อุบัติเหตุที่คาดไม่ถึง

“ถอยไปไอ้คิน! มึงจะเอาตัวเข้าแลกเพื่ออะไรวะ ไซต์งานตรงนี้มันเละไปหมดแล้วนะเว้ย!” เสียงตะคอกของกวินดังแทรกเสียงโครงเหล็กที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดอยู่เหนือหัว คินไม่ได้ฟังคำห้ามปรามนั้นเลย ร่างสูงใหญ่ของว่าที่วิศวกรหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปคว้าแผ่นไม้กระดานที่กำลังจะถล่มลงมาทับคนงานที่ล้มอยู่ข้างล่าง ในวินาทีที่คานเหล็กยึดโครงสร้างตัวหลักเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเสียสมดุล คินกัดฟันแน่นกล้ามเนื้อแขนปูดโปนขึ้นเป็นมัดด้วยความพยายามที่จะพยุงน้ำหนักเหล็กหลายร้อยกิโลกรัมให้เบี่ยงวิถีออกจากจุดที่คนงานอยู่ เปรี๊ยง! เสียงเหล็กกะแทกพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นฟุ้งกระจายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างของคินที่ทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะแรงเหวี่ยงของคานที่พุ่งเฉียดไหล่ซ้ายไปเพียงนิดเดียว “คิน!” กวินรีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นดินที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำมันและปูน “มึง... มึงเป็นยังไงบ้างวะ เฮ้ย! เลือด! ทำไมเลือดออกเยอะขนาดนี้!” คินไม่ได้ตอบคำถาม มือหนาที่เปื้อนคราบฝุ่นกดกุมไหล่ซ้ายของตัวเองไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสงบกลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่สิ่งที่ทำให้เขากังวลไม่ใช่บาดแผลที่แขน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับมองทะลุกลุ่มฝุ่นควันไปที่หน้าไซต์งาน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบเมื่อนึกถึงคำขู่ที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ *‘คืนนี้ หมอไออุ่นจะไม่ได้กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่’* “โทรหาพี่ไอ... ห้ามให้เธอมาที่นี่เด็ดขาด กวิน... มึงได้ยินไหมว่าห้ามมา” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน “มึงจะบ้าเหรอวะ! มึงเจ็บขนาดนี้ยังจะห่วงคนอื่นอีก หมอเขากำลังมาที่นี่ เขาบอกว่าจะเอาขนมมาให้พวกมึง!” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของคินก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงข้อความที่ทำให้ลมหายใจของคินแทบหยุดชะงัก บนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่หน้าจอแตกร้าวปรากฏภาพถ่ายแอบถ่ายของ ‘หมอไออุ่น’ ที่กำลังเดินอยู่ลานจอดรถของโรงพยาบาลในเวลานี้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของคินเย็นเฉียบ *‘ความรักน่ะมันรักษาไม่หายหรอกนะคิน โดยเฉพาะถ้าคนที่เป็นหมอเองยังเอาตัวไม่รอด’* “กวิน... ไปตามหาพี่ไออุ่น เดี๋ยวนี้!” คินตะโกนสุดเสียงก่อนจะยันกายลุกขึ้น แม้ความเจ็บปวดจากบาดแผลจะแล่นริ้วไปถึงกระดูกจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน แต่สัญชาตญาณของการเป็นคนรักที่คลั่งรักยิ่งกว่าชีวิตทำให้เขาละทิ้งความเจ็บปวดทั้งหมด เขาก้าวขาสลับไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล บรรยากาศรอบไซต์งานที่เคยดูธรรมดาในสายตาคนอื่น กลับกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยกับดักของศัตรูที่มองไม่เห็น ริน... ยัยผู้หญิงคนนั้นต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่ๆ ในขณะเดียวกัน ที่ลานจอดรถอันเงียบสงัดของโรงพยาบาล หมอไออุ่นกำลังไขกุญแจรถยนต์ของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เป็นวันที่เวรหนักที่สุดในรอบสัปดาห์ แต่ใบหน้าหวานกลับมีรอยยิ้มจางๆ เมื่อนึกถึง ‘วิศวกรปากร้าย’ ที่ป่านนี้คงบ่นหิวอยู่หน้าไซต์งาน “วันนี้จะยอมให้บ่นสักวันก็ได้นะคิน...” เธอพึมพำกับตัวเอง ทันทีที่ก้าวเข้าไปนั่งในรถ บรรยากาศภายในกลับผิดปกติไป กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อคุ้นเคยที่ไม่ใช่ของเธออบอวลอยู่เต็มห้องโดยสาร หมอไออุ่นชะงักมือก่อนจะหันกลับไปมองเบาะหลัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว แรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือปริศนาก็ล็อกคอเธอจากด้านหลังแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก “หมอไออุ่น... เสียใจด้วยนะที่ต้องเป็นแบบนี้ แต่คุณดันไปรักคนที่ไม่ควรรัก” เสียงผู้หญิงที่แหบพร่าและเย็นชาดังขึ้นข้างหู ไออุ่นพยายามดิ้นรน มือบางปัดป่ายไปมาจนไปโดนแตรของรถยนต์ เสียงแตรดังลากยาวทำลายความเงียบของยามค่ำคืน แต่ดูเหมือนเสียงนั้นจะไม่ได้ช่วยอะไร เพราะความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาพร้อมกับความรู้สึกวูบดับในวินาทีที่เข็มฉีดยาขนาดเล็กแทงเข้าที่ต้นคอ ที่หน้าไซต์งาน คินกระโดดขึ้นรถกระบะของกวินด้วยความเร็วที่เสี่ยงตาย เขาพยายามโทรเข้าเบอร์ของไออุ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบและเสียงสัญญาณที่ตัดไป “รับสายเถอะพี่... ขอร้องล่ะ อย่าเป็นอะไรไปนะ” ทันใดนั้น โทรศัพท์ของคินก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง เป็นวิดีโอคอลจากเบอร์ของไออุ่น คินกดรับทันทีด้วยมือที่สั่นเทา ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ใบหน้าหวานของคนที่เขารัก แต่เป็นภาพโกดังร้างแห่งหนึ่งที่เขาจำได้ดีว่าเป็นเขตพื้นที่รับผิดชอบของบริษัทคู่แข่ง และที่มุมจอ... เขาก็เห็นรองเท้าผ้าใบสีขาวของไออุ่นวางเด่นอยู่บนพื้น “ถ้าอยากเห็นหน้าเธออีก... ก็มาคนเดียวที่โกดังร้างหลังตลาดเก่า ภายในสิบห้านาที” เสียงเย็นชาของรินดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะ คินทิ้งโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างๆ แววตาของเขามีเพียงความเดือดดาลที่พุ่งพล่านจนแทบจะเผาผลาญทุกอย่างตรงหน้า เขาเหยียบคันเร่งมิดจนเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วถนนที่ไร้ผู้คน ทว่า... ในวินาทีที่รถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลัก แสงไฟจากรถบรรทุกคันใหญ่ที่พุ่งสวนมาด้วยความเร็วสูงก็สาดเข้าตาจนขาวโพลนไปหมด ร่างของคินกระตุกวูบเมื่อเห็นเงาของใครบางคนยืนขวางถนนอยู่กลางทาง เขามีเวลาตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาที... จะหักหลบไปทางเหวข้างทาง หรือจะพุ่งเข้าชนร่างนั้นที่อาจจะเป็น... กุญแจดอกสุดท้ายที่จะช่วยไออุ่นได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และสัญญาว่าจะไม่ทิ้งให้ต้องลุ้นนานในตอนถัดไปนะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจ