รินเริ่มแผนร้าย

"ถ้าคิดว่าการทำตัวเป็นเด็กอมมือจะทำให้พี่อุ่นหันมามอง... พี่ว่ารินกำลังเดินเกมที่ผิดพลาดอย่างมหันต์เลยนะ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของหมอไออุ่นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักแพทย์ที่เพิ่งเวรดึกมาหมาดๆ รินที่กำลังจัดแจงวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายถึงกับชะงัก เธอค่อยๆ หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มหวานที่ฉาบไว้ด้วยความร้ายกาจ "รินไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะพี่อุ่น รินแค่เอาขนมมาฝาก... หรือว่าพี่อุ่นจะถือสาที่คินเขามาปรึกษาเรื่องที่เขาทำตัวไม่น่ารักกับพี่เมื่อวานคะ?" ไออุ่นวางแฟ้มคนไข้ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปึก' เธอมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รินไม่ได้แค่สวย แต่เธอยังฉลาดพอที่จะรู้ว่าจุดอ่อนของความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคินคืออะไร... ช่องว่างของเวลาและหน้าที่การงาน "คินมาหาพี่เมื่อคืนเหรอคะ?" น้ำเสียงของไออุ่นราบเรียบ ทว่าในใจกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่คินผิดนัดเธอไป "อ้าว... คินไม่ได้บอกพี่อุ่นเหรอคะ?" รินแสร้งทำตาโต มือเรียวแตะริมฝีปากอย่างตกใจ "ตายแล้ว... รินไม่น่าพูดเลย รินก็นึกว่าพี่อุ่นรู้แล้วว่าคินไปทานข้าวกับใครที่ร้านใกล้คอนโดฯ เมื่อตอนสองทุ่มครึ่ง" รินวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ ภาพถ่ายมุมมืดที่เห็นเพียงแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างสูงที่ดูคล้ายคินกำลังก้มตัวลงกระซิบกระซาบกับหญิงสาวอีกคนอย่างใกล้ชิด แม้จะเห็นใบหน้าไม่ชัด แต่นาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่ปรากฏในภาพคือเรือนที่ไออุ่นเป็นคนซื้อให้คินในวันครบรอบ ไออุ่นมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอเป็นหมอที่รักษาคนไข้มานับไม่ถ้วน แต่ความรักครั้งนี้กลับเหมือนโรคเรื้อรังที่เธอหาวิธีรักษาไม่ได้ "รินแค่เป็นห่วงนะคะ เห็นคินดูหงุดหงิดกับพี่อุ่นบ่อยๆ รินเลยไม่อยากให้พี่อุ่นเสียใจ... บางทีความรักของวิศวะที่ต้องใช้เกียร์แลกใจ ถ้ามันพังขึ้นมาจริงๆ คนที่เจ็บที่สุดก็คือหมออย่างพี่นะคะ" รินก้าวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและรูปถ่ายที่กลายเป็นเครื่องบั่นทอนความเชื่อใจ ไออุ่นทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือสั่นเทาหยิบมือถือขึ้นมา เธอลังเลอยู่นานก่อนจะกดส่งข้อความหาคิน แต่ในขณะที่ตัวอักษรกำลังจะถูกส่งออกไป เสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียของคณะก็เด้งขึ้นมา 'ข่าวด่วน! เห็นวิศวะหนุ่มขวัญใจใครหลายคน พาใครไปดินเนอร์นะ?' ภาพถ่ายชุดใหม่ถูกโพสต์ลงในเพจลับของมหาวิทยาลัย มุมกล้องที่ตั้งใจให้เห็นรอยยิ้มของคินที่ดูสนิทสนมกับหญิงสาวแปลกหน้าอย่างชัดเจน โดยที่เขาลืมตัวเผลอทำท่าทางที่ดูเหมือนการโอบกอด ที่โต๊ะนั่งเล่นของคณะวิศวะ กวินที่กำลังนั่งไถมือถือถึงกับสำลักน้ำอัดลม เขาหันไปมองคินที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนแบบงานโปรเจกต์ด้วยความมุ่งมั่นโดยไม่รู้ตัวเลยว่าโลกออนไลน์กำลังลุกเป็นไฟ "ไอ้คิน! มึงไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเมื่อวานวะ?" กวินตะโกนถาม คินเงยหน้าขึ้นด้วยแววตางุนงง "ร้านอาหารญี่ปุ่น? กูไม่ได้ไป กูเฝ้างานที่ห้องแล็บจนถึงตีสาม... มึงพูดเรื่องอะไรของมึง" "มึงดูนี่!" กวินยื่นหน้าจอให้ดู คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตัวเองในมุมที่ถูกถ่ายไว้อย่างตั้งใจ มันดูเหมือนเขากำลังกะหนุงกะหนิงกับใครบางคนจริงๆ แต่นี่มันคือการตัดต่อหรือภาพลวงตา? ในขณะที่คินกำลังจะหยิบมือถือมาเปิดดู ข้อความจากไออุ่นก็เด้งขึ้นมา [ไออุ่น: คิน... เราคงต้องคุยกันเรื่องของเราหน่อยแล้วล่ะค่ะ] คินหัวใจหล่นวูบ เขาไม่สนงานตรงหน้าอีกต่อไป รีบคว้ากุญแจรถเตรียมจะออกไปหาไออุ่น ทว่าทันทีที่เขาเปิดประตูโรงยิมเพื่อจะรีบไปที่ตึกคณะแพทย์ ร่างของรินก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย "คิน... พี่อุ่นเห็นรูปพวกนั้นแล้วนะ" รินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "รินพยายามอธิบายแทนคินแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เชื่อ... เขาให้รินเอาแหวนวงนี้มาคืนคินค่ะ" แหวนเงินที่คินเคยสวมให้ไออุ่นในวันที่ตกลงคบกันวางอยู่บนมือริน คินมองแหวนวงนั้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางใจ ในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง "แหวนวงนั้น... ถ้าจะคืน ก็ควรคืนกับมือพี่เองไม่ใช่เหรอคะ คิน?" คินหันกลับไปพบกับหมอไออุ่นที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่สวยเย็นชาจนน่าใจหาย ในมือถือโทรศัพท์ที่เปิดค้างไว้ที่หน้าเพจข่าวลือ และข้างๆ เธอ... คือร่างของหญิงสาวที่อยู่ในภาพถ่ายคนนั้นที่เพิ่งเดินตรงเข้ามาหาไออุ่นด้วยท่าทีสนิทสนมประหนึ่งเพื่อนสนิท "พี่อุ่นคะ คนนี้แหละค่ะที่หนูเล่าให้ฟัง ว่าพี่คินเขาแอบคบด้วยตอนที่พี่อุ่นไม่อยู่" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ขณะที่ไออุ่นค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกห่างจากคินทีละก้าว... อย่างไร้เยื่อใย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความรักและความลับกำลังจะปะทะกันนะคะ!