แผนลวงโลก

“ถ้าคุณคิดจะจบชีวิตตัวเองลงตรงนี้... ก็เท่ากับคุณเปิดประตูบ้านต้อนรับหมาป่าให้เข้ามาฉีกทึ้งทุกอย่างที่คุณพยายามปกป้องมาตลอดชีวิตเลยนะคะ คริสเตียน” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของรินรดาบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว คริสเตียน อัครเดชไพศาล ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองมีดสั้นเล่มนั้นนิ่ง เขามิได้โต้ตอบทันที แต่กระแสความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างหนานั้นหนักอึ้งจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะกลายเป็นพิษ “เธอไม่เข้าใจหรอกรินรดา” เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่า “ศัตรูของฉันไม่ใช่คนโง่ ถ้าฉันไม่แสดงให้เห็นว่าฉัน ‘พัง’ จนถึงขีดสุด... พวกมันไม่มีวันเผยหางออกมา” เขาหยิบมีดสั้นเล่มนั้นขึ้นมา ปลายนิ้วกร้านงานกรีดผ่านรอยแผลเป็นบนฝ่ามืออย่างเย็นชา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า แววตาของคริสเตียนในตอนนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอำมหิตที่เตรียมพร้อมจะกระชากหน้ากากของทุกคนในตระกูลอัครเดชไพศาลให้หลุดออก “หมายความว่า... คุณจะใช้เลือดของตัวเองเป็นเหยื่อล่ออย่างนั้นเหรอคะ?” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดกลัวเริ่มแล่นริ้วเข้ามาเกาะกุมหัวใจ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ถอยหลัง “ต้องรุนแรงกว่านั้น” คริสเตียนขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก “ฉันต้องการให้คนทั้งตระกูลเชื่อว่าอัครเดชไพศาลกำลังจะสิ้นชีพในคืนวันเสาร์นี้... คืนที่ศิรินทร์และอนาวินนัดประชุมผู้ถือหุ้น” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีพายุเงียบกริบกำลังก่อตัวขึ้น คริสเตียนก้าวลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างใหญ่โตของเขาดูซูบเซียวลงไปถนัดตาจากการอดอาหารและพักผ่อนไม่เพียงพอตามแผนการที่เขาวางไว้ล่วงหน้า เขาหยิบขวดยาเม็ดสีขาวขุ่นขึ้นมาวางบนโต๊ะ แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้ากระทบกับแก้วขวดจนเกิดแสงสะท้อนวูบวาบ “ถ้าร่างกายนี้ดูเหมือนคนกำลังจะตายจริงๆ พวกมันถึงจะกล้าก้าวเข้ามาเหยียบหัวใจฉัน” เขาว่าพลางมองไปยังรินรดา “และคนที่ต้องเป็นพยานในความ ‘พังทลาย’ นี้... ก็คือเธอ” รินรดาผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก “ถ้าฉันต้องเล่นละครเรื่องนี้ ฉันจะขอเพิ่มบทสรุปเองนะคะ” “ว่ามา” “ฉันจะไม่ใช่แค่คนที่ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ฉันจะเป็นคนที่ปกป้องเก้าอี้ประธานนี้ไว้ให้คุณด้วยมือของฉันเองจนกว่าคุณจะกลับมา... คุณต้องรับปากว่าจะไม่ตายจริงๆ คริสเตียน” คริสเตียนก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบที่รินรดาใช้ยังคงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉุดรั้งเขาไว้จากความบ้าคลั่ง มือหนาเชยคางเธอขึ้นช้าๆ สายตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนที่แสดงต่อโลกภายนอก แต่มันกลับมีความเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ “เพื่อเธอ... ฉันจะไม่ยอมตายแม้แต่ในนรกค่ะ” … ค่ำคืนวันเสาร์มาถึงเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ ห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชไพศาลถูกประดับด้วยดอกลิลลี่สีขาวที่ดูคล้ายกับพวงหรีดมากกว่าการจัดงานเฉลิมฉลอง กลิ่นอายความตายอบอวลไปทั่วเมื่อร่างของคริสเตียนถูกพยุงเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับศพ อนาวินที่นั่งรออยู่หัวโต๊ะลุกขึ้นยืน แววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายอำนาจฉายแววสมเพชอย่างปิดไม่มิด “ดูคุณตอนนี้สิ คริสเตียน... ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน อำนาจที่เคยยิ่งใหญ่ ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงภาระที่หนักอึ้งจนคุณทนไม่ไหวแล้วใช่ไหม?” ศิรินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอใช้สายตามองร่างของคริสเตียนที่ฟุบลงกับโต๊ะประชุมราวกับหมดสติไปแล้ว “ฉันเตือนคุณแล้วว่าการฝืนทำตัวเป็นเจ้าของทุกอย่างมันเหนื่อยเปล่า” ศิรินทร์กระซิบเสียงเรียบ “โอนอำนาจบริหารทั้งหมดมาให้เราซะ แล้วเราจะปล่อยให้คุณได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบ... ในฐานะคนป่วยที่ไม่มีวันหาย” รินรดาที่นั่งอยู่ข้างร่างของคริสเตียนสะอื้นไห้ เธอแสร้งทำเป็นปล่อยโฮอย่างหนัก มือที่สั่นเทาของเธอปิดหน้าไว้ แต่ในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต นิ้วเรียวเล็กกลับกดปุ่มส่งสัญญาณลับภายใต้โต๊ะประชุม “คุณคริสเตียน! ฮือ... อย่าเป็นอะไรไปนะคะ! อนาวิน ศิรินทร์ พวกคุณจะใจร้ายเกินไปแล้ว!” อนาวินเดินเข้ามาใกล้ พยายามจะคว้ามือถือจากมือของคริสเตียนเพื่อเข้าถึงรหัสผ่านบัญชีลับ “เลิกแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาเสียทีรินรดา! จบเรื่องนี้ได้แล้ว!” ทันใดนั้นเอง คริสเตียนที่ควรจะหมดสติไปแล้วกลับขยับตัวช้าๆ ร่างที่ดูอ่อนแอพลันแข็งแกร่งขึ้นราวกับเสือร้ายที่ซุ่มรอจังหวะตะปบเหยื่อ มือหนาคว้าข้อมือของอนาวินไว้แน่นจนอีกฝ่ายหน้าบึ้งด้วยความเจ็บปวด “ของที่แกอยากได้นักหนา... มันไม่มีอยู่จริงหรอกอนาวิน” คริสเตียนเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบไร้ซึ่งอาการป่วยไข้ เขาแค่นยิ้มก่อนจะปล่อยมืออนาวินจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปกระแทกเก้าอี้ “เพราะคนที่ถืออำนาจจริงๆ ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นเธอคนนี้” เขาผายมือไปทางรินรดาที่หยุดร้องไห้ทันที ใบหน้าของเธอตอนนี้ฉายแววเย็นชาและเด็ดขาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่กรูเข้ามาล้อมรอบอนาวินและศิรินทร์เอาไว้ คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางปัดฝุ่นออกจากสูทอย่างใจเย็น “เสียใจด้วยนะที่แผนลวงโลกของพวกแก... มันสู้ของจริงไม่ได้” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของศิรินทร์ก็ดังขึ้น เธอรับสายด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ใบหน้าจะซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด เธอหันมามองคริสเตียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “คุณ... คุณไปรู้เรื่องนั้นมาจากไหน?” คริสเตียนเดินไปหยิบเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้พรมห้องประชุมขึ้นมาสะบัดเบาๆ “ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันไม่เคยทิ้งอะไรไว้ให้ใครเก็บกินง่ายๆ” ก่อนที่ศิรินทร์จะทันได้ตอบโต้ เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังขึ้นจากชั้นล่างของตึก ท่ามกลางความโกลาหล ไฟฟ้าในห้องดับมืดลงเหลือเพียงแสงจากไฟฉุกเฉินสีแดงฉาน และในความมืดนั้นเอง ร่างของชายปริศนาในเงามืดก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูหลังห้อง พร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังคริสเตียนและรินรดา! ฝากติดตามตอนต่อไปนะคะว่าใครกันที่กล้าท้าทายอำนาจของคริสเตียนถึงในถ้ำเสือ และรินรดาจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์วิกฤตนี้ได้อย่างไร เพลิงกุหลาบดำขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ!