จุมพิตแห่งความแค้น

"วางมันลงซะ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำที่กรีดลึกราวกับคมมีดบาดผ่านความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวาง คริสเตียน อัครเดชไพศาล ยืนตระหง่านอยู่ตรงขอบประตู นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยพายุจ้องมองมือที่สั่นเทาของหญิงสาว ขวดขนาดจิ๋วที่บรรจุของเหลวไร้สีถูกรินรดากำไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว อนาวินที่ยืนอยู่ข้างกายรินรดาหน้าถอดสี ราวกับวิญญาณเพิ่งหลุดออกจากร่างเมื่อเห็นเอกสารในมือคริสเตียน เขาถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ ส่งผลให้แก้วไวน์บนโต๊ะสั่นไหวจนน้ำสีแดงสดกระฉอกออกมา "คริสเตียน... ฉัน..." รินรดาอ้าปากค้าง ลำคอของเธอตีบตัน คำแก้ตัวนับพันที่เตรียมไว้หายไปในพริบตาเมื่อเผชิญกับสายตาพิฆาตที่เหมือนจะแผดเผาเธอให้เป็นจุณ "ฉันบอกให้วางมันลง ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้" คริสเตียนก้าวยาวๆ เข้ามาในห้อง เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย เขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่ารินรดาจะกำลังพยายามทำอะไรกับแก้วไวน์ของเขา สิ่งที่เขาเห็นคือ 'ร่องรอยของการทรยศ' ที่ชัดเจนที่สุดในขณะที่เธอกำลังยืนอยู่กับผู้ชายที่เขาทั้งเกลียดชังและระแวงที่สุดในตระกูล เพล้ง! คริสเตียนปัดแก้วไวน์บนโต๊ะร่วงลงพื้นจนแตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นไปตามพื้นพรม เขากระชากข้อมือเล็กของรินรดาอย่างแรงจนร่างบางถลาเข้าหาอกกว้าง แรงปะทะนั้นทำให้อากาศในปอดของเธอหายไปชั่วขณะ "เธอกล้าดียังไง..." เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน กลิ่นอายความเป็นมาเฟียที่กดดันและรุนแรงแผ่ออกมาจากตัวเขาจนคนในห้องรู้สึกหายใจไม่ออก "ฉันให้ที่พักพิง ให้ชื่อเสียง ให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่สิ่งตอบแทนที่เธอให้ฉันคือการร่วมมือกับมัน... เพื่อวางยาฉันอย่างนั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แบบนั้นนะ!" รินรดาพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลของคริสเตียนกลับตรึงเธอไว้ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันเปิดออก "คุณไม่เข้าใจอะไรเลย คุณมองเห็นแค่สิ่งที่อยากเห็น!" "แล้วฉันควรจะเห็นอะไร? เห็นว่าเธอกำลังทรยศผู้ชายที่พยายามดึงเธอออกมาจากนรกอย่างนั้นหรือ?" คริสเตียนก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งสันแทบจะชิดกับแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่พ่นออกมาด้วยความเดือดดาลทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ อนาวินฉวยจังหวะที่คริสเตียนกำลังวอกแวก พยายามจะถอยหนีออกไปที่ประตู แต่คริสเตียนเพียงแค่ตวัดสายตาไปมอง ศิริกาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับการ์ดชุดดำที่ปิดล้อมทางออกไว้อย่างมิดชิด "จะรีบไปไหนล่ะ อนาวิน" คริสเตียนแสยะยิ้มที่มุมปาก แต่นัยน์ตาไม่มีความขบขันแม้แต่น้อย "ในเมื่อแขกคนสำคัญยังไม่ทันได้ดูของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้เลย" คริสเตียนหันกลับมาหารินรดาที่กำลังน้ำตาคลอเบ้า เขาไม่ได้ใจอ่อนกับหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม ความโกรธที่สั่งสมอยู่ในอกกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนเขาควบคุมมันไม่ได้ "อยากช่วยมันนักใช่ไหมรินรดา... อยากทรยศฉันเพื่อช่วยไอ้สวะนี่นักใช่ไหม?" ริมฝีปากของเขาประทับลงมาบนริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จุมพิตแห่งความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความแค้น คริสเตียนบดขยี้เรียวปากหวานอย่างหิวกระหาย รสชาติเค็มปร่าของน้ำตาไหลซึมผ่านสัมผัสของทั้งคู่ แต่นั่นกลับทำให้ความเร่าร้อนในใจของเขายิ่งพลุ่งพล่าน มือหนาบีบเค้นต้นแขนของรินรดาแน่นจนเธอต้องร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาต้องการทำลายกำแพงของเธอ เขาต้องการให้เธอจำไว้ว่าตัวเธอเป็นของใคร และใครกันแน่ที่มีอำนาจเหนือชีวิตของเธอ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อประคองตัวที่อ่อนระทวย ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด และความรู้สึกบางอย่างที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือ 'ความเสน่หา' ที่แฝงอยู่ในความโหดร้ายนี้ คริสเตียนถอนจุมพิตออกช้าๆ อย่างเย้ยหยัน เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนแก้มใส ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูจนเธอขนลุกชัน "จำไว้ว่าจุมพิตนี้... คือค่าจ้างของความโง่เขลาที่เธอเลือกจะยืนอยู่ข้างศัตรูของฉัน" เขาผละจากเธอแล้วหันไปมองอนาวินที่ยืนตัวแข็งทื่อ "ส่วนแก... อนาวิน สิ่งที่อยู่ในเอกสารนี้จะทำให้แกไม่ได้เห็นแสงตะวันในฐานะทายาทอัครเดชไพศาลอีกตลอดกาล" คริสเตียนโยนแฟ้มเอกสารลงบนพื้น มันเปิดออกเผยให้เห็นภาพถ่ายชุดหนึ่งที่ทำให้รินรดาเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ในนั้นไม่ใช่หลักฐานการยึดทรัพย์อย่างที่เธอเข้าใจ แต่มันคือภาพของ 'พ่อของเธอ' ที่กำลังรับเงินจากมือของคนที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของคริสเตียน... รินรดาสั่นไปทั้งร่างเมื่อความจริงที่พ่อของเธอพยายามปิดบังมาตลอดค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในภาพถ่ายเหล่านั้น "พ่อของเธอ... ไม่ได้เป็นเหยื่ออย่างที่เธอคิดหรอก รินรดา" คริสเตียนแค่นยิ้ม "แต่เขาคือคนชักใยอยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลฉัน... ตั้งแต่วันแรกที่เธอเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้" เพลิงกุหลาบดำขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ