่งใกล้ไออุ่นจนแทบชิด เขายกมือขึ้นทัดผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สายตาที่เคยดุดันกลับกลายเป็นอบอุ่นจนน่าใจหาย “มินตราพูดอะไรให้เธอคิดมาก?” คินถามเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความกดดัน ไออุ่นเงยหน้ามองคนรัก “คินคะ... ถ้าวันหนึ่งเราไปกันไม่ได้จริงๆ ถ้าโลกของเรามันต่างกันเกินไป จนทำให้เราต้องเสียใจทั้งคู่ คุณจะยัง... พยายามอยู่ไหมคะ?” คินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ เขาหยิบเกียร์อันเก่าที่ห้อยอยู่ที่คอเสื้อออกมาวางบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบพื้นโต๊ะดังกังวาน เขาคว้ามือของไออุ่นมากุมไว้แน่นจนเธอรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนา “คำตอบของคำถามนั้น เธอจะได้รับมันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” คินพูดพลางก้มลงมองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ผิดปกติ “หมายความว่ายังไงคะ?” ไออุ่นเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง คินยังไม่ทันตอบคำถาม โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของไออุ่นก็สั่นรัว เธอหยิบมันขึ้นมาดูแล้วหน้าก็ถอดสีทันที เมื่อเห็นชื่อสายที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นเบอร์ของ 'ริน' ที่โทรเข้ามาด้วยวิดีโอคอล แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้นไม่ใช่การโทรของริน หากแต่เป็นภาพที่ปรากฏบนหน้าจอในทันทีที่เธอกดรับ ภาพในจอคือห้องทำงานของคินที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ และรินกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเขา ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ไออุ่นจำได้แม่นว่าเป็น 'ผลการตรวจสุขภาพ' ของคินที่เขาส่งไปตรวจที่ต่างประเทศโดยปิดบังเธอมาตลอด “พี่ไออุ่นคะ... ยังไม่รู้อะไรอีกเยอะเลยใช่ไหมคะเกี่ยวกับผู้ชายที่พี่เลือก?” เสียงรินดังลอดออกมาจากลำโพง พร้อมกับรอยยิ้มสะใจที่ส่งผ่านหน้าจอมาให้คินที่นั่งอยู่ตรงหน้าไออุ่นในตอนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและเปราะบางของหัวใจไปพร้อมกับหมอไออุ่นในตอนนี้ด้วยนะคะ!