ความลับที่หน้าห้องนอน

ไอเย็นเฉียบจากพื้นไม้เนื้อแข็งใต้ฝ่าเท้าไม่ได้ระคายผิวของรินรดาเท่ากับความหนาเหน็บที่กัดกินอยู่กลางอก ปลายนิ้วเรียวที่ถือถาดกระเบื้องเคลจ-นใสซึ่งบรรจุแก้วน้ำอุ่นและยาบรรเทาพิษไข้สั่นเทาจนของเหลวภายในกระเพื่อมไหวเป็นริ้วคลื่น ร่างบางแนบแผ่นหลังบอบบางเข้ากับผนังปูนฉาบเรียบด้านนอกห้องนอนใหญ่ของคริสเตียน อัครเดชไพศาล ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกดึงให้ตื่นตัวถึงขีดสุดเมื่อเสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นดังทะลุบานประตูกลอนทองเหลืองออกมา "...แกแน่ใจแค่ไหนว่าหลักฐานชุดนั้นจะมัดตัวพงศกรได้จนดิ้นไม่หลุด?" เสียงของอนาวิน ลูกพี่ลูกน้องผู้กระหายอำนาจและซ่อนรอยยิ้มพรากชีวิตไว้ภายใต้หน้ากากสุภาพบุรุษ ดังลอดออกมาด้วยโทนเสียงที่ถูกกดต่ำอย่างระมัดระวัง แต่ทว่าแฝงไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างปิดไม่มิด รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงเหวลึก พงศกร... นั่นคือชื่อพ่อของเธอ! "ระดับฉันแล้ว อนาราช... ไม่สิ อนาวิน นายคิดว่าฉันจะพลาดหรือไง?" เสียงที่ตอบกลับมาทำเอารินรดาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น มันไม่ใช่เสียงของบอดี้เนิร์ดหรือคนรับใช้ แต่เป็นเสียงของศิรินทร์ คู่หมั้นทางธุรกิจผู้มีใบหน้าดั่งนางพญาแต่จิตใจอำมหิตดั่งงูพิษ "เอกสารการโอนหุ้นปลอมแปลงและบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับการยักยอกเงินในตระกูลอัครเดชไพศาล ถูกส่งถึงมือตำรวจกองปราบปรามตั้งแต่ตีสามที่ผ่านมาแล้ว อีกไม่นาน... พ่อของนังเด็กไร้ค่ารินรดาคนนั้น ก็จะได้ไปนอนชดใช้กรรมในคุกมืดอย่างไร้ทางออก" รินรดารู้สึกเหมือนหูอื้อตาลาย โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้างจนทรงตัวแทบไม่อยู่ ถาดในมือเกือบจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้น หากเธอไม่รีบใช้มืออีกข้างตะปบปิดปากตัวเองไว้เพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ที่ลำคอ แผนการทั้งหมด... ไม่ใช่แค่เรื่องการยึดทรัพย์สินหรือบีบบังคับให้เธอกลายเป็นหุ่นเชิดในเกมแก้แค้นของตระกูลใหญ่ แต่มันคือ "แผนการสังหาร" ทางกฎหมายและการทำลายล้างตระกูลพิพัฒน์ธนากุลให้ย่อยยับไปตลอดกาล! พ่อของเธอเป็นแค่แพะรับบาปในเกมอำนาจที่พวกเขาร่วมมือกันขุดหลุมพรางฝังกลบทั้งเป็น! "แล้วเรื่องคริสเตียนล่ะ?" เสียงของอนาวินถามต่อด้วยความระแวง "อาการไข้ป่าที่แกผสมลงในไวน์เมื่อคืน มันออกฤทธิ์รุนแรงพอที่จะทำให้เสือร้ายตัวนั้นหลับยาวไปจนถึงรุ่งสางของการประชุมบอร์ดบริหารพรุ่งนี้เช้าไม่ใช่หรือ? ทำไมสายรายงานว่าเขาเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นได้ล่ะ?" ศิรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหลมคมบาดลึกโสตประสาทของหญิงสาวที่ยืนฟังอยู่หน้าห้อง "แกจะกลัวอะไรนักหนาอนาวิน ต่อให้คริสเตียนจะฟื้นขึ้นมาตอนนี้ ร่างกายของเขาก็ไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมาพลิกเกมอยู่ดี พิษจากสมุนไพรตระกูลเก่าแก่ที่ฉันหามาได้ ไม่มีทางรักษาหายได้ภายในสิบสองชั่วโมงหรอกน่า พรุ่งนี้พอถึงเวลาประชุมใหญ่ หุ้นส่วนทุกคนจะลงมติปลดเขาออกจากตำแหน่งประธานเนื่องจากปัญหาสุขภาพ และตอนนั้นแหละ... อำนาจทั้งหมดก็จะตกเป็นของพวกเราอย่างชอบธรรม" รินรดากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าแล่นพล่านไปทั่วโพรงปาก ความโกรธเกรี้ยว ผสมผสานกับความสิ้นหวังและหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักขอบตาไหลรินอาบแก้วลากผ่านผิวเนื้อเนียนอย่างเงียบงัน ความจริงทั้งหมดปรากฏชัดเจนราวกับภาพยนตร์ซ้ำร้ายที่ฉายวนซ้ำในหัว ศิรินทร์และอนาวินร่วมมือกันวางยาคริสเตียนเพื่อฮุบอาณาจักรธุรกิจ ขณะเดียวกันก็ใช้พ่อของเธอเป็นเครื่องมือสังหารเชิงสัญลักษณ์เพื่อตัดแขนตัดขาคนสนิทของคริสเตียนทิ้ง! *ฉันจะยอมให้พวกมันเหยียบย่ำชีวิตของครอบครัวเราไม่ได้เด็ดขาด...* ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายแข็งกร้าว ดุดัน และเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง รินรดารวบรวมสปีริตทั้งหมดที่มี ดึงความเข้มแข็งซ่อนเร้นก้นบึ้งหัวใจขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการสั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจก้าวถอยหลังออกมาจากหน้าห้องอย่างเงียบเชียบที่สุด ราวกับเงาที่ไร้ตัวตน แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันหลังเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองเพื่อหาทางติดต่อทนายความส่วนตัวและหาทางช่วยพ่อ บานประตูไม้สักทองตรงหน้าก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน! แรงลมจากการเปิดประตูพัดเส้นผมสีดำสนิทของเธอให้ปลิวไสว รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกที่คอหอยเมื่อพบว่าร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิทของคริสเตียนยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้มีความอ่อนแรงจากพิសไข้หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคมปลาบ เยียบเย็น และจ้องมองตรงมาที่เธอราวกับเสือดาวที่กำลังซุ่มมองเหยื่อในกรงเล็บ "แอบฟังเรื่องสนุกอะไรอยู่หรือครับ... คุณรินรดา?" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยถามกระซิบข้างใบหูราวกับเสียงกระซิบจากมัจจุราช ทำเอารินรคารู้สึกเหมือนถูกตรึงร่างไว้กับที่ ปลายถาดในมือหลุดร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังเพล้ง! แก้วน้ำแตกกระจายเศษแก้วกระจัดกระจายไปทั่วทางเดิน ขณะที่สายตาคมกริบของคริสเตียนก้มลงมองเศษแก้ว ก่อนจะเลื่อนกลับมาประสานสายตากับเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต... และก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ มือหนาราวกับคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอ แล้วกระชากลากตัวเธอดิ่งเข้าไปในห้องนอนมืดทึบ ก่อนจะปิดประตูปังสนิทด้วยความรวดเร็ว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ "เพลิงกุหลาบดำ"