สายตาร้ายที่จับจ้อง

“ถ้าจะมาเพื่อจับผิดกันแบบนี้ รบกวนช่วยย้ายไปที่อื่นนะคะ ริน... คนไข้ในวอร์ดไม่ได้ว่างพอจะมาฟังเรื่องไร้สาระของเธอ” เสียงหวานที่เคยราบเรียบของหมอไออุ่นในวันนี้กลับมีความเย็นชาเฉียบคมจนคนฟังอย่างรินชะงักไปชั่วครู่ รินในชุดกาวน์สะอาดสะอ้านยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องพักแพทย์ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนหวานยามมองไออุ่น บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “ไออุ่นคะ... รินก็แค่เตือนด้วยความหวังดี พี่เป็นถึงว่าที่หมอ อนาคตไกลขนาดนี้ จะเอาตัวเองไปเกลือกกลั๋วกับพวกวิศวะเถื่อนๆ ที่วันๆ เอาแต่เล่นเกียร์ไปวันๆ แบบนั้นทำไมคะ” รินเอ่ยพลางกวาดสายตามองคนร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพักแพทย์พอดิบพอดี คินหยุดยืนอยู่ตรงกรอบประตู มือหนายังคงถือถุงกาแฟเย็นที่หมอไออุ่นชอบเป็นประจำเอาไว้แน่น ดวงตาคมกริบของวิศวะหนุ่มจ้องมองผู้หญิงอีกคนด้วยความรำคาญใจ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ทั้งห้องดูจะเล็กลงถนัดตาเมื่อรังสีความกดดันจากคนสองขั้วปะทะกัน “วิศวะเถื่อนๆ ที่เธอว่า... เขาก็มีปัญญาซื้อกาแฟมาให้คนตรงหน้าฉันกินทุกวันนะ” คินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับเจือความประชดประชันอย่างร้ายกาจ เขาเดินไปวางถุงกาแฟไว้บนโต๊ะข้างตัวไออุ่นอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคนตัวเล็กกว่าจนเจ้าตัวสะดุ้ง “เหนื่อยมากไหมครับวันนี้ เดี๋ยวตอนเย็นไปหาอะไรกินกันนะ” ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น ความประหม่าแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าเมื่อเห็นสายตาอาฆาตของรินที่จ้องมองมาแทบจะกลืนกิน เธอเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยพลางส่งสายตาปรามคิน “คิน... อย่าเพิ่งตอนนี้ค่ะ ฉันมีเคสต้องตามต่อ” “เคสหรือข้ออ้างคะ?” รินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่มือของคินที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้ของไออุ่น “ที่ต้องรีบไล่รินไป ก็เพราะว่าไม่อยากให้รินเห็นภาพบาดตาใช่ไหมคะ?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงถนัดตา มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสามคน ความขัดแย้งที่ก่อตัวขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำกำลังรอวันปะทุ รินก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบจะชิดคิน เธอส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ “พี่ไออุ่นคะ อย่าให้ความสงสารบังตาจนลืมดูนะคะว่า ใครกันแน่ที่สมควรได้รับความรักจากพี่จริงๆ... คนที่เขาพร้อมจะไปกับพี่ในอนาคต หรือคนที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำอย่างคนข้างๆ พี่ตอนนี้” คินไม่ได้โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนทุกที เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาของไออุ่นขึ้นมาเปิดดูหน้าที่มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินซ้อนทับกันไปมา “ความรักน่ะเหรอครับ... มันไม่เลือกหรอกว่าต้องเรียนจบเมื่อไหร่ หรือมีกาวเลอะมือมากแค่ไหน มันเลือกแค่ว่า ‘ใคร’ ที่อยู่ในใจ” เขาสบตารินนิ่ง สายตาร้ายที่จับจ้องนั้นทำเอารินถึงกับตัวสั่น “และถ้าเธออยากจะหวงก้างนัก ก็เอาเวลาไปทำคะแนนให้หมอเขาสนใจดีกว่ามานั่งจิกกัดคนของคนอื่นแบบนี้... มันดูไม่แพงเลยนะริน” รินกำหมัดแน่น ความอับอายพุ่งขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ ก่อนจะหันหลังกลับและกระแทกส้นรองเท้าเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดใจ ไออุ่นถอนหายใจยาว เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางนวดขมับ “คิน... คุณไม่ควรพูดกับเธอแบบนั้น รินเขาเป็นคนหัวรั้น ถ้าคุณไปยั่วโมโหเขา เรื่องมันจะยิ่งบานปลายนะคะ” คินขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น เขาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของเธอ มือหนาเอื้อมไปแตะข้อมือบางเบาๆ “ก็รินทำท่าเหมือนจะกินคุณเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น ผมเป็นผู้ชายนะไออุ่น... ให้ผมทนเห็นคนมาขวางทางรักตัวเองเฉยๆ ผมทำไม่ได้หรอกครับ” ไออุ่นมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและคลั่งรักของคนตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่หมออย่างเธอไม่เคยหาคำตอบได้ในตำราแพทย์เล่มไหนๆ ขณะที่คินกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อบอกอะไรบางอย่าง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพรวดพราดโดยกวินที่ดูตื่นตระหนกจนเสียอาการ “ไอ้คิน! มึงรีบออกมาดูเร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีคนเอารูปมึงกับไออุ่นที่แอบถ่ายในมหาลัยไปโพสต์ลงเพจคณะแพทย์ แถมยังเขียนแคปชั่นเสียหายใส่ร้ายว่าไออุ่นใช้เส้นสายดึงตัวนักศึกษามาปรนนิบัติในเวลาทำงาน!” คินผุดลุกขึ้นยืนทันที ความเย็นชาในแววตาถูกแทนที่ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกคนที่ทำร้ายผู้หญิงของเขา ไออุ่นหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นภาพที่กวินโชว์บนหน้าจอสมาร์ทโฟน มันเป็นรูปที่เธอและคินยืนคุยกันใกล้ชิดที่สุดในมุมมืดของโรงพยาบาลเมื่อคืนนี้... มุมที่เธอคิดว่าไม่มีใครเห็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกจนถึงจุดเปลี่ยนสำคัญในตอนนี้นะคะ!