คำขอบคุณที่มาพร้อมรอยยิ้ม

“ถ้าจะจ้องขนาดนั้น ฝากชื่อไว้ในแฟ้มประวัติคนไข้แทนไหมคะ จะได้ไม่ต้องมานั่งเดาว่าใครคือคนทำแผลให้” เสียงหวานเย็นที่ปนความเหนื่อยล้าดังขึ้นข้างหลัง ทำเอาคนร่างสูงที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางโรงอาหารคณะแพทย์ชะงักกึก คินหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทันที แววตาคมกริบของวิศวะโยธาปีสามที่ใครๆ ต่างก็ขยาด สั่นไหวลงชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววตำหนิปนอ่อนใจ หมอไออุ่นในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตายืนกอดอกมองเขาอยู่ เธอไม่ได้ดูเหมือนนางฟ้าใจดีเหมือนตอนอยู่ในห้องพยาบาลวันก่อน แต่ดูเหมือน ‘รุ่นพี่แพทย์’ ที่กำลังดุรุ่นน้องที่ไม่ยอมดูแลตัวเองมากกว่า “ผม...ไม่ได้จ้อง” คินรีบแก้ตัว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกับคนทั้งโลกกลับดูตะกุกตะกักอย่างไม่น่าเชื่อ “ผมแค่มองหาที่นั่งครับ แล้วก็...เผอิญเห็นคนคุ้นตา” “อ๋อเหรอคะ” ไออุ่นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากบางยกยิ้มจางๆ ที่ดูไม่ออกว่ากำลังขำหรือรำคาญ “คุ้นตาถึงขนาดเดินตามจากตึกคณะวิศวะมาถึงโรงอาหารแพทย์เลยหรือเปล่าคะ คุณคิน” กวินที่เดินตามมาห่างๆ ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง พยายามหลบฉากไปเนียนกับฝูงชนคณะแพทย์ คินไม่ได้สนใจเพื่อนสนิทที่ทิ้งเขาไว้กลางสมรภูมิ เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของสบู่อาบน้ำและกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อจากตัวเธอชัดเจนขึ้น “ผมมาขอบคุณ” คินพูดพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ที่เริ่มมีคนหันมามองคู่แปลกหน้าต่างคณะ “เรื่องแผลวันก่อน... แล้วก็เรื่องที่ผมทำตัวไม่ดีใส่คุณตอนนั้น” ไออุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเธออ่อนลงเมื่อเห็นรอยแผลที่เริ่มแห้งสนิทบนขมับของเขา เธอนึกถึงแววตาที่สับสนและดูโดดเดี่ยวของเขาในตอนนั้น ความลังเลที่เธอพยายามขีดเส้นกั้นไว้ในใจเริ่มสั่นคลอน “ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่ของหมอ” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามจะเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงไปทางเคาน์เตอร์อาหาร “ถ้าจะให้ดี ครั้งหน้าก็หัดทำตัวให้เจ็บตัวน้อยลงหน่อยนะคะ ชีวิตนักศึกษาไม่ได้มีไว้ให้ใช้ไปกับเรื่องทะเลาะวิวาท” “ถ้าผมบอกว่าผมอยากเจ็บตัว เพื่อจะได้มาเจอหมออีกล่ะครับ?” ประโยคท้าทายนั้นทำให้ไออุ่นต้องหยุดเดิน เธอหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนคนพูดเองยังต้องเผลอกลั้นหายใจ “หมอไม่ชอบคนไข้ดื้อค่ะ ยิ่งดื้อแบบไม่มีเหตุผล ยิ่งไม่อยากเสียเวลาด้วย” เธอเน้นคำด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะคว้าแซนด์วิชที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง “แต่ถ้าคุณหิวแล้วไม่มีที่นั่ง... โต๊ะนั้นว่างค่ะ ไปนั่งสิคะ” คินมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังโต๊ะริมสุด เขาดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แต่ก่อนที่จะได้ก้าวเท้าออกไป เสียงหนึ่งที่แหลมสูงและดูจงใจขัดจังหวะก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “อ้าว พี่ไออุ่นคะ อยู่กับใครเหรอ?” รินในชุดนักศึกษาคณะแพทย์ที่ดูเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าเดินเข้ามาคล้องแขนไออุ่นอย่างถือวิสาสะ สายตาของหล่อนที่มองคินไม่ได้มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย “คนคณะวิศวะคนนี้น่ะเหรอคะที่เขาว่ากันว่าเกเรนักหนา? พี่ไออุ่นอย่าไปเสียเวลากับเขาเลยค่ะ รินว่าเรื่องที่พี่ต้องจัดการในวอร์ดก็หนักพอแล้ว” ไออุ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามดึงแขนออกอย่างสุภาพแต่รินกลับยิ่งเกาะแน่น คินรู้สึกถึงเลือดที่ฉีดพล่านขึ้นมาบนใบหน้า เขาไม่ใช่คนใจเย็น และเขาก็ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกผู้หญิงตรงหน้า—โดยเฉพาะคนที่เขากำลังเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้ “ผมชื่อคิน” คินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “และถึงผมจะเกเร แต่ผมก็รู้จักมารยาททางสังคมนะ... อย่างเช่นการไม่เกาะแขนคนอื่นจนเขารู้สึกอึดอัดน่ะ” “นี่คุณ!” รินหน้าแดงก่ำ “พอเถอะค่ะทั้งคู่” ไออุ่นแทรกขึ้นมา เธอก้าวมายืนคั่นกลางระหว่างความตึงเครียด สายตาเธอมองคินด้วยความผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาริน “รินคะ พี่ขอนะ เราเป็นนักศึกษาแพทย์ ไม่ใช่เด็กมัธยมที่จะมาทำแบบนี้กลางโรงอาหาร” ท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที รินก็ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของอาจารย์หมอท่านหนึ่งที่เพิ่งเดินตรงเข้ามาหาไออุ่น “ไออุ่น หมอมีเรื่องด่วนต้องคุยด้วยเรื่องเคสของคนไข้ในตึก ICU ตอนบ่ายนี้... และเรื่องที่เธอได้รับมอบหมายให้ไปฝึกงานที่ต่างจังหวัดเดือนหน้าด้วย” คำพูดของอาจารย์หมอทำให้คินชะงัก รอยยิ้มที่กำลังจะปรากฏบนใบหน้าเขามลายหายไปในทันที ไออุ่นเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเพราะเธอเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัวกับข่าวนี้ เขามองไปที่ดวงตาของไออุ่น เห็นความกังวลที่พาดผ่านมันอย่างชัดเจน ก่อนที่เธอจะหันมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ‘เดือนหน้าเหรอ?’ คินทวนคำในใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดบีบเค้นที่หัวใจอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าคำขอบคุณที่เขาตั้งใจนำมาให้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของระยะห่างที่เขากำลังจะไม่มีวันข้ามผ่านไปได้เลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้คินกับหมอไออุ่นเสมอมานะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ! เกียร์เปื้อนกาวใจ