ก้าวสำคัญของชีวิตคู่

“พี่อุ่น... ถ้าผมเป็นคนทำให้คนไข้ต้องอยู่ในสภาวะเสี่ยงแบบนี้ พี่จะยังกล้าฝากชีวิตไว้กับผมอยู่ไหมครับ?” น้ำเสียงของคินไม่ได้สั่นไหว แต่มันแฝงไปด้วยความว่างเปล่าจนน่าใจหาย เขาปล่อยมือที่เคยกุมมือไออุ่นเอาไว้เบาๆ ในวินาทีที่ความจริงปรากฏตรงหน้า โรงพยาบาลที่ควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยของหมอฝึกหัดปี 6 กลับกลายเป็นสมรภูมิทางอารมณ์ที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น ไออุ่นมองแผ่นหลังของคนไข้ในวอร์ดที่คินเพิ่งบริจาคเลือดให้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาคนนั้นคือ 'พี่เมฆ' อดีตคนรักเก่าที่เคยเกือบจะทำลายความฝันในการเป็นหมอของเธอไปเมื่อหลายปีก่อน และการที่คินเป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วยชีวิตศัตรูหัวใจในยามที่วิกฤตที่สุดเช่นนี้... มันคือบทพิสูจน์ที่เธอเองก็คาดไม่ถึง “คิน... ฟังพี่นะ” ไออุ่นก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยฉุนกึกกลับจางลงเมื่อกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากเสื้อเชิ้ตสีขาวของวิศวะหนุ่มโชยแตะจมูก เธอคว้ามือที่เย็นเฉียบของเขามากุมไว้แน่น “เรื่องเลือด... มันเป็นเรื่องของจรรยาบรรณและการช่วยเหลือชีวิต พี่ไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ที่พี่ตกใจ เพราะพี่กลัว... กลัวว่าคนอย่างพี่จะทำให้ความใจดีของเธอต้องถูกใครบางคนนำมาใช้เป็นเครื่องมือทำร้ายเธออีก” คินหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายความเจ็บปวดวูบไหว “ผมไม่อยากเป็นแค่คนใจดีที่ปกป้องอะไรใครไม่ได้เลย พี่อุ่น... ผมอยากเป็นคนที่พี่พึ่งพาได้จริงๆ ไม่ใช่แค่เด็กวิศวะที่ทำได้แค่รอให้หมอเลิกงานแล้วไปรับไปส่ง” บรรยากาศในโถงทางเดินเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน คินขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากเกือบจะแตะกัน เขาไม่ใช่คนอ่อนหวานพร่ำเพรื่อ แต่ทุกครั้งที่เขาจริงจัง มันมักจะทำให้หัวใจของไออุ่นสั่นสะเทือนได้เสมอ “เรามาวางแผนเรื่องของเรากันเถอะ” คินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่น “ผมกำลังจะเรียนจบ ส่วนพี่เหลือเวลาอีกไม่นานก็จะใช้ทุนครบ ผมไม่อยากปล่อยให้เวลาเดินไปเรื่อยๆ โดยที่ผมยังไม่รู้เลยว่าในอนาคตของพี่... มีชื่อผมอยู่ในนั้นด้วยหรือเปล่า” ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอัดอั้นในอกพรั่งพรูออกมา เธอรู้ดีว่าคำถามนี้ไม่ใช่แค่การถามถึงความสัมพันธ์ แต่มันคือการถามถึงการจัดสรรชีวิตที่ต่างกันคนละขั้วระหว่าง 'วิศวกร' กับ 'แพทย์' “พี่ไม่เคยมีความคิดที่จะไม่มีเธออยู่ในชีวิตเลยนะคะคิน” ไออุ่นสารภาพเสียงแผ่ว “แต่การเป็นหมอ... มันไม่ได้มีแค่ตัวพี่ พี่มีภาระ มีชีวิตคนไข้ที่ต้องรับผิดชอบ พี่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งพี่ทุ่มเทให้งานมากเกินไป จนละเลยคนที่รอพี่อยู่ที่บ้าน...” “ถ้าบ้านหลังนั้นมีผมรออยู่ พี่ไม่ต้องห่วงเรื่องความเหงาหรอกครับ” คินตัดบทด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น “ผมจะปูพื้นห้องด้วยความเข้าใจ จะทาสีผนังด้วยความอดทน และผมจะทำทุกอย่างให้ห้องนั้นเป็นที่ที่พี่อยากกลับมาพักใจมากที่สุด ไม่ว่าพี่จะเหนื่อยจากงานศัลย์ที่ไหนมาก็ตาม” คำพูดของคินราวกับเวทมนตร์ที่คลายปมในใจของไออุ่น เธอมองเห็นภาพอนาคตที่เขาพูดถึง... ภาพที่พวกเขาอาจไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่ทุกก้าวเดินกลับมุ่งไปสู่จุดหมายเดียวกัน “แล้วเรื่อง... พี่เมฆล่ะคะ?” ไออุ่นถามถึงปมที่ค้างคา “ช่างเขาเถอะครับ คนที่ควรอยู่ในอดีตก็ปล่อยให้เขาอยู่ที่นั่นไป” คินไหวไหล่ท่าทางผ่อนคลาย “แต่ถ้าวันไหนที่เขาทำตัวเป็นสนิมเกาะกินความสุขของเรา... ผมนี่แหละจะเป็นคนจัดการ 'รื้อ' โครงสร้างนั้นทิ้งเอง ผมเป็นวิศวะนะเรื่องถอนรากถอนโคนน่ะ... งานถนัด” ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่มลายหายไปแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างจริงจัง ทว่าในจังหวะที่คินกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาเพื่อประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากของเธอ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากปลายทางเดินก็ดังขัดจังหวะขึ้น “หมอไออุ่น! เกิดเรื่องแล้วค่ะ!” พยาบาลสาวคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา สีหน้าของเธอซีดเผือดจนสังเกตได้ชัด “คนไข้ที่เพิ่งรับเลือดไปเมื่อเช้า... เกิดอาการแพ้รุนแรงและมีภาวะช็อกเฉียบพลันค่ะ ตอนนี้หมอเวรห้องฉุกเฉินกำลังยื้อชีวิตอยู่ แต่เขา... เขาพยายามตะโกนเรียกชื่อหมอไออุ่นตลอดเวลาเลยค่ะ!” ไออุ่นหน้าถอดสีทันที เธอหันไปมองคินที่ยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะคาดเดา ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งของ 'ริน' ที่เดินตามหลังพยาบาลมาก็หยุดลงตรงหน้าทั้งคู่ เธอส่งยิ้มที่ดูเยือกเย็นมาให้ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของไออุ่นหยุดหมุน “พี่อุ่นคะ... ในเมื่อเขาเรียกหาพี่ และพี่เองก็เป็นคนดูแลเคสนี้แต่แรก พี่คิดว่าคนนอกอย่าง 'วิศวะที่ทำตัวเป็นฮีโร่บริจาคเลือด' คนนี้ ควรจะถอยออกไปก่อนไหมคะ... ก่อนที่ความลับว่าทำไมคนไข้ถึงแพ้เลือดในตัวพี่คิน จะถูกขุดคุ้ยออกมา?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนอบอุ่นในหัวใจของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เกียร์เปื้อนกาวใจ