ปฏิบัติการวิศวะบุกโรงพยาบาล

“ถ้าจะเอามาให้ผม แทนที่จะเป็นพี่ไออุ่น ก็เอาไปทิ้งถังขยะข้างหน้าเถอะครับ กลิ่นมันฟ้องว่าคนทำตั้งใจทำมาให้ ‘ว่าที่หมอ’ ไม่ใช่ ‘นักศึกษาแพทย์ฝึกหัด’ อย่างผม” เสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทงหัวใจดังขึ้นจากริมฝีปากของริน ดาวคณะแพทย์ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์พยาบาล ดวงตาคู่สวยจ้องมองกล่องแซนด์วิชโฮมเมดในมือคินด้วยแววตาเหยียดหยาม คินไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะตัวเก่งที่เลอะคราบฝุ่นจางๆ จากไซต์งาน แต่ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยกลับมีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย “ผมไม่ได้มาให้คุณ ผมมาให้พี่ไออุ่น” คินตอบกลับสั้นๆ กวาดสายตามองผ่านรินไปยังโต๊ะทำงานด้านในสุดของวอร์ดฉุกเฉิน ซึ่งร่างระหงในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนบันทึกทางการแพทย์ด้วยความเร่งรีบ “พี่ไออุ่นเขายุ่งอยู่ คุณช่วยทำตัวให้มีประโยชน์ด้วยการไม่มาขวางทางเดิน หรือไม่ก็ไสหัวกลับคณะไปก่อนที่ผมจะเรียกเวรเปลมาลากคุณออกไปฐานรบกวนการทำงาน” รินยังคงไม่ลดละ เธอขยับตัวเข้ามาขวางหน้าคินไว้ราวกับกำแพงมนุษย์ คินไม่ได้ขยับหนี เขากลับก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด กลิ่นไอของความดื้อรั้นและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ที่ติดตัวเขามาทำเอาคนรอบข้างต้องชำเลืองมอง “คนเราถ้ารู้จักคำว่า ‘คิว’ ก็จะรู้ว่าใครมาก่อนหรือหลัง แต่ถ้าไม่รู้... ผมก็พร้อมจะสอนให้รู้นะครับ ว่าวิศวะน่ะ เขาไม่เคยถอยให้ใครถ้าสิ่งที่อยู่ข้างหน้ามัน ‘คุ้มค่า’ ที่จะรอ” “คิน! พอได้แล้ว” เสียงหวานแต่เย็นชาของหมอไออุ่นแทรกผ่านความตึงเครียดขึ้นมา เธอวางปากกาลงแล้วเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติคนไข้ ดวงตาคู่สวยเหนื่อยล้าแต่ทว่าดุดัน เธอเดินตรงมายังจุดที่ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน “ที่นี่โรงพยาบาลนะ ไม่ใช่ไซต์งานของพวกเธอ ถ้าจะมาทะเลาะกันก็เชิญที่อื่น” “ผมไม่ได้ทะเลาะ ผมแค่กำลังจีบ” คินเปลี่ยนโหมดจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนในทันทีที่สบตากับคนตรงหน้า เขายื่นกล่องแซนด์วิชที่ทำเองกับมือส่งให้ “มื้อเที่ยงครับ เห็นพี่เข้าเวรตั้งแต่เช้า... ถ้าไม่อยากทาน ก็ถือว่ารับไว้แล้วเอาไปทิ้งเองก็ได้ครับ แต่อย่าทิ้งต่อหน้าผมเลยนะ ผมเสียกำลังใจ” ไออุ่นชะงัก เธอไล่สายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูจะจริงจังเกินกว่าเหตุของรุ่นน้องคนนี้ บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุเพราะรินกลับกลายเป็นความเงียบเชียบที่ชวนให้หัวใจสั่นไหวโดยไม่ทราบสาเหตุ รินขบกรามแน่นด้วยความไม่พอใจก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป “เอามาสิ” ไออุ่นถอนหายใจพลางเอื้อมมือไปรับกล่องขนม สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะกันเพียงเสี้ยววินาทีทำให้หัวใจของวิศวะหนุ่มกระตุกวาบ “ครั้งหน้าไม่ต้องมาแล้วนะ เสียเวลาเรียน” “การได้มาเห็นหน้าพี่ ไม่เคยเสียเวลาสำหรับผมครับ” คินตอบหน้าตาย ขณะที่สายตาของเขามองตามหมอสาวที่เดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของเธอ กวินที่แอบดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนแรงๆ “ร้ายนักนะมึง! แต่อย่าดีใจไป วันนี้มึงรอด แต่ดูสายตารินสิ... ยัยนั่นไม่ยอมจบแค่การด่าหรอก” “กูไม่ได้กลัวริน” คินตอบพลางมองตามแผ่นหลังของไออุ่นด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าหลงใหล “กูแค่กลัวว่าถ้ากูรุกเร็วไป พี่เขาจะตกใจจนปิดประตูใส่กูถาวร” “งั้นมึงก็คงต้องเตรียมใจนะ เพราะเมื่อกี้กูเห็นรินแอบโทรหาใครบางคน... ท่าทางดูเหมือนจะแจ้งข่าวให้ ‘คนของทางฝั่งพี่ไออุ่น’ รับรู้แล้ว” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างในบรรยากาศของโรงพยาบาลที่เริ่มเปลี่ยนไป คนไข้รายใหม่ถูกเข็นเข้ามาด้วยความวุ่นวาย แต่ความสนใจของคินกลับพุ่งไปที่บุรุษร่างสูงในชุดสูทภูมิฐานที่เดินเข้ามาในวอร์ดด้วยท่าทีวางอำนาจ เขากวาดสายตามาที่คินราวกับจะวัดใจ และที่น่าตกใจไปกว่านั้น คือชายคนนั้นเดินตรงเข้าไปหาไออุ่น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสนิทสนมเกินกว่าจะเป็นแค่เพื่อนร่วมงานหรือญาติ “อุ่น... พ่อให้มาตามกลับบ้านครับ” คินกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น ไออุ่นชะงักไปทันที แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความหวาดหวั่นที่ปิดไม่มิด และนั่นคือจุดที่ทำให้คินรู้ว่า... เกมรักครั้งนี้เขาไม่ได้สู้กับแค่ริน แต่เขากำลังสู้กับอดีตที่ฝังลึกของเธอด้วย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ไม่อาจเยียวยาของหนุ่มวิศวะคนนี้ในตอนที่สามนะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะรอพบทุกคนในตอนถัดไปค่ะ