วิศวะขี้หึง

"หัวเราะร่าเริงดีนี่ครับ... หมอไออุ่น" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความไม่พอใจ ดังขึ้นจากทางด้านหลังจนไออุ่นที่กำลังแย้มยิ้มให้กับมุกตลกของเพื่อนร่วมงานหนุ่มต้องชะงักกึก กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนเปไปกับกลิ่นดินกลิ่นปูนจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของคนเรียนโยธาทำให้เธอจำได้แม่นทันทีว่าใครมายืนอยู่ตรงนี้ ไออุ่นค่อยๆ หมุนตัวกลับไปมองร่างสูงในชุดช็อปวิศวะที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย ดวงตาคู่คมของคินกำลังหรี่ลงจ้องมองเธอและ 'หมอพีท' เพื่อนร่วมรุ่นแพทย์ปี 6 ที่ยืนอยู่ข้างๆ ราวกับจะแผ่รังสีสังหารออกมาเงียบๆ "คิน... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" ไออุ่นถามเบาๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความประหม่า "ถ้าผมไม่มา... ก็คงไม่ได้เห็นว่าว่าที่หมอคนเก่ง มีเวลาว่างให้คนอื่นมากกว่าแฟนตัวเอง" คินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงพลางก้าวเข้ามาประชิดตัวไออุ่นจนหมอพีทต้องขยับถอยห่างด้วยความรู้สึกเดดแอร์ "หมอคินครับ ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ เราแค่ปรึกษาเรื่องเคสคนไข้กันนิดหน่อย" หมอพีทพยายามอธิบายด้วยความใจเย็น คินปรายตาไปมองคนพูดด้วยสายตาเย็นชา "เคสคนไข้? หรือเคสจีบกันครับ เห็นหัวเราะจนแทบจะสิงร่างกันแบบนี้ ผมว่าหมอควรเอาเวลาไปศึกษาวิธีการรักษาหัวใจคนอื่นบ้างดีกว่านะ อย่าเอาเวลาที่มีค่าของ 'แฟนผม' ไปใช้พร่ำเพรื่อ" "คิน! พูดอะไรแบบนั้นคะ?" ไออุ่นเริ่มรู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าด้วยความอับอาย เธอดึงแขนเสื้อของคินเบาๆ เป็นเชิงปราม "ขอโทษแทนคินด้วยนะคะหมอพีท... เดี๋ยวไออุ่นจัดการเองค่ะ" เมื่อเพื่อนร่วมงานเดินแยกตัวออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดดัน ไออุ่นถอนหายใจยาวก่อนจะเงยหน้าสบตาคนตัวสูงที่ยังคงยืนกอดอกแน่น "ทำไมต้องใช้อารมณ์ขนาดนั้นด้วยคะ มันไม่มีอะไรเลยนะ" คินไม่ตอบ เขากระชากแขนเบาๆ แต่ทว่ามั่นคงให้เธอเดินตามไปยังมุมตึกที่ลับตาคน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาบ่งบอกถึงความโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน นิ้วแกร่งกดลงบนข้อมือเธอเบาๆ ไม่ใช่เพื่อเจ็บ แต่เพื่อย้ำเตือนว่าเขากำลัง 'หวง' เพียงใด "ไม่มีอะไร? รอยยิ้มของคุณที่ส่งให้มัน... มันดูมีความสุขเกินกว่าที่จะเป็นแค่เรื่องงาน" คินเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาที่มักจะดูนิ่งเฉยบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวง "ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวนะไออุ่น ผมไม่อยากให้ใครมองเห็นความสดใสของคุณนอกจากผมคนเดียว" "คุณก็เป็นแบบนี้ทุกที... ชอบเอาแต่ใจตัวเอง" ไออุ่นพึมพำ แต่สายตาที่เขามองกลับมานั้นกลับทำให้คำต่อว่าของเธอไม่มีน้ำหนักเหลืออยู่เลย มันเป็นสายตาของเด็กผู้ชายที่กำลังเรียกร้องความสนใจจากคนที่เขารักที่สุด "ก็ถ้าไม่เอาแต่ใจ... แล้วเมื่อไหร่คุณจะสนใจผมมากกว่าตารางเวรหรืองานวิจัยพวกนั้นล่ะ" คินก้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนผิวแก้ม "คนอื่นมองคุณว่าสวย นิ่ง เงียบ... แต่ในสายตาผม คุณน่ะคือพายุที่พัดเข้ามาทำลายทุกกำแพงที่ผมสร้างไว้เลยนะ" ไออุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าสู่หัวใจ เธอรู้ดีว่าภายใต้มาดนิ่งและปากร้ายๆ ของคินนั้นซ่อนความกลัวที่จะถูกทอดทิ้งเอาไว้เสมอ "คินคะ... ต่อให้ใครจะเข้ามา หรือต่อให้งานจะหนักแค่ไหน สำหรับไออุ่น... พื้นที่ตรงนี้ตรงนี้ (เธอกดมือลงบนอกซ้ายของเขา) มีไว้สำหรับคุณคนเดียวมานานแล้วนะ" คินนิ่งไป แววตาที่ดุดันเมื่อครู่ดูอ่อนแสงลงทันที มือที่เคยกอดอกเปลี่ยนมาคว้ามือเธอไปกุมไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหนเสียอย่างนั้น เขาโน้มตัวลงมาซบหน้าลงกับไหล่บางของเธออย่างออดอ้อน ผิดกับภาพลักษณ์วิศวะโยธาผู้แกร่งกร้าวเมื่อครู่ลิบลับ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาหวานละมุน เสียงโทรศัพท์มือถือของไออุ่นก็แผดเสียงขึ้นทำลายความเงียบ เธอเหลือบมองหน้าจอแล้วชะงักไปทันที 'ริน' คินผละตัวออกมา มองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าที่เริ่มซีดเผือดของไออุ่น แววตาของเขากลับมาขุ่นมัวอีกครั้งทันที "ถ้าเขามีธุระสำคัญ... ก็รับสิคะ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "แต่ถ้าคุณรับ... ผมจะถือว่าวินาทีนี้ ความเชื่อใจระหว่างเราสิ้นสุดลง" ไออุ่นกำโทรศัพท์ในมือแน่น นิ้วของเธอสั่นเทาขณะที่สายเรียกเข้ายังคงดังไม่หยุด รินไม่ได้โทรมาเปล่า แต่ส่งข้อความเด้งขึ้นมาพร้อมรูปภาพที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปถึงตาตุ่ม—รูปของคินในมุมที่ดูเหมือนเขากำลังกอดรินอยู่เมื่อคืนก่อน! คินมองเห็นสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไป เขาก้าวเข้าประชิดตัวอีกครั้งพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ไออุ่นต้องหยุดหายใจ "ทำไมหน้าคุณถึงซีดขนาดนั้น... รูปในนั้นมันมีอะไรที่ผมยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวผมเองหรือเปล่าครับ?" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเป็นพยานในความรักที่กำลังสั่นคลอนของหมอไออุ่นและคินในตอนนี้นะคะ!