ไฟที่ไม่มีวันมอด

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาปืนจ่อหัวผมจะทำให้คุณได้มรดกชิ้นนั้นไปง่ายๆ ล่ะก็... คุณประเมินความตายของตัวเองต่ำไปหน่อยนะ อนาวิน” คริสเตียน อัครเดชไพศาล เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยือกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกอัครเดชไพศาล เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรจ้องมองไปยังกระบอกปืนที่สั่นเทาอยู่ในมือของลูกพี่ลูกน้องตนเองอย่างไม่สะทกสะท้าน “อย่ามาทำเป็นอวดดี คริสเตียน!” อนาวินคำราม เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นและพิษของความโลภ “ทุกอย่างที่แกมี... ทุกอย่างที่แกครอบครอง มันควรจะเป็นของฉันมาตั้งแต่ต้น ถ้าไม่ใช่เพราะแกไอ้แก่ในตระกูลพวกนั้นคงไม่เมินหน้าหนีฉัน!” รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบานประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย หัวใจของเธอกระตุกวูบ ทุกจังหวะที่หัวใจเต้นคือความหวาดกลัวที่พุ่งพล่าน เธอไม่ได้กลัวความตายของตัวเอง แต่เธอกลัว... กลัวว่าผู้ชายที่เธอกำลังตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นจะต้องมาจบชีวิตลงเพราะความแค้นที่ไม่ได้ก่อ คริสเตียนค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษขยับไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว เขาไม่ได้มองปืน แต่มองลึกลงไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ของอนาวิน “มรดกไม่ใช่สิ่งที่แกเรียกหา อนาวิน... แต่เป็นอำนาจที่แกไม่มีปัญญาจะรักษาไว้ต่างหาก” เขาหยุดยืนห่างจากปลายกระบอกปืนเพียงคืบ “ยิงสิ ถ้าแกกล้าพอ แต่นั่นหมายความว่าแกจะไม่ได้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวของพินัยกรรมฉบับใหม่ที่ฉันเพิ่งเซ็นชื่อไปเมื่อเช้านี้” อนาวินชะงัก นิ้วที่เหนี่ยวไกสั่นระริก ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออกกว้างโดยแรง ศิรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตากลับกราดมองไปรอบห้องด้วยความพินิจ เธอไม่ได้มองคริสเตียน หรือแม้แต่จะเหลือบแลอนาวินด้วยซ้ำ เธอกลับมองไปทางมุมมืดของห้องที่รินรดาหลบอยู่ “ละครฉากนี้ดูจะยืดเยื้อไปหน่อยนะคะ” ศิรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยนัยยะบางอย่าง “คุณคริสเตียนคะ... หากคุณจะจัดการคนในครอบครัว ก็ควรจะทำในที่ที่ไม่มี ‘สิ่งของสำคัญ’ คอยแอบฟังอยู่จะดีกว่าไหมคะ?” คริสเตียนชะงักไปชั่วขณะ สายตาคมกริบของเขาตวัดมาทางที่รินรดาซ่อนตัวอยู่ทันที ความเย็นชาที่เคยมีกลับกลายเป็นความวิตกที่ฉายชัดขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที รินรดาตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืด เธอเชิดหน้าขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างจะอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว เธอไม่ยอมให้คริสเตียนต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะเธออีกแล้ว “ฉันไม่ได้แอบฟังค่ะศิรินทร์... ฉันแค่มาดูว่าคนเนรคุณคนหนึ่ง จะกล้าทำลายสิ่งที่ตัวเองพยายามโหยหามากแค่ไหน” ศิรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกเสียจนรินรดาขนลุกชัน “ปากกล้าดีนี่คะ... ไม่แปลกใจเลยที่คริสเตียนถึงได้หลงคุณนัก แต่ก็นะ... ความรักมันเป็นของฟุ่มเฟือยสำหรับมาเฟียอย่างเขา โดยเฉพาะในวันที่พายุของตระกูลกำลังจะถล่มลงมา” คริสเตียนขยับเข้ามาบังหน้าศิรินทร์ไว้ทันที “หุบปากของเธอซะ ศิรินทร์ ก่อนที่ฉันจะลืมไปว่าเราเคยเป็นคู่หมั้นกัน” “อ้อ... ลืมไปแล้วหรือคะ?” ศิรินทร์ยิ้มหวาน แต่ในตาไม่มีรอยยิ้ม “งั้นก็เชิญรับรู้ไว้ตรงนี้เลยนะคะ ว่าตอนนี้ทุกคนในตระกูลกำลังเดินทางมาที่นี่... เพื่อตกลงเรื่องการถอดถอนอำนาจการบริหารงานของคุณ และแน่นอน... ข้อหาที่พวกเขาใช้ ก็คือการที่คุณ ‘ถูกสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าชักจูง’ จนทำให้ธุรกิจหลักของตระกูลต้องเสียหายหนัก!” คำประกาศของศิรินทร์เหมือนสายฟ้าฟาด รินรดาเบิกตากว้าง เธอหันไปมองคริสเตียนที่ยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย ทว่ามือหนาของเขาที่ปล่อยข้างลำตัวกลับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “พวกเขามากันหมดแล้วงั้นเหรอ” คริสเตียนถามเสียงต่ำ “ใช่ค่ะ... และถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะกอด ‘ผู้หญิงคนนี้’ ไว้ให้แน่นๆ นะคะ เพราะหลังจากจบการประชุมนี้ เธออาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าคุณอีก... หรือไม่ก็... เธออาจจะกลายเป็นคนที่ถูกส่งไปชดใช้ความผิดแทนคุณ” ศิรินทร์เดินผ่านคริสเตียนไปราวกับเป็นผู้ชนะ เธอหยุดที่ประตูแล้วหันกลับมา “อ้อ... อนาวินคะ วางปืนลงเถอะค่ะ ความตายของเขาตอนนี้ยังไม่คุ้มค่าพอ... เรามีวิธีที่เจ็บปวดกว่าการฆ่าให้ตายเยอะ” อนาวินลดปืนลงด้วยสีหน้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขามองคริสเตียนด้วยสายตาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า คริสเตียนหันกลับมาหารินรดา เขารวบตัวเธอเข้าไปกอดแน่น สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทั้งร้อนแรงและสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ของเขาทำให้เธอน้ำตาคลอ “ถ้าวันนี้ฉันจะเสียทุกอย่างไป... เธอจะยังอยู่ข้างฉันไหมรินรดา?” เขาถามเสียงแผ่ว กระซิบผ่านม่านผมของเธอ “ฉันไม่เคยต้องการสมบัติของคุณคริสเตียน... ฉันต้องการแค่คุณ” เธอตอบด้วยเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าในใจกลับเต้นรัวด้วยลางสังหรณ์ประหลาด คริสเตียนคลายอ้อมกอดออกช้าๆ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะจดจำทุกรายละเอียดของใบหน้านี้ไว้ให้ได้มากที่สุด ก่อนที่เขาจะหันไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนกุหลาบเลือดด้านล่าง... ซึ่งในเวลานี้ มีรถยนต์สีดำนับสิบคันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจอดล้อมรอบคฤหาสน์ “ริน... ฟังฉันนะ” คริสเตียนจับมือเธอแน่น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ไม่ว่าใครจะเข้ามาดึงตัวเธอไป ห้ามเชื่อสิ่งที่พวกเขาพูดเด็ดขาด และที่สำคัญที่สุด...” เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงปัง! ประตูด้านหน้าห้องก็ถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มชายชุดดำที่สวมเครื่องแบบของตระกูลใหญ่ อนาวินหัวเราะร่าพร้อมกับถอยไปยืนข้างกลุ่มคนที่เพิ่งบุกเข้ามา แต่คนที่เดินนำหน้าสุดกลับไม่ใช่คณะกรรมการตระกูล... หากแต่เป็นร่างของผู้หญิงสูงวัยในชุดดำสนิท ใบหน้าของเธอขาวซีดและเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว เธอคือ 'มาดามอลิซ' ผู้อาวุโสสูงสุดที่ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง มาดามอลิซหยุดยืนอยู่หน้าคริสเตียน สายตาของเธอตวัดผ่านรินรดาอย่างดูแคลน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทุกคนในห้องต้องก้มหน้าลง “คริสเตียน... ถึงเวลาที่แกจะต้องเลือกระหว่าง ‘ผู้หญิงคนนี้’ กับ ‘เลือดของตระกูลอัครเดชไพศาล’ ที่ไหลอยู่ในตัวแกแล้ว” เธอยกมือขึ้นสัญญาณให้ลูกน้องสองคนเข้ามายืนขนาบข้างรินรดา ก่อนที่มาดามอลิซจะชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะทำงานตรงหน้าคริสเตียน พร้อมกับคำสั่งที่กรีดหัวใจคนฟัง “แทงเธอซะ... แล้วทุกอย่างที่แกทำผิดมาฉันจะยกโทษให้... แต่ถ้าไม่... คนที่จะต้องตายในวันนี้ ไม่ใช่แค่เธอ... แต่จะเป็นลูกในท้องของเธอเอง!” ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอช็อกกับคำพูดนั้น... ลูก? เธอตั้งท้องงั้นหรือ? และคริสเตียน... เขาก็เพิ่งจะรับรู้ความจริงนี้พร้อมกับความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า คริสเตียนมองไปยังมีดสั้นเล่มนั้น มือที่เคยแข็งแกร่งสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดของชีวิต... หรือนี่คือจุดจบของพันธะร้ายที่ไม่มีวันมอดไฟลงได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรอลุ้นไปกับความรักที่เปราะบางแต่ร้อนแรงของคริสเตียนและรินรดานะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยค่ะ "เพลิงกุหลาบดำ"