ภาระหน้าที่ของหมอฝึกหัด

แผ่นกระดาษสีขาวในซองเอกสารตราครุฑร่วงหล่นลงกระทบพื้นห้องพักแพทย์ราวกับขนนกไร้น้ำหนัก แต่เสียงที่มันสัมผัสกับพื้นกระเบื้องกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน ราวกับเสียงค้อนเหล็กหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจของคนทั้งคู่จนแหลกละเอียด ไออุ่นชะงักกึก ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในพริบตา ขณะที่ดวงตาคมกริบของคินวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น มือหนาที่เคยคว้าข้อมือเธอไว้ค่อยๆ คลายออกช้าๆ ราวกับไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัสแรงเกินไป กลัวว่าคนตรงหน้าจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "คำสั่งช่วยราชการ... ที่โรงพยาบาลชุมชนอำเภอแม่ริม... ระยะเวลาสามเดือน?" คินทวนข้อความในเอกสารด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า สั่นระรัวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของนายคิน วิศวกรโยธามาดนิ่งผู้เย่อหยิ่งและควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้เสมอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวในเสี้ยววินาที สองมือหนารวบไหล่บอบบางเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือตอนนี้ เธอก จะก้าวเดินหายลับไปจากชีวิตเขาตลอดกาล ดวงตาคมเข้มที่เคยฉายแววดุดันเสมอ บัดนี้กลับมีรื้นน้ำใสๆ เอ่อคลออย่างน่าใจหาย "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันไออุ่น?" คินเค้นเสียงถาม รlมอปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรงเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังพรั่งพรูขึ้นมาจุกอก "ทำไมเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้? แล้วทำไมต้องเป็นที่นั่น... ไกลออกไปตั้งหลายร้อยกิโลฯ แบบนั้น!" ไออุ่นหลบสายตา เธอเม้มริมฝีปากที่ซีดเซียวเข้าหากันแน่น ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวชั่วขณะหนึ่ง มือเรียวเล็กยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดของตัวเอง เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ "อุ่นเพิ่งได้รับคำสั่งเมื่อตอนบ่ายนี้เองค่ะคิน..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา แทบจะกลืนหายไปกับสายลมที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องพักแพทย์ "มันเป็นคำสั่งด่วนสำหรับแพทย์ปีหก... ในฐานะแพทย์ฝึกหัด เราไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกนะคะว่าอยากจะอยู่ที่ไหน หน้าที่มันบังคับให้เราต้องไปในที่ที่ต้องการกำลังแพทย์" "หน้าที่... หน้าที่อีกแล้วเหรอ?" คินแค่นหัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวด ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่พยายามซ่อนความอ่อนแอไว้ภายใน "แล้วหน้าที่ของฉันล่ะ? หน้าที่ของการเป็นแฟนเธอ... หน้าที่ของคนที่มันรักเธอจนแทบคลั่งคนนี้... มันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ไหมในสายตาของกระทรวงพวกนั้น!" คำพูดตัดพ้อที่เจือความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้หัวใจของไออุ่นกระตุกวูบ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แทบตายเริ่มเอ่อล้นคลอหน่วย เธอยกมือขึ้นแตะแกบสากของชายหนุ่มแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นแต่สั่นเทาทำให้คินต้องหลับตาลงรับความรู้สึกนั้น ก่อนจะซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่ของเธออย่างหมดแรง "อย่าทำหน้าแบบนี้เลยนะคะคิน..." ไออุ่นกระซิบเสียงสั่น เธอยอมปล่อยให้หยดน้ำตาไหลอาบแก้มในที่สุด "อุ่นไม่ได้อยากไปไกลจากคุณเลย... สามเดือนมันไม่ได้นานอย่างที่คิดหรอกนะคะ เดี๋ยวเดียวก็ครบกำหนดแล้ว" "เดี๋ยวเดียวบ้าอะไรล่ะอุ่น!" คินผงะตัวขึ้นมามองหน้าเธออีกครั้ง คราวนี้ความโกรธระคนเสียใจฉายชัดเจนในแววตา "สามเดือน... เก้าสิบวัน... สองพันหนึ่งร้อยหกสิบชั่วโมง! เธอรู้ไหมว่าฉันจะอยู่ยังไงเวลาที่ไม่มีเธออยู่ตรงนี้? ใครจะคอยบังคับให้เธอนอนดึกน้อยลง? ใครจะคอยหายามาให้เวลาที่เธอปวดไมเกรนจากการอดนอน? แล้วไอ้หน้าไหนที่ไหนมันจะคอยตามตื๊อเธอที่ต่างจังหวัด ฉันจะไปกันมันยังไง!" น้ำเสียงที่ทุจนสั่นเครือและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรอย่างสุดซึ้ง ทำให้ไออุ่นรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ที่คอ เธอย่อมรู้ดีว่าคินเกลียดความห่างไกลแค่ไหน เขามีปมเรื่องครอบครัวที่มักจะถูกทิ้งให้อยู่ลำพังตั้งแต่เด็ก การที่เธอต้องจากไปไกลในยามที่ความสัมพันธ์ของเรากำลังเบ่งบานและอบอุ่นที่สุด จึงเปรียบเสมือนการดึงเอาความมั่นคงเดียวในชีวิตของเขาออกไป "คินคะ... ฟังอุ่นนะ" ไออุ่นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีมาประคองใบหน้าครุ่นคิดของชายหนุ่มไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง "เราไม่ได้เลิกกันนะคะ... เราแค่ห่างกันชั่วคราว ระยะทางแค่นี้ทำอะไรความรู้สึกของเราไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณคิดถึง... คุณก็แค่ขับรถมาหาอุ่น หรือไม่ก็... อุ่นจะโทรหาคุณทุกวัน สัญญาเลยค่ะว่าจะไม่ยอมขาดการติดต่อเด็ดขาด" คินนิ่งงันไป มองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาแต่ยังคงส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้เขา ความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ ที่ประคองแก้มของเขาอยู่ช่วยบรรเทาไฟร้อนรุ่มในอกให้สงบลงได้บ้าง แม้ว่าความหวาดกลัวลึกๆ จะยังคงกัดกินหัวใจอยู่ก็ตาม ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมกลิ่นกายคุ้นเคยเพื่อเก็บตุนความทรงจำและพลังใจให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อ้อมกอดนี้ทั้งแน่นและอบอุ่นจนไออุ่นแทบจะหลอมละลายไปกับแผ่นอกกว้างของเขา "ก็ได้... สามเดือนก็สามเดือน" คินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงดุดันยอมจำนนต่อแววตาอ้อนวอนของคนในอ้อมแขน "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า ถ้าฉันเคลียร์งานโยธาหน้าไซต์เสร็จเมื่อไหร่... ฉันจะขับรถไปเฝ้าเธอถึงที่นั่นทุกสัปดาห์ ห้ามไล่ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะอุ้มเธอยัดใส่เบาะหน้าแล้วลากกลับกรุงเทพฯ แน่" ไออุ่นหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นกอดตอบแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น ซุกซบใบหน้าลงกับอกเสื้อเชيرของเขา "ค่ะ... ตามใจคุณเลยค่ะ นายวิศวกรจอมเผด็จการ" บรรยากาศในห้องพักแพทย์อบอวลไปด้วยความรัก ความอาลัย และคำสัญญาเงียบๆ ที่ร้อยเรียงหัวใจของคนทั้งสองดวงเข้าด้วยกัน ท่ามกลางความกดดันของหน้าที่การงานที่พรากพวกเขาให้ต้องห่างไกล แต่ก็ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าไม่มีอุปสรรคใดสามารถสั่นคลอนความรู้สึกที่แท้จริงนี้ได้ ...แต่ทว่า ในขณะที่ความหวานละมุนกำลังโอบกอดหัวใจทั้งสองดวงให้คลายความกังวล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายความเงียบสงบในห้องลงอย่างกะทันหัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ไออุ่นผละออกจากอ้อมกอดของคินด้วยความแปลกใจเล็กน้อย เธอหันไปมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว ใครกันที่จะมาหาเธอเวลานี้? คินขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งในอกเมื่อถูกขัดช่วงเวลาความเป็นส่วนตัว ร่างสูงก้าวไปเปิดประตูก่อนที่ไออุ่นจะทันได้เอ่ยปากห้ามเสียด้วยซ้ำ ทว่า ทันทีที่บานประตูถูกผลักออกกว้าง ดวงตาคมกริบของคินก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ร่างสูงโปรดของริน ยืนยันรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มอยู่หน้าห้อง ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพร้อมกับสีหน้าดูร้อนรนอย่างจงใจ "อุ๊ย... ขอโทษด้วยนะคะหมอคิน ไม่คิดว่าคุณจะอยู่กับหมอไออุ่นด้วย" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดัดจริตที่แฝงความเยาะเย้ยไว้ลึกๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินเลยผ่านหน้าคินเข้าไปในห้องอย่างไร้มารยาท "พอดีฉันเอาตารางเวรเสริมของโรงพยาบาลปลายทางที่แม่ริมมาให้หมอไออุ่นดูน่ะค่ะ เห็นว่าเป็นเคสผ่าตัดด่วนที่หมออุ่นต้องรับผิดชอบร่วมกับ... *เขาคนนั้น* พอดี" คำพูดกึ่งกระอักกระอ่วนของรินทำให้ไออุ่นขมวดคิ้วฉับ ขณะที่คินหันขวับกลับมามองหน้าดาวคณะแพทย์ด้วยแววตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "ใคร?" คินเค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงในพริบตา "ใครคือคนที่ต้องผ่าตัดร่วมกับไออุ่นที่นั่น?" รินแสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือปิดปากเบาๆ ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองไออุ่นที่มีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นชื่อในเอกสารแผ่นนั้น "อ้าว... หมอไออุ่นยังไม่ได้บอกเหรอคะ?" รินแกล้งทำเสียงใสซื่อ "ก็... *หมอภาคย์* แฟนเก่าสมัยเรียนแพทย์ของหมออุ่นไงคะ ที่ตอนนี้ย้ายไปประจำการอยู่ที่โรงพยาบาลชุมชนอำเภอแม่ริมล่วงหน้าก่อนแล้ว... และเขานี่แหละค่ะที่จะเป็นคนคอยดูแลหมอไออุ่นตลอดสามเดือนที่อยู่ที่นั่น!" สิ้นคำพูดของริน บรรยากาศในห้องก็ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที คินหันขวับกลับมามองหน้าไออุ่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไฟโทสะที่กำลังลุกโชนขึ้นมาแผดเผาทຸກสิ่งอย่างในพริบตาเดียว! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอนะคะ)