แผลภายนอกหรือแผลใจ

“พี่อุ่นครับ... ถ้าจะทำแผลให้แบบนี้ สู้เอาคัตเตอร์กรีดใจผมไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ” เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของ ‘คิน’ เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพยาบาลหลังตึกคณะวิศวะ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดประจำตัวของ ‘หมอไออุ่น’ หญิงสาวชะงักมือที่กำลังใช้สำลีแตะลงบนรอยแตกบริเวณโหนกแก้มของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามวิสัยของว่าที่แพทย์ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาในเวรดึกนับไม่ถ้วน “ถ้าฉันทำแบบนั้นจริงๆ นายคงไม่มีแรงมาปากเก่งใส่ฉันหรอกค่ะคิน” ไออุ่นตอบเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคู่สวยที่มองสบตากับคนตรงหน้ากลับฉายแวววูบไหวที่ซ่อนไม่มิด คินไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำจิกกัดอย่างที่เคยทำเป็นประจำ เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวราวกับจะค้นหาความนัยบางอย่าง ความเงียบที่ขยายตัวระหว่างพวกเขาไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่ถักทอจนแน่นขนัด—ความห่วงใยที่ไออุ่นพยายามฉาบเคลือบไว้ด้วยความเย็นชา และความโหยหาที่คินพยายามปกปิดไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม รอยแผลที่เกิดจากการทะเลาะวิวาทเมื่อช่วงเย็นไม่ใช่ครั้งแรกที่คินต้องมานั่งตรงนี้ แต่มันเป็นครั้งแรกที่ไออุ่นไม่ยอมเอ่ยปากดุหรือตำหนิเธอเพียงแค่ถอนหายใจยาว แล้วจัดการทำความสะอาดแผลอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าหากเผลอไผลไปแม้แต่นิดเดียว คนตรงหน้าจะแตกสลายคามือเธอ “รินมาหาฉันที่หอพักเมื่อคืน” ไออุ่นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือของเธอหยุดชะงักไปชั่วครู่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงเกร็งจากกล้ามเนื้อบนใบหน้าของคิน “แล้วยังไงครับ? พี่จะบอกว่าที่ผมต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ เพราะคำยุยงของคนอย่างรินงั้นเหรอ” คินแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาเย็นชาลงทันทีที่ได้ยินชื่อศัตรูหัวใจ “ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” ไออุ่นวางสำลีลงบนถาดสแตนเลส เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนคินได้กลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวเธอชัดเจน “สิ่งที่รินพูด... มันไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันเลย สิ่งที่ฉันสนใจคือทำไมนายถึงยอมให้ตัวเองเจ็บซ้ำซาก ทั้งที่รู้ว่าคนพวกนั้นมันไม่ได้คุ้มค่าแก่การเสียเวลาด้วย” “เพราะคนพวกนั้นมันแตะต้องสิ่งที่ผมหวงที่สุด” คินโน้มตัวเข้าไปหา จนระยะห่างระหว่างจมูกของคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “พี่เคยถามผมไหมว่าทำไม... ทำไมผมถึงอยากเป็นวิศวกรที่คอยซ่อมแซมอะไรต่อมิอะไร ทั้งที่หัวใจตัวเองยังหาจุดซ่อมไม่ได้” ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าปมเรื่องครอบครัวที่คินแบกไว้มันหนักหนาเพียงใด เธอเป็นหมอที่รักษาแผลภายนอกให้เขาได้นับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอรู้สึกว่าตัวเอง ‘เข้าถึง’ ข้างในนั้นได้จริงๆ จนกระทั่งนาทีนี้ “คิน... นายไม่ได้ต้องสู้เพื่อพิสูจน์อะไรกับใครอีกแล้วนะ” เสียงของไออุ่นสั่นพร่า เธอวางมือลงบนลาดไหล่กว้างของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากการเป็น ‘หมอ’ กลายเป็น ‘คนพิเศษ’ ทำให้คินนิ่งไปสนิท คินหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความเย็นชาที่เคยใช้ป้องกันตัวถูกทลายลงอย่างราบคาบ ในวินาทีนั้นเองที่เขาได้เห็น... แววตาของไออุ่นไม่ได้มองเขาเป็นแค่คนไข้ แต่มันคือแววตาของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลัง ‘ห่วงใย’ เขาจากก้นบึ้งของหัวใจ “ถ้าวันนี้ผมยอมให้พี่ดูแล... พรุ่งนี้พี่จะยังอยู่ข้างผมไหมครับ” คินถามเสียงพร่า ไออุ่นชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่น เป็นการให้คำตอบโดยไม่ต้องใช้ถ้อยคำใดๆ รอยยิ้มบางๆ ของเธอทำให้หัวใจที่ด้านชาของคินกลับมาเต้นเป็นจังหวะที่เขาเองก็ควบคุมไม่ได้ ทว่า... ความเงียบสงบในห้องพยาบาลกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากหน้าประตู คินและไออุ่นผละออกจากกันแทบจะทันที ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะความหวาน... แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ฉันเพิ่งได้มา จะทำให้บรรยากาศตรงนี้จบลงเร็วกว่าที่คิดนะ” รินยืนพิงกรอบประตู ดวงตาคู่สวยจ้องมองทั้งคู่ด้วยแววตาเยาะเย้ย ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีน้ำหนักพอที่จะเปลี่ยนทุกอย่างในห้องนี้ให้กลายเป็นหายนะ เธอเขย่ามันเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “หมอไออุ่นคะ... ในฐานะที่พี่เป็นคนใจดี พี่ควรจะรู้ไว้นะว่าคนที่พี่กำลัง ‘ปกป้อง’ อยู่เนี่ย เขาซ่อนความลับอะไรไว้ในโปรเจกต์โยธาชิ้นสำคัญของคณะเราบ้าง... แล้วถ้าพี่เห็นรูปพวกนี้ พี่จะยังกล้าเรียกเขาว่าคนรักอีกหรือเปล่า?” คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายที่โผล่พ้นซองออกมาเพียงเล็กน้อย มันไม่ใช่ภาพที่เขาทะเลาะวิวาท แต่มันคือภาพของตัวเขาเองที่กำลังทำสิ่งที่... ไม่มีใครควรล่วงรู้! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ อย่าเพิ่งถอดใจไปจากคินกับหมออุ่นนะ เรื่องราวมันเพิ่งจะเริ่มเข้มข้นขึ้นค่ะ! เกียร์เปื้อนกาวใจ