ช่วงเวลาพักฟื้น

"ถ้าคุณยังไม่ยอมกินข้าวต้มชามนี้ ฉันจะถือว่าแผลที่คุณเจ็บอยู่มันไม่มีความหมายอะไรเลยนะคะ คิน" ไออุ่นวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงดังกระทบกันเล็กน้อย เธอถอนหายใจยาวพลางมองคนตัวโตที่นอนแผ่หราอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูดุดันและปากร้ายกับคนทั้งโลก บัดนี้กลับซีดเซียวและมีรอยช้ำจางๆ จากอุบัติเหตุเมื่อสองวันก่อน คินหรี่ตาลงจ้องมองคนตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มที่เคยเย็นชาฉายแววอ้อนวอนอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่พันด้วยผ้าพันแผลพยายามจะคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ แต่ก็ต้องชะงักเพราะความเจ็บ "ก็หมอไม่ป้อน... ผมไม่มีแรงจะยกช้อนหรอกครับ" เขากระตุกยิ้มมุมปาก พยายามทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ ทั้งที่สายตาดูอ่อนล้าเต็มทน ไออุ่นนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่านี่คือการแสดงละครฉากใหญ่ของวิศวะโยธาจอมดื้อ แต่นั่นแหละ... มันกลับกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอยู่เสมอ "อย่ามาทำเป็นสำออยค่ะ ตอนที่ชกหน้าไอ้พวกนั้น คุณยังมีแรงเหลือเฟือเลยนะ" เธอว่าพลางตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าเบาๆ ไออุ่นโน้มตัวลงไปใกล้จนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอจางหายไปในอากาศ กลิ่นสะอาดแบบคนเป็นหมอที่คินหลงใหลนักหนา "นั่นเพราะผมปกป้องของรักของผม" คินตอบเสียงพร่า สายตาจดจ้องที่ริมฝีปากบางของอีกฝ่ายอย่างเปิดเผย "แต่ตอนนี้... ผมต้องการแค่คนดูแล" ไออุ่นชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มขาวใสขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ เธอแสร้งทำเป็นสนใจข้าวต้มในช้อนก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากเขา คินอ้าปากรับอย่างว่าง่าย ความเงียบที่ปกคลุมห้องพักฟื้นพิเศษไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ทั้งความผิดหวังจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาและความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในใจ "คินคะ..." ไออุ่นเรียกชื่อเขาเบาๆ หลังจากปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่พักใหญ่ "ทำไมถึงทำแบบนั้น รู้ไหมว่าถ้าฉันไปไม่ทัน หรือถ้าคนพวกนั้นมีอาวุธ... ฉันจะทำยังไง" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือนิดๆ ความกลัวที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากหมอสาวสุขุมถูกเผยออกมา คินนิ่งไป แววตาของเขาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปกุมมือของไออุ่นเอาไว้แน่น "ผมยอมให้ตัวเองเจ็บ ดีกว่ายอมให้เห็นคุณเป็นอะไรไป ต่อให้ต้องแลกด้วยเกียร์ทั้งคณะ หรือชีวิตของผม... ผมก็ยอม" คำสารภาพตรงไปตรงมานั้นทำให้ไออุ่นขอบตาร้อนผ่าว นี่ไม่ใช่คำพูดสวยหรูในละคร แต่คือความรักที่ดิบเถื่อนและบริสุทธิ์ของวิศวะคนหนึ่งที่มอบให้เธอคนเดียว เธอไม่ได้ตอบโต้สิ่งใดเพียงแต่บีบมือเขาตอบแน่นขึ้น ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อภาระหน้าที่เริ่มถูกความรักเข้าแทนที่ทีละน้อย ทว่าบรรยากาศหวานซึ้งกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต "พี่คินคะ รินซื้อซุปมาให้... อ้าว พี่ไออุ่นก็อยู่ด้วยเหรอคะ" รินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสที่ดูตั้งใจแต่งมาอย่างดี กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกทำเอาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที เธอวางถุงอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะปรายตามองหมอสาวด้วยแววตาเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด คินเปลี่ยนสีหน้าทันที ความอบอุ่นในดวงตาหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขาดึงมือกลับจากไออุ่นแล้วหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดัน "ใครบอกให้เธอเข้ามา" "รินเป็นห่วงพี่คินนะคะ คนที่นี่บอกว่าพี่มีเรื่องชกต่อยกัน... ถึงขั้นต้องแอดมิทเลยเหรอคะ" รินเดินตรงเข้าไปใกล้เตียง พยายามจะแตะไหล่ของคิน แต่เขาถอยหนีจนเกือบตกเตียง ไออุ่นมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงที่อก เธอเก็บชามข้าวต้มใส่ถาดเตรียมจะลุกออกไป แต่จู่ๆ คินก็คว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่นอีกครั้ง "หมอจะไปไหนครับ? เรายังคุยกันไม่จบเลย" "คุณมีแขก แล้วฉันก็มีเวรต่อค่ะ" ไออุ่นพยายามดึงมือออก แต่คินกลับดึงเธอให้โน้มตัวลงมาจนใบหน้าแทบชิดกัน "ไม่ต้องไป" คินกระซิบเสียงต่ำพลางปรายตามองรินด้วยสายตาเย็นชา "อยู่ตรงนี้... อยู่ให้เห็นว่าผมเลือกใคร และไม่ต้องการใคร" รินหน้าเปลี่ยนสี กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอแค่นหัวเราะก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปภาพบางอย่างแล้ววางลงบนหน้าตักของคิน "เลือกเหรอคะ? แล้วถ้าพี่คินรู้ว่า 'คนดี' ของพี่แอบไปเจอกับใครที่ห้องทำงานเมื่อเย็นวาน... พี่จะยังเลือกเขาอยู่ไหม?" ไออุ่นชะงักไป ดวงตาสั่นระริกทันทีที่เห็นรูปในหน้าจอโทรศัพท์ หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแหลกละเอียด ความลับที่เธอพยายามปิดบังเพื่อไม่ให้คินต้องเป็นห่วง กำลังถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เลวร้ายที่สุด คินก้มมองหน้าจอ รูปถ่ายที่ชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มกำลังยื่นซองเอกสารให้ไออุ่นในมุมมืดของโรงพยาบาลฉายชัด เขาเงยหน้าขึ้นมองไออุ่นด้วยแววตาที่สั่นไหวและเต็มไปด้วยคำถาม "ไออุ่น... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของความรักครั้งนี้ไปพร้อมๆ กันนะคะ รี้ดที่รักของเกียร์เปื้อนกาวใจทุกคนค่ะ