กาแฟยามเช้าและคำบอกลา

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปออกรบ ผมคงต้องหาซื้อยาคลายเครียดมาให้คุณกินแทนกาแฟแล้วล่ะค่ะ" ไออุ่นวางถ้วยเซรามิกสีขาวลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ย เสียงกระทบกันเบาๆ ของมันดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบในห้องพักแพทย์ยามตีสี่เศษ กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยฟุ้งขึ้นมาจางๆ คินที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันมาสบตาคนตรงหน้า เขายังอยู่ในชุดช็อปวิศวะตัวเดิมที่เริ่มยับยู่ยี่จากการโต้รุ่งทำงานโปรเจกต์ ส่วนไออุ่น... แพทย์ปี 6 ที่เพิ่งผ่านเวรดึกสุดโหดมาหมาดๆ กลับดูสงบนิ่งราวกับกระแสน้ำลึกที่ไม่มีวันสั่นคลอน "ผมไม่ได้จะไปรบ แค่คิดว่า... ถ้างานนี้พัง ชีวิตผมคงพังตามไปด้วย" คินแค่นยิ้ม มือหนาเอื้อมไปรับแก้วกาแฟ นิ้วเรียวสัมผัสโดนปลายนิ้วเย็นเฉียบของหญิงสาวชั่วครู่ "ขอบคุณนะครับ... เอ่อ หมายถึง ขอบคุณค่ะ" ไออุ่นหลุดขำออกมาเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความเอ็นดู "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ฉันไม่ได้จะหักคะแนนความประพฤติคุณสักหน่อย" คินจิบกาแฟรสขมปร่า ความร้อนของมันแล่นผ่านลำคอ ปลุกให้เขารู้สึกตื่นเต็มตาขึ้นมาบ้าง เขาเฝ้ามองท่าทางของไออุ่นที่หย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้แต่งหน้าจัดจ้านเหมือนที่รินพยายามทำ ผมสีเข้มถูกมัดรวบไว้ลวกๆ แต่กลับดูสง่างามอย่างประหลาด มันเป็นความสวยที่นิ่งสนิทและน่าค้นหา จนบางครั้งเขาก็เผลอคิดไปว่า... ผู้หญิงคนนี้เกินเอื้อมเกินไปสำหรับวิศวะดิบเถื่อนอย่างเขา "หมอไออุ่น..." คินเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ "คนอย่างผม... เคยมีพื้นที่ให้คนอย่างคุณเข้ามานั่งพักบ้างไหมครับ?" ไออุ่นชะงัก เธอวางหนังสือเล่มหนาในมือลง สายตาที่เคยดูเฉยเมยบัดนี้กลับมีความหวั่นไหววูบผ่าน "ทำไมถึงถามแบบนั้นคะ?" "เพราะผมเห็นสายตาของคนอื่น... โดยเฉพาะพวกหมอด้วยกันที่มองคุณ พวกเขาดูเหมาะสมกว่าผมเยอะ ทั้งหน้าที่การงาน ทั้งภูมิหลัง" คินพูดพึมพำ ก่อนจะแค่นหัวเราะให้ตัวเอง "ผมมันก็แค่ไอ้เด็กวิศวะที่วันๆ เอาแต่คลุกฝุ่นกับปูนซีเมนต์ ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆ ก็บอกว่าผมไม่คู่ควร" "ใครคะ? รินเหรอ?" ไออุ่นเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ปฏิเสธ และนั่นยิ่งทำให้ไออุ่นขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ จากตัวหญิงสาวที่ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อในห้องพักแพทย์ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นจังหวะรวนเร "รินพูดอะไรกับคุณบ้างคะ?" ไออุ่นถามซ้ำ คราวนี้แววตาเธอจริงจังขึ้น "ช่างเถอะครับ..." "คิน" เธอเรียกชื่อเขาเต็มปากเต็มคำเป็นครั้งแรก "ฉันไม่ได้ตัดสินใครที่ช็อปหรือเสื้อกาวน์ แต่ฉันตัดสินที่ว่า... ตอนที่ฉันเหนื่อยที่สุด ใครที่พร้อมจะนั่งรอฉันที่นี่โดยไม่บ่นสักคำ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดขึ้นด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น คินวางแก้วกาแฟลง เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังถูกบีบคั้นด้วยความต้องการที่มากกว่าการเป็นแค่คนรู้จัก เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของกันและกัน "ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้แค่อยากนั่งรอคุณที่นี่ แต่ผมอยากรอคุณ... ไปตลอดชีวิตล่ะครับ?" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางความเงียบทำเอาไออุ่นถึงกับตัวแข็งทื่อ เธอไม่ได้ถอยหนี แต่ดวงตาคู่นั้นเริ่มสั่นไหวราวกับมีคลื่นพายุซัดกระหน่ำในใจ ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาจะถลำลึกไปไกลกว่านั้น ประตูห้องพักแพทย์ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอก! "ไออุ่น! พี่มาหาแล้วค่ะ เป็นยังไงบ้าง เวนหนักไหม?" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยพร้อมกับร่างของรินที่ก้าวเข้ามาในห้องทำให้คินชะงัก รินหยุดกึกเมื่อเห็นว่าในห้องมีชายหนุ่มที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดนั่งอยู่ด้วย แววตาของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ทันที "นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วคิน? นายนี่ยังหน้าด้านมาเกาะติดคุณหมอถึงในห้องพักอีกเหรอ!" รินตวาดเสียงแข็ง เดินตรงเข้ามาดึงแขนไออุ่นให้ออกห่างจากคิน "ออกไปได้แล้ว ไปทำงานของนายซะ อย่าให้ฉันต้องแจ้งความข้อหาบุกรุก!" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่นยามอยู่กับไออุ่นกลับกลายเป็นเย็นชาจนน่ากลัว เขามองหน้ารินด้วยสายตาที่ทำให้หญิงสาวถึงกับสะอึก "ผมจะไปหรือไม่ไป... คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง" คินหันไปมองไออุ่นที่ดูจะตกใจกับสถานการณ์นี้ "ผมขอตัวนะครับหมอ... ขอบคุณสำหรับกาแฟ" คินหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ไออุ่นทำท่าจะรั้งเขาไว้ แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าจากผู้อำนวยการโรงพยาบาล "ค่ะ... ค่ะ? อะไรนะคะ? เคสคนไข้ใน ICU เมื่อคืน... คืออุบัติเหตุตึกถล่มที่คนงานของบริษัท... บริษัทของพ่อคินเหรอคะ!" ไออุ่นปล่อยโทรศัพท์หลุดมือด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ในขณะที่รินแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เพราะเธอรู้ดีว่าหายนะครั้งนี้... กำลังจะทำลายความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นของทั้งคู่ลงอย่างถาวร ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันแสนหวานและมรสุมที่กำลังจะมาถึงในตอนนี้นะคะ!