คำครหาของคนรอบข้าง

“ไออุ่น... เอกสารนี่... เธอไปทำอะไรมา?” น้ำเสียงของอาจารย์หมอประจำวอร์ดสั่นพร่าด้วยความตกใจ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวของหมอไออุ่นสั่นระริกอยู่ใต้ชายเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา เธอมองดูเอกสารรายงานเคสผู้ป่วยที่ถูกเขียนทับด้วยลายมือยึกยือเป็นภาษาวิบัติและสัญลักษณ์แปลกๆ ซึ่งไม่ใช่ลายมือของเธอแน่นอน ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มนักศึกษาแพทย์ปีต้นๆ ที่ยืนจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่ไม่ไกล ก่อนจะประสานสายตากับ ‘ริน’ ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ขอโทษค่ะอาจารย์... อุ่นจะรีบจัดการแก้ไขใหม่เดี๋ยวนี้ค่ะ” ไออุ่นก้มศีรษะลงต่ำ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่การถูกดิสเครดิตในสถานที่ที่เธอให้ความสำคัญที่สุดแบบนี้มันเกินจะรับไหว “ไออุ่น... ทำไมต้องลดเกรดตัวเองไปคบกับพวกเกียร์เปื้อนน้ำมันพวกนั้นด้วยนะ รู้ไหมว่าคนเขาพูดกันทั่วโรงพยาบาลว่ายังไง” เสียงกระซิบของรินดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทขณะที่ไออุ่นเดินเลี่ยงออกมา รินขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนไออุ่นรู้สึกเวียนหัว “มันเรื่องของอุ่นค่ะ รินไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย” ไออุ่นตอบเสียงเรียบ พยายามรักษามาดนิ่งเอาไว้ “มีสิทธิ์สิ ถ้ามันทำให้วิชาชีพแพทย์ที่ฉันรักต้องมัวหมอง แค่ภาพหลุดที่เธอไปนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงนั่น... หมอคนอื่นเขามองว่าเธอไร้ระดับนะไออุ่น ผู้ชายพวกนั้นก็แค่พวกแรงงานใช้กำลัง ไม่มีความมั่นคงทางอารมณ์หรอก สักวันเขาก็เบื่อเธอ... หรือไม่ เธอก็แค่ของเล่นที่เขาเอาไว้คั่นเวลาตอนเบื่อจากการจีบสาววิศวะด้วยกัน” คำพูดของรินเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนที่ไม่ค่อยได้สัมผัสคำนินทา ไออุ่นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ภาพของคิน... ชายหนุ่มที่ปากร้ายกับคนทั้งโลกแต่ยอมก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้เธอในที่สาธารณะโดยไม่แคร์สายตาใคร ผุดขึ้นมาในหัวใจที่กำลังบอบช้ำ ณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศที่ควรจะคึกคักกลับดูอึมครึม คินนั่งจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่มีภาพข่าวลือแพร่สะพัดในกลุ่มเฟซบุ๊กมหาวิทยาลัย มือหนากำเกียร์เก่าๆ ที่เขามักจะพกติดตัวไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน กวินที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่ถอนหายใจยาว “ไอ้คิน ใจเย็นไอ้เสือ... ไอ้พวกที่พิมพ์ด่าหมอน่ะ มันก็แค่อิจฉาที่หมอไออุ่นเลือกคนอย่างมึงไง” “กวิน... ถ้ากูถอยออกมา หมอเขาจะกลับไปมีชีวิตที่สงบสุขเหมือนเดิมไหม?” คินเอ่ยถามเสียงเบา ความมั่นใจในฐานะวิศวะหนุ่มมาดนิ่งดูจะพังทลายลงในพริบตา เขารู้ดีว่าเขากับไออุ่นอยู่คนละโลก โลกของเขามีแต่กลิ่นน้ำมัน ฝุ่นปูน และความดิบเถื่อน ส่วนโลกของเธอมีแต่ความสะอาด บริสุทธิ์ และความคาดหวังจากคนรอบข้าง “มึงพูดบ้าอะไรของมึง! หมอเขาไม่ได้ต้องการความสงบแบบที่มึงคิดหรอก เขาต้องการความอบอุ่นที่มึงมีให้ต่างหาก” คินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ลุกขึ้นหยิบแจ็กเก็ตตัวเก่งสวมทับ แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปโดยไม่หันกลับมามองกวิน เย็นวันนั้น ณ ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตึกคณะแพทย์ ไออุ่นนั่งกอดเข่าตัวเอง ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางดูเหนื่อยล้า เธอไม่ได้เจอกับคินมาสามวันแล้ว ทั้งที่ปกติเขาจะมารอรับทุกเย็น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่เงยหน้ามอง เพราะรู้ดีว่าเป็นใคร “หมอครับ...” เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังขึ้น คินทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ทิ้งระยะห่างไว้เล็กน้อยตามมารยาทที่เขาพยายามรักษากับเธอเสมอ “ผมได้ยินมาว่า... มีคนบอกว่าผมไม่คู่ควรกับหมอ” ไออุ่นนิ่งไป หัวใจเต้นรัวด้วยความเจ็บปวด เธอหันไปมองคิน ดวงตาคมกริบที่เคยดูดุดัน บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวและเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “คิน... อุ่นเหนื่อย อุ่นไม่อยากอธิบายอะไรแล้ว” “ถ้าการคบกับผมมันทำให้ชีวิตหมอลำบากขนาดนี้... ถ้าหมออึดอัดกับคำพูดพวกนั้น ผมก็พร้อมจะถอย” คินแค่นยิ้มที่ดูน่าเวทนาที่สุดเท่าที่ไออุ่นเคยเห็นมา เขาควักพวงกุญแจเกียร์ออกมาวางไว้บนม้านั่ง “ผมเป็นแค่วิศวะที่วันๆ เอาแต่เปื้อนฝุ่น ส่วนหมอคือดอกฟ้าที่ใครๆ ก็อยากครอบครอง...” “หยุดพูดเดี๋ยวนี้คิน!” ไออุ่นตวาดลั่น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมา “ใครให้สิทธิ์คินมาตัดสินใจแทนอุ่น? ใครบอกว่าอุ่นอึดอัด? ที่อุ่นร้องไห้ ไม่ใช่เพราะอายที่มีคินเป็นแฟน แต่เพราะอุ่นโกรธตัวเองที่ปกป้องความรักของเราไม่ได้ต่างหาก!” คินชะงัก สายตาประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน ไออุ่นเอื้อมมือไปคว้าพวงกุญแจเกียร์นั้นไว้แน่น แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ประตูรถหรูที่จอดอยู่ใกล้ๆ ก็เปิดออก ร่างของหัวหน้าภาควิชาศัลยศาสตร์และรินก็ก้าวลงมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “หมอไออุ่น! ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะทำตัวเสื่อมเสียเกียรติของคณะแบบนี้ต่อหน้าสาธารณะชนอีก” อาจารย์หมอเอ่ยเสียงเย็นชา รินขยับยิ้มมุมปาก พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันหนึ่งแล้วยื่นให้อาจารย์ดู “อาจารย์คะ... ที่แย่กว่านั้นคือ คินคนนี้... ไม่ใช่แค่เด็กวิศวะธรรมดา แต่เขาคือคนที่มีประวัติเคยมีเรื่องชกต่อยจนถูกภาคทัณฑ์ตอนปีหนึ่งด้วยค่ะ หมอไออุ่นอาจจะยังไม่ทราบความจริงข้อนี้ใช่ไหมคะ?” คินตัวแข็งทื่อ เขาไม่เคยเล่าเรื่องนั้นให้เธอฟัง เพราะกลัวเธอจะมองเขาในแง่ลบ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะสายเกินไปเสียแล้ว ไออุ่นหันมามองคินด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่รินแสยะยิ้มราวกับผู้ชนะ “ไออุ่น... เรื่องจริงหรือเปล่า?” เสียงของไออุ่นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน และในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังจะแตกสลาย เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของคินก็ดังขึ้น... หน้าจอแสดงชื่อ 'พ่อ' ซึ่งเป็นบุคคลที่เขาตัดขาดไปนานหลายปี และข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาคินถึงกับหน้าซีดเผือด [คิน... กลับมาที่บ้านเดี๋ยวนี้ เมียใหม่ของพ่อกำลังจะขายที่ดินมรดกแม่ของแกไป และเธอกำลังจะแจ้งจับแกข้อหาบุกรุก] เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นแรงไปกับความรักที่เต็มไปด้วยอุปสรรคของหมอไออุ่นและคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ