กำลังใจจากหนุ่มวิศวะ

“ถ้าคุณคิดว่าการทำตัวเป็นนางเอกละครน้ำเน่าในห้องสมุดจะทำให้คนอื่นเขาสงสารคุณได้มากกว่านี้ คุณก็คิดผิดถนัด ริน” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นของไออุ่นดังก้องไปทั่วบริเวณห้องสมุดเงียบสงัด ฝ่ามือบางของว่าที่หมอสาวขยุ้มเข้าที่ชายเสื้อกาวน์จนยับยู่ยี่ เธอพยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในดวงตาไม่ให้ริน—ศัตรูหัวใจที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า—ได้เห็นความอ่อนแอ รินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่สวยจ้องมองไออุ่นเหมือนกำลังมองเหยื่อที่ติดบ่วง “ความจริงก็คือความจริงค่ะพี่ไออุ่น พี่คิดเหรอว่าวิศวะที่วันๆ เอาแต่คลุกคลีกับปูนกับเหล็กอย่าง ‘คิน’ เขาจะเข้าใจชีวิตหมอที่ต้องสละแม้กระทั่งเวลาหายใจให้คนไข้? พี่ไม่ได้กำลังคบกับคนรัก แต่นั่นมันคือภาระ... ภาระที่พี่ต้องแบกไว้คนเดียวในขณะที่เขามีสังคมสนุกๆ รออยู่ข้างนอก” “นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมาตัดสิน” ไออุ่นเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มร้าวรานกับคำพูดแทงใจดำนั้น เธอหันหลังกลับเตรียมจะเดินหนีจากสถานการณ์บีบคั้นนี่เสียที แต่ทว่า... “ถ้ามันไม่จริง ทำไมเขาถึงไม่โผล่หัวมาให้เห็นล่ะคะ ในวันที่พี่กำลังจะโดนสอบสวนเรื่องเคสคนไข้เคสล่าสุดเนี่ย?” รินตะโกนไล่หลังมา เสียงของเธอเรียกให้สายตาของนักศึกษาที่อยู่ในห้องสมุดนับร้อยคู่หันมาจับจ้อง ไออุ่นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนเปลือยเปล่าท่ามกลางความอับอาย ไออุ่นก้าวเท้าออกจากห้องสมุดด้วยความเร็วที่พยายามไม่ให้ดูเหมือนการวิ่งหนี ก้อนสะอื้นในคอเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนหายใจลำบาก เธอเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดที่ตัวเองเป็นคนเข้มแข็งในห้องผ่าตัด แต่กลับเปราะบางเหลือเกินเมื่อเป็นเรื่องของเขา ทว่า ในจังหวะที่มือบางกำลังจะสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์เพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ ปลายนิ้วของเธอกลับสัมผัสได้ถึงพื้นผิวของกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับไว้อย่างประณีต เธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจก่อนจะหยิบมันออกมา กระดาษสีฟ้าอ่อนใบจิ๋ว... ไออุ่นคลี่มันออกช้าๆ ลายมือหวัดๆ ที่เธอมักจะเห็นบ่อยๆ บนกระดาษโน้ตเวลาเขาสั่งงานลูกน้องในไซด์งานก่อสร้างปรากฏอยู่ตรงหน้า *‘ต่อให้ทั้งโลกจะกดดันคุณจนอยากจะถอยหลังกลับไปตั้งหลัก แต่จำไว้ว่าผมจะเป็นกำแพงที่แข็งแรงที่สุดให้คุณพิงเสมอ ไม่ต้องเก่งให้ได้ตลอดเวลาก็ได้... แค่กลับมาเก่งใส่ผมคนเดียวก็พอ แล้วก็นะ... เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกได้แล้ว หมอของผมสวยกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ - คิน’* ไออุ่นเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำตาที่เคยคลอเบ้ากลับถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบที่แล่นผ่านเข้าสู่หัวใจอย่างรุนแรง เธอไม่ได้ต้องการอ้อมกอดหรือคำปลอบโยนที่สวยหรู ความหวังเดียวที่เธอมีคือการได้รับรู้ว่า ‘เขายังอยู่ตรงนี้’... ไม่ไปไหน แต่ความสุขนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ใช่คิน... แต่เป็นกวิน เพื่อนสนิทของเขาที่เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พี่ไออุ่น! ผมว่าพี่ต้องรีบไปที่ตึกคณะวิศวะเดี๋ยวนี้เลย” กวินหอบหายใจถี่ สายตาของเขาไม่ได้มีความขี้เล่นเหมือนทุกครั้ง “ไอ้คินมันมีเรื่อง... มันกำลังจะลงไม้ลงมือกับกลุ่มเด็กปีสี่ที่พยายามจะแฉเรื่องความสัมพันธ์ของพี่กับมันกลางโรงอาหาร ตอนนี้สถานการณ์คุมไม่อยู่แล้วครับ!” ไออุ่นใจหายวาบ เธอรีบคว้ากระเป๋าพยาบาลวิ่งตามกวินไปทันที ความกังวลถาโถมเข้ามาแทนที่ความซึ้งใจเมื่อครู่ ความเงียบงันระหว่างทางตอกย้ำให้เห็นว่าเหตุการณ์ครั้งนี้มันใหญ่เกินกว่าที่เธอจะคาดเดา เมื่อมาถึงหน้าโรงอาหารคณะวิศวะ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือคินที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้คน เสื้อช็อปของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบกาแฟและรอยยับย่นจากการฉุดกระชาก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยนั่นบัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำจางๆ บริเวณมุมปาก แต่ดวงตาของเขากลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว เขากำลังจ้องมองไปที่ ‘ริน’ ที่ยืนอยู่ข้างกลุ่มนักศึกษากลุ่มนั้นด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ “ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเธอ” คินเอ่ยเสียงต่ำ มันเป็นน้ำเสียงที่ไออุ่นไม่เคยได้ยินมาก่อน... มันเต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่พร้อมจะทำลายทุกคนที่ขวางทาง รินหัวเราะร่า “ถ้ารักกันนัก ก็ลองประกาศให้โลกรู้สิคะว่า ‘หมอคนเก่ง’ ของคุณน่ะ มีจุดด่างพร้อยแค่ไหน!” คินไม่ตอบโต้ด้วยคำพูดอีกต่อไป เขาพุ่งตัวไปกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะหมัดลอยออกไป เสียงหวานคุ้นหูของไออุ่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะความวุ่นวาย “คิน! พอได้แล้ว!” คินชะงักกึกทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น มือหนาที่กำคอเสื้อคนอื่นอยู่ค่อยๆ คลายออก แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่รินแอบทิ้งลงบนพื้นข้างๆ ตัวเขา มันเป็นซองเอกสารลับที่ประทับตรา ‘คณะกรรมการวินัยแพทย์’ ซึ่งหลุดออกมาจากกระเป๋าของริน ดวงตาของคินเบิกกว้างขึ้น เขารีบก้มลงหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาอ่านเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเป็นความตกใจที่ปิดไม่มิด เขาหันกลับมามองไออุ่นด้วยสายตาที่สั่นไหว... มันไม่ใช่สายตาของคนคลั่งรักอย่างเคย แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งได้รู้ ‘ความจริง’ ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเกี่ยวกับอนาคตของหญิงสาวที่เขารัก “ไออุ่น... เอกสารนี่... เธอไปทำอะไรมา?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของคินและไออุ่นมาจนถึงตอนนี้นะคะ