รินพ่ายแพ้

“ไออุ่น... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?” เสียงทุ้มต่ำของคินสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ เขายืนตระหง่านอยู่หน้าห้องพักแพทย์ ในมือถือกล่องอาหารที่เริ่มเย็นชืด ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ร่างของคนสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย ไออุ่นชะงัก เธอสวมชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ดูยับย่นเล็กน้อยจากการเข้าเวรยาวนานนับยี่สิบสี่ชั่วโมง เธอกำลังใช้มือที่สั่นเทาของตัวเองค่อยๆ เช็ดคราบน้ำตาให้กับริน—คนที่ยืนก้มหน้าสะอื้นไห้อยู่ตรงหน้าเธอ “พี่อุ่น... หนูแค่อยากรู้ว่าพี่เคยรักหนูบ้างไหม” รินเอ่ยถาม เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับจะขาดใจ “ริน... พี่บอกเธอหลายครั้งแล้วว่าพี่เห็นเธอเป็นน้อง” น้ำเสียงของไออุ่นนุ่มนวลแต่เด็ดขาด แววตาของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “และตอนนี้ หัวใจของพี่... มันมีเจ้าของแล้ว” ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบออกไปจากโถงทางเดิน คินที่ยืนมองภาพนั้นอยู่รู้สึกถึงก้อนจุกที่แล่นขึ้นมาที่คอหอย เขาไม่ได้โกรธที่รินเข้าหาคนรักของเขา แต่เขากำลังสั่นสะท้านกับถ้อยคำที่ไออุ่นพูดออกมาอย่างหนักแน่น รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่บวมช้ำของเธอปะทะเข้ากับสายตาคมกริบของคินที่ยืนอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มวิศวะในชุดช็อปเปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ดูขัดแย้งกับบรรยากาศในโรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิง แต่มันกลับดูหนักแน่นและมั่นคงอย่างน่าประหลาด “มองดูสิริน” คินก้าวเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราดอย่างที่ทุกคนคาดคิด หากแต่เดินเข้าไปหาไออุ่นแล้วคว้ามือเรียวของเธอมากุมไว้เบาๆ “สิ่งที่ไออุ่นพยายามจะบอกคุณตลอดเวลา คือตรงนี้... พื้นที่ที่ผมยืนอยู่” รินมองมือของทั้งคู่ที่ประสานกัน ความหวังอันน้อยนิดที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจของเธอพังทลายลงในพริบตา เธอไม่ใช่คนโง่ และเธอก็ไม่ใช่คนที่จะฝืนดึงดันในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้ ภาพของคินที่จ้องมองไออุ่นด้วยสายตาที่คลั่งรักและเทิดทูนจนแทบจะกลืนกินนั้น มันชัดเจนยิ่งกว่าคำบรรยายใดๆ “พี่ทำแบบนี้... พี่ไม่กลัวเหรอคะ ว่าเขาจะทำให้พี่เสียใจ” รินถามเสียงเครือ หันไปมองไออุ่นเป็นครั้งสุดท้าย ไออุ่นยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่คินเคยเห็นมา “ถ้าความรักคือการเสี่ยง พี่ก็ยินดีจะเสี่ยงไปพร้อมกับเขาค่ะ ริน... ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่มันคือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่ได้อยู่กับเราก็ตาม” รินกลั้นสะอื้นจนตัวโยน เธอพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเดินผ่านคินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดที่ค่อยๆ จางหายไป “เหนื่อยไหมครับ?” คินถามพลางใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือของไออุ่นแผ่วเบา เขาพาเธอเดินมานั่งพักที่ม้านั่งยาวมุมตึกที่เงียบสงบ ไออุ่นถอนหายใจยาว พิงศีรษะลงบนไหล่กว้างของคนตัวโต “เหนื่อยค่ะ... แต่เห็นหน้าคุณแล้วก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย” คินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกที่ซอกคอหอมอ่อนๆ ของเธอ “อย่าพูดแบบนี้บ่อยนะครับ ผมเป็นแค่เด็กวิศวะที่ใจร้อน ถ้าคุณทำแบบนี้บ่อยๆ ผมอาจจะทนไม่ไหวแล้วลากคุณไปจดทะเบียนสมรสตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ได้” “คนบ้า” ไออุ่นตีแขนเขาเบาๆ ทว่ากลับไม่ยอมผละห่างออกไป “แค่รินคนเดียวก็พอแล้วนะคะ อย่าไปหาใครมาให้ต้องปวดหัวอีกเลย” “สำหรับผม มีแค่คุณคนเดียวในหัวใจมาตั้งนานแล้ว” คินกระซิบเสียงต่ำ ก่อนจะเชยคางเธอขึ้นมาเพื่อสบตากัน “ตั้งแต่วันที่ผมเห็นคุณที่ห้องสมุดวันนั้น วันที่ผมรู้ว่าคนเย็นชาที่ชอบทำหน้าดุคนนี้จริงๆ แล้วใจดีแค่ไหน” ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของโถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงปรบมือที่ฟังดูไม่น่าไว้วางใจ “ช่างเป็นฉากรักที่ดูสมบูรณ์แบบเหลือเกินนะ... คิน” ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินออกมาจากเงามืด แววตาของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความกดดัน คินที่เพิ่งยิ้มอยู่เมื่อครู่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อในทันที ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนบังหน้าไออุ่นไว้โดยสัญชาตญาณ “พ่อมาที่นี่ได้ยังไง” คินเค้นเสียงถาม มือที่กำแน่นสั่นด้วยความโกรธ ชายวัยกลางคนคนนั้นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนตักของไออุ่นที่นั่งนิ่งค้างด้วยความตกใจ “ฉันมาเพื่อจะบอกว่า... สิ่งที่เธอกำลังครอบครองอยู่น่ะคิน มันไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันคือภาระที่เธอไม่มีวันแบกไหว และฉันก็ไม่อนุญาตให้วิศวะอย่างเธอ มาฉุดรั้งอนาคตของคนที่เป็นหมอด้วย” ไออุ่นมองซองเอกสารบนตักด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและหวาดหวั่น ขณะที่คินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับถูกผลักแรงๆ เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในนั้น “นี่มัน... เรื่องจริงเหรอคะ?” ไออุ่นถามเสียงสั่น ความเงียบที่เกิดขึ้นในวินาทีต่อมากลายเป็นมีดกรีดลึกเข้าไปในใจของทั้งคู่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักของคินและไออุ่นในทุกตอนนะคะ หวังว่าวันนี้หัวใจของทุกคนจะเต้นแรงไปพร้อมกับเกียร์เปื้อนกาวใจค่ะ