“ถ้าคุณยังมองนาฬิกาเรือนนั้นอีกครั้ง ฉันจะโยนมันทิ้งลงแม่น้ำเจ้าพระยาเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”
เสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความดุของไออุ่น ทำเอาคินที่กำลังก้มลงมองข้อมือตัวเองเป็นรอบที่สิบชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในร้านอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้า บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน แต่ดูเหมือนสิ่งเหล่านั้นจะเทียบไม่ได้เลยกับแววตาที่กำลังจ้องเขม็งมาทางเขา
คินยิ้มเจื่อน เขารู้ดีว่าเขากำลังประหม่า และอาการ 'คลั่งรักจนลนลาน' ของเขามันคงทำให้ว่าที่คุณหมอสาวจับพิรุธได้ไม่ยาก
“ผมไม่ได้รีบครับ… เอ้ย ไม่ได้รีบนะคะ” คินแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นคิ้วสวยเลิกขึ้นเป็นเชิงคาดโทษ “แค่คิดว่าถ้าถึงเวลาที่วางแผนไว้ แล้วบรรยากาศมันจะพอดีเป๊ะเหมือนในแบบที่ผมร่างไว้ในสมุดโน้ตเมื่อคืน”
“ความรักไม่ใช่โครงสร้างตึกที่ต้องคำนวณน้ำหนักลงคานนะคะคิน” ไออุ่นวางช้อนเงินลงบนจานกระเบื้องเคลือบ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังก้องในความรู้สึกของคิน “ความรักคือการปล่อยให้มันหมุนไปตามความรู้สึก ไม่ใช่ตัวเลข”
คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวบางของเธอไว้บนโต๊ะ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้ไออุ่นที่ดูนิ่งสงบเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นความเขินอายที่ซ่อนไม่มิด เธอพยายามจะชักมือกลับ แต่คินกลับกุมไว้แน่นขึ้น พร้อมกับดวงตาคมกริบที่อ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความละมุนที่เขามอบให้เธอคนเดียว
“คุณพูดถูกครับ… แต่อาจารย์หมอขา ถ้าให้ผมเป็นวิศวกรที่ดูแลหัวใจคุณ ผมก็ต้องทำให้อาคารหัวใจหลังนี้แข็งแรงที่สุดไม่ใช่เหรอคะ?” คินเอ่ยหยอกเย้า แต่แววตาที่มองเธอมีความจริงจังที่ทำให้หัวใจไออุ่นเต้นผิดจังหวะ “หนึ่งปีที่เราผ่านอะไรมาเยอะ ทั้งเรื่องเรียน ทั้งริน ทั้งเกมอำนาจที่คนพวกนั้นพยายามยัดเยียดให้เรา… ขอบคุณที่ยังไม่ปล่อยมือผมนะ”
ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าคำว่า 'เกมอำนาจ' ที่คินพูดถึงมันหนักหนาเพียงใด ครอบครัวของคินไม่ได้ต้องการให้ลูกชายมาลงเอยกับว่าที่แพทย์ธรรมดาๆ อย่างเธอ และรินก็ไม่ใช่คู่แข่งที่ยอมแพ้ง่ายๆ ยิ่งวันนี้เป็นวันครบรอบที่สำคัญ เธอก็ยิ่งกลัวว่าความสุขที่ได้รับในตอนนี้จะเป็นเพียง 'ภาพลวงตา' ก่อนที่พายุจะโหมกระหน่ำ
“ต่อให้โลกทั้งใบจะหมุนเปลี่ยนไป หรือใครจะเข้ามาแทรกแซง... ฉันก็จะไม่ปล่อยมือคุณง่ายๆ หรอกค่ะ” ไออุ่นตอบเสียงแผ่ว สารภาพความในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา
คินยิ้มกว้าง เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนทุกอย่างจะหยุดนิ่ง เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านดูจะหายไปจากโสตประสาทของคนทั้งคู่ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นจังหวะเดียวกัน
“นี่ไม่ใช่แหวนหมั้นนะ” คินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะเปิดกล่อง เผยให้เห็นเข็มกลัดเกียร์ทองเหลืองอันเล็กที่ถูกขัดจนเงาวับ “นี่คือเกียร์รุ่นของผม ผมอยากให้คุณเก็บไว้ ไม่ใช่เพื่อเป็นการจองจำ แต่เพื่อให้คุณรู้ว่า… ต่อให้ผมต้องไปรับผิดชอบไซต์งานไกลแค่ไหน หรือคุณต้องเข้าเวรดึกดื่นเพียงใด เกียร์ตัวนี้จะเป็นตัวแทนที่บอกว่าใจของผมอยู่ที่คุณเสมอ”
ไออุ่นน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่ใช่ผู้หญิงหวานแหวว แต่ท่าทางการกระทำที่จริงใจและมั่นคงของวิศวกรหนุ่มตรงหน้ามันทำลายกำแพงที่เธอสร้างไว้จนหมดสิ้น เธอยื่นมือให้เขาติดเข็มกลัดนั้นลงบนปกเสื้อกาวน์ตัวเก่งของเธอด้วยความทะนุถนอม
ทว่า… ในวินาทีที่คินกำลังจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อประทับจูบแสนหวานฉลองค่ำคืนสำคัญ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาอย่างไม่ได้รับเชิญ
“หวานกันน่าอิจฉาจังเลยนะคะ… แต่ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าความสุขที่ได้มาจากการเหยียบย่ำคนอื่น มันจะอยู่ได้ไม่นาน?”
เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยทำเอาทั้งคู่ต้องชะงัก คินเปลี่ยนสีหน้าจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมองร่างระหงของรินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะ โดยมีชายชุดดำสองคนยืนขนาบข้างในลักษณะที่ไม่เป็นมิตร
รินไม่ได้มาคนเดียว เธอกำลังกางโทรศัพท์มือถือในมือให้ทั้งคู่ดู หน้าจอแสดงภาพเอกสารลับบางอย่างที่เกี่ยวกับโครงการประมูลของบริษัทพ่อของคิน ซึ่งหากภาพนี้หลุดออกไป ชีวิตการทำงานของคินที่เพิ่งเริ่มตั้งไข่จะพังทลายลงในพริบตา
“ถ้าอยากรู้ว่าคืนนี้จะจบลงที่ความสุข… หรือความหายนะของตระกูลคุณ คิน” รินยิ้มเยือกเย็นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาไออุ่น “ก็ลองเลือกดูค่ะ ว่าจะเลือกผู้หญิงคนนี้ หรือจะเลือกอนาคตที่พ่อคุณสร้างไว้ให้”
ไออุ่นหันมองคินที่นิ่งสนิทไป ความเงียบงันเริ่มกัดกินบรรยากาศที่เคยหวานซึ้งจนกลายเป็นความอึดอัดที่หายใจไม่ออก คินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาบดบังแสงไฟจนดูมืดมิด เขาหันมาสบตาไออุ่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันไปหาศัตรูหัวใจด้วยแววตาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า
เกียร์ในมือของคินที่เพิ่งมอบให้ไออุ่นเมื่อครู่ ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง 'เคร้ง' ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในใจของทั้งสองคน
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางความรักของคินและไออุ่นมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ!
วิศวะวิศวกรรมรัก: รักฉบับนี้หมอไม่รับเยียวยา•ตอนที่ 41
ค่ำคืนที่แสนหวาน
ผลงานโดย เกียร์เปื้อนกาวใจ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เกียร์เปื้อนกาวใจ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง วิศวะวิศวกรรมรัก: รักฉบับนี้หมอไม่รับเยียวยา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!