ความเปราะบางของคนแกร่ง

“ถ้าคุณคิดว่าถ้อยคำโกหกเหล่านั้นจะทำให้ฉันคลายความสงสัยลงได้ คุณก็ประเมินค่าของตัวเองสูงไปหน่อยแล้วนะคะ คริสเตียน” รินรดาวางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงกระทบของเซรามิกเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบงันที่แสนอึดอัด คริสเตียนนอนพิงหมอนใบโตอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยดั่งรูปสลักบัดนี้ซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดสีฟ้าจางๆ ใต้ผิวหนัง ดวงตาคู่คมที่มักจะส่องประกายดุดันคล้ายสัตว์ป่ากำลังหรี่ปรืออย่างอ่อนแรง เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงแหบพร่าฟังดูขื่นขม “โกหกงั้นหรือ? รินรดา… โลกของฉันไม่มีคำว่าโกหก มีแค่ความจริงที่เธออาจจะยังไม่พร้อมจะรับมือก็เท่านั้น” เขาพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่พิษไข้ที่เล่นงานอย่างหนักทำให้มือหนาสั่นเทา รินรดาเห็นภาพนั้นแล้วหัวใจก็กระตุกวูบ ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาจากถ้อยคำเชือดเฉือนเมื่อคืนนี้เหมือนจะถูกบรรเทาลงด้วยความสงสารที่ยากจะหักห้ามใจ เธอขยับเข้าไปใกล้ ลืมความระแวงที่เขามีต่อพ่อของเธอไปชั่วขณะ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะหน้าผากกว้างของเขา ความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาทำให้เธอต้องนิ่วหน้า “ตัวคุณร้อนเหมือนไฟ… อย่าเพิ่งอวดเก่งได้ไหมคะ” เธอตำหนิเบาๆ ก่อนจะบรรจงเช็ดหน้าให้เขาด้วยผ้าชุบน้ำอุ่น คริสเตียนนิ่งไป ราวกับถูกมนต์สะกด เขามองดูรอยนิ้วมือที่เบาหวิวของหญิงสาวที่เขาทั้งรักทั้งเกลียดชัง “ทำไมต้องดูแลฉัน?” เขาถามเสียงต่ำ “ในเมื่อเธอควรจะดีใจที่เห็นฉันนอนทรมานแบบนี้ ไม่ใช่หรือไง? พ่อของเธอ… คนที่เธอรักนักรักหนา อาจจะกำลังฉลองชัยชนะอยู่ตอนนี้ก็ได้” รินรดาชะงักมือที่เช็ดตามลำคอแกร่ง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มฉายแววปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า “เพราะฉันไม่ใช่คนอำมหิตเหมือนคุณไงคะคริสเตียน และต่อให้สิ่งที่พ่อฉันทำจะเป็นเรื่องจริง… การได้เห็นคุณตายไปต่อหน้าต่อตาในสภาพนี้ มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกถึงชัยชนะ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันสูญเสียที่ยึดเหนี่ยวสุดท้ายไป” ห้องกว้างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของชายหนุ่ม คริสเตียนคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด “ที่ยึดเหนี่ยว?” เขาเค้นเสียง “เธอหมายถึงกรงขังต่างหาก รินรดา” “จะเรียกอะไรก็ช่างเถอะค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท เธอโน้มตัวลงไปใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ “ตอนนี้คุณเป็นคนไข้ของฉัน และหน้าที่ของฉันคือทำให้คุณหายดี เพื่อที่คุณจะได้มีแรงตื่นขึ้นมาตอบคำถามของฉัน… เรื่องพ่อของฉัน และเรื่องผู้หญิงที่ชื่อศิรินทร์ด้วย” คริสเตียนมองใบหน้าหวานที่กำลังซ่อนความสั่นไหวอยู่ภายใต้ความเข้มแข็ง เขาเห็นความร้าวรานในดวงตาคู่นั้น… มันเป็นความเปราะบางที่คนอย่างเขาไม่เคยมีสิทธิ์ครอบครอง แต่ในวินาทีนี้ ความไข้ทำให้เกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีเริ่มพังทลายลง เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ “เธออยากรู้อะไรล่ะ… อยากรู้ว่าทำไมฉันถึงยอมให้เธอเข้ามาในบ้านหลังนี้ ทั้งที่รู้ว่าเธอคือลูกสาวของศัตรู?” รินรดาไม่ตอบ เธอทำเพียงแค่ประคองศีรษะเขาให้หนุนหมอนดีขึ้น ความใกล้ชิดในพื้นที่ส่วนตัวทำให้อุณหภูมิในห้องดูจะสูงขึ้นกว่าความเป็นจริง ราวกับว่าความร้อนจากตัวเขาได้ถ่ายเทมายังหัวใจของเธอด้วย “ฉันแค่อยากรู้ว่า… หัวใจของคุณทำด้วยอะไรกันแน่ คริสเตียน” ขณะที่เธอกำลังจะถอยออกห่าง มือหนาก็คว้าเอวบางไว้แน่นและดึงเธอให้โน้มตัวลงมาจนลมหายใจรดกัน “หัวใจของฉันมันพังไปตั้งแต่วันที่แม่ตายแล้วรินรดา” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ “และเธอ… ก็กำลังจะทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ให้ราบคาบไปมากกว่าเดิม” ทว่าก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยโต้ตอบ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง บานประตูถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะ ศิรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ดูราวกับชุดไว้ทุกข์ ใบหน้าสวยสง่าเย็นชาแต่ทว่าแฝงรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เธอมองภาพคนทั้งสองที่กอดก่ายกันอยู่บนเตียงด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะวางกล่องกำมะหยี่สีแดงสดลงบนโต๊ะทำงานของคริสเตียน “ขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นนะคะ” ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหูแต่เย็นยะเยือกถึงกระดูก “แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะคะคริสเตียน ว่าเย็นนี้เรามีนัดต้องไปพบหุ้นส่วนใหญ่ของตระกูลอัครเดชไพศาล… และดูเหมือนว่า ‘หลักฐาน’ ชิ้นสำคัญที่คุณซ่อนเอาไว้ในห้องทำงานของพ่อรินรดา เพิ่งจะถูกส่งถึงมือตำรวจแล้วนะคะ” คริสเตียนลืมตาโพลง ความอ่อนแรงจากพิษไข้หายไปเป็นปลิดทิ้งเหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในดวงตา รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อคำพูดนั้นทิ้งตัวลงกระแทกใจเธออย่างรุนแรง พ่อของเธอ… ถูกจับกุมแล้วหรือ? และใครกันที่เป็นคนส่งหลักฐานชิ้นนั้นไป? เพลิงกุหลาบดำขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับรินรดาและคริสเตียนในตอนนี้นะคะ