ไลน์ที่หายไปในเวรดึก

"ถ้าจะถามหาคำตอบว่าทำไมคนเราถึงยอมอดนอนเพื่อรอข้อความจากใครสักคน ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังยุ่งจนลืมโลก... คำตอบของคินคงไม่ใช่แค่ความห่วง แต่มันคือความกลัวที่ว่า หากหน้าจอสีดำมืดนี้ไม่แจ้งเตือนขึ้นมา ความสัมพันธ์ของเราก็อาจจะหยุดนิ่งไปพร้อมกับมัน" คินกดปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนเป็นรอบที่ร้อยของคืนนี้ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟอ่านหนังสือโต๊ะเขียนแบบส่องกระทบใบหน้าคมสันที่ดูอ่อนล้า มือหนาที่มีรอยคราบจารบีจางๆ จากการแก้โมเดลโครงสร้างเมื่อช่วงหัวค่ำวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ เขากวาดสายตามองกระดาษแปลนที่เขียนค้างไว้ แต่มันกลับดูไร้ความหมายเมื่อในหัวเอาแต่กังวลถึงคนในชุดกาวน์ที่หายเงียบไปตั้งแต่สามทุ่ม เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เวลาตีสามสิบห้านาที ที่โรงพยาบาลป่านนี้คงวุ่นวาย ไออุ่นจะเป็นอย่างไรบ้าง? จะได้กินอะไรหรือยัง? หรือกำลังเผชิญหน้ากับเคสหนักหนาจนไม่ได้พักหายใจเหมือนที่เขาเคยแอบได้ยินเธอเปรยให้ฟังบ่อยๆ คินถอนหายใจยาว พิงแผ่นหลังเข้ากับเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในห้องพักหอพักชาย เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆ ยิ่งทำให้ความเงียบในห้องดูน่าอึดอัดกว่าที่เคย *‘ทำไมต้องห่วงขนาดนี้นะคิน... มึงนี่มันบ้าจริงๆ’* เขาตำหนิตัวเองในใจ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเช็กแอปพลิเคชันแชทที่ยังคงว่างเปล่า ความรู้สึกเหมือนคนโง่ที่ยืนรอรถไฟในสถานีที่ไม่มีวันมีรถไฟผ่านมา... มันเป็นแบบนี้เองหรือเปล่านะ? ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือน ‘ติ๊ง’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หัวใจของวิศวกรโยธาหนุ่มกระตุกวาบ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความเร็วแสง แต่แล้วรอยยิ้มที่กำลังจะปรากฏก็ต้องชะงักค้าง ไม่ใช่ไออุ่น... แต่เป็นข้อความจาก ‘ริน’ [ยังไม่นอนเหรอคะคิน? รินเห็นไออุ่นเข้าเวรดึกคืนนี้ คงไม่ว่างตอบแชทหรอกค่ะ เห็นหมอเวรบ่นกันว่าเคสฉุกเฉินเยอะมาก ระวังจะรอนานจนเสียเวลาเปล่านะคะ] คินขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกขุ่นมัวแล่นผ่านเข้ามาในอก เขาไม่ได้ตอบกลับ แค่กดล็อกหน้าจอทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี ความห่วงใยเปลี่ยนเป็นความกระวนกระวายที่ทวีคูณขึ้นไปอีกร้อยเท่า เขาไม่สนหรอกว่ารินจะมองเขาอย่างไร แต่คำพูดนั้นทำให้เขานึกถึงภาพไออุ่นที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์เลวร้ายเพียงลำพัง เขาตัดสินใจคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ เดินออกจากห้องพักด้วยความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ แม้จะรู้ว่ากฎของโรงพยาบาลเคร่งครัดแค่ไหน แต่ความกระวนกระวายใจมันสั่งให้เขาต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเธอปลอดภัยดี อากาศยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าตอนที่เขาขับรถผ่านถนนที่ไร้ผู้คน ความเย็นเยียบไม่ได้ทำให้ไฟในใจเขามอดลงเลยสักนิด เมื่อถึงหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย คินจอดรถไว้ในมุมมืด เขามองเห็นร่างเพรียวบางในชุดกาวน์สีขาวที่ดูเหนื่อยล้ากำลังเดินออกมาจากห้องตรวจ ไออุ่นดูซูบซีดลงกว่าเมื่อวาน ผมที่เคยรวบตึงเริ่มหลุดลุ่ย เธอไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลยแม้แต่นิดเดียว เธอทำเพียงแค่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกข้างๆ เครื่องกดน้ำอัตโนมัติ คินกำลังจะก้าวเข้าไปหา แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดกะทันหัน เมื่อเห็นใครอีกคนที่เดินเข้ามาใกล้เธอ นั่นคือหมอศัลย์รุ่นพี่ที่คินเคยเห็นในรูปถ่ายโปรโมตคณะ... ชายคนนั้นวางมือลงบนไหล่ของไออุ่นอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับยื่นแก้วกาแฟให้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายคนนั้น ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนๆ ที่คินไม่เคยได้รับมาก่อน ภาพนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มือหนาที่กำแน่นข้างตัวสั่นสะท้าน ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่อกซ้ายมันรุนแรงจนเขาแทบหายใจไม่ออก ไออุ่น... คนที่เขาเฝ้ารอข้อความจนแทบบ้า ในขณะที่เธอกำลังยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นท่ามกลางเวรดึกที่วุ่นวาย ทันใดนั้น โทรศัพท์ในมือของคินก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความที่เขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งคืน มันปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แต่ก่อนที่เขาจะกดเข้าไปอ่าน เขากลับเห็นหมอศัลย์คนนั้นก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูไออุ่น แล้วเธอก็หัวเราะเบาๆ ออกมา นิ้วของคินค้างอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเขากำลังถูกฉีกกระชากด้วยภาพตรงหน้า "นี่คือความจริงของหมอสินะ... ยุ่งจนไม่มีเวลาให้ แต่มีเวลาให้คนอื่น" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงที่สั่นพร่า ก่อนจะตัดสินใจกดอ่านข้อความที่ไออุ่นส่งมา [คิน... คืนนี้เวรยุ่งมากเลยค่ะ รินเพิ่งทักมาบอกว่าคินรออยู่เหรอ? ไม่ต้องรอนะคะ เดี๋ยวถ้าว่างแล้วไออุ่นจะรีบโทรหา] ข้อความสั้นๆ ที่ดูใส่ใจ แต่มันกลับตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจของเขาจนพังทลาย คินมองไปที่ไออุ่นอีกครั้ง เธอกำลังก้มลงกดโทรศัพท์ และในวินาทีนั้น... สายตาของเธอก็เงยขึ้นมองมายังทิศทางที่เขายืนอยู่ ดวงตาสองคู่ประสานกันผ่านความมืดมิดของโถงทางเดิน ไออุ่นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างของรินเดินเข้ามาจากด้านหลังของไออุ่นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งตรงมาให้เขา "เจอตัวแล้ว... คิน" รินพูดขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องในความรู้สึกของเขา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนของคินและไออุ่นนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ