การตัดสินใจที่เจ็บปวด

“พูดออกมา... รินรดา ก่อนที่ความอดทนของฉันจะสิ้นสุดลงไปพร้อมกับเศษแก้วพวกนั้น” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวระคายหูสั่นสะท้านอยู่ในความมืดมิดของห้องนอนกว้าง คริสเตียนไม่ได้ตะคอก แต่ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเย็นยะเยือกจนรินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง มือหนาที่บีบต้นแขนเธอไว้แน่นไม่ได้คลายแรงลงแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันจนเธอถอยหลังไปพิงกับบานประตูไม้เนื้อแข็งที่เพิ่งปิดลง รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับไม่ให้ร่างกายสั่นเทา เธอรู้ดีว่าหากเปิดปากพูดความจริงเรื่องที่เธอแอบติดต่อกับ ‘อนาวิน’ เพื่อหาหลักฐานมัดตัวเขามาช่วยพ่อ พ่อของเธอจะต้องตายด้วยน้ำมือของคริสเตียนอย่างแน่นอน แต่ถ้าเธอเลือกที่จะเงียบ ความระแวงของปีศาจตรงหน้าก็จะกัดกินทั้งเขาและเธอจนไม่เหลือซาก “คุณคริสเตียน... ปล่อยรินก่อนเถอะค่ะ รินเจ็บ” เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบนสายตาหลบดวงตาคมปลาบที่จ้องลึกเข้ามาในจิตวิญญาณของเธอ “เจ็บงั้นหรือ?” คริสเตียนเค้นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากนั้นไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น “เธอคิดว่าสิ่งที่เธอทำกับฉันมันต่างจากความเจ็บปวดที่ฉันกำลังจะมอบให้เธอหรือยังไง! อนาวินให้อะไรเธอรินรดา? เงิน? หรือสัญญาว่าจะเป็นอิสระจากตระกูลอัครเดชไพศาลที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา!” “รินไม่เคยคิดจะหักหลังคุณ!” รินรดาตะโกนตอบโต้ ความอัดอั้นตันใจที่เก็บสะสมมานานพรั่งพรูออกมา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้จะรู้ว่ามันเป็นการยั่วยุ คริสเตียนชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับคาดไม่ถึงว่าหญิงสาวจะกล้าแข็งข้อ ร่างสูงก้าวประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบชิดไปกับประตู เขายกมือขึ้นทาบกับบานประตูข้างใบหูของเธอ กักขังเธอไว้ในอาณัติแห่งอำนาจมืดของเขา “ถ้าไม่คิดจะหักหลัง แล้วทำไมในโทรศัพท์ของเธอถึงมีรูปเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือที่ฉันเพิ่งจะจัดการไปเมื่อวาน? ทำไมถึงต้องแอบไปพบมันที่ท่าเรือตอนเที่ยงคืน!” หัวใจของรินรดาร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้แล้วว่าเขาไม่ได้แค่สงสัย แต่เขามีหลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือ ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอมีสองทางเลือก... บอกความจริงว่าเธอกำลังทำทุกอย่างเพื่อช่วยพ่อ หรือจะยอมเป็นคนเลวในสายตาเขาเพื่อรักษาชีวิตของผู้ชายที่เธอรักที่สุด—แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเริ่มไม่เหลือความเป็นคนแล้วก็ตาม “รินทำไปเพราะรินต้องการปกป้อง...” เสียงของเธอแผ่วเบาลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ “ปกป้องใคร? ปกป้องไอ้คนที่จะฆ่าฉันงั้นหรือ!” คริสเตียนกระชากคางเธอขึ้นมาให้สบตากัน แรงบีบที่คางนั้นทำให้น้ำตาแห่งความขมขื่นร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม “บอกฉันมา! ถ้าเธอเลือกที่จะปกป้องมัน ฉันจะให้เธอเห็นว่ากุหลาบเลือดที่เธอเป็นเจ้าของ... มันจะต้องร่วงโรยลงอย่างไร!” รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยให้ความอบอุ่น แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าและโทสะ เธอตัดสินใจแล้ว... แม้ความจริงจะทำลายเธอ แต่เธอจะไม่ยอมให้เขามองว่าเธอเป็นคนทรยศต่อหัวใจตัวเอง “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงขนาดนั้น... ก็ได้ค่ะคริสเตียน แต่คุณต้องสัญญากับรินอย่างหนึ่ง... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พ่อของรินจะต้องปลอดภัย” คริสเตียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอมึนหัว “ไม่มีข้อต่อรองสำหรับคนทรยศ บอกมาว่าเธอกับมันวางแผนอะไรกัน!” “รินไม่ได้ไปหาอนาวินเพราะรินต้องการหักหลังคุณ” เธอหลับตาลงแน่น น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งตกลงมา “ที่รินทำไปทั้งหมด ก็เพราะศิรินทร์... เธอเป็นคนส่งหลักฐานพวกนั้นให้ริน และเธอก็เป็นคนบังคับให้รินต้องเลือก ระหว่างการเปิดโปงคุณ หรือการส่งตัวพ่อของรินไปให้ตำรวจจับ!” คริสเตียนผงะไปเล็กน้อย มือที่เคยบีบคางเธอกลายเป็นกึ่งประคอง รอยยิ้มเย้ยหยันหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาที่เคร่งขรึมขึ้นทันตาเห็น “ศิรินทร์? เธอกล้าดียังไง...” “ใช่ค่ะ... เธอไม่ได้แค่ต้องการครอบครองคุณ แต่เธอต้องการทำลายคุณด้วยการใช้รินเป็นเครื่องมือ” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มของบอดี้การ์ดคนสนิทที่คริสเตียนไว้ใจที่สุดพุ่งเข้ามาโดยไม่เคาะประตู ใบหน้าของเขาดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ คุณศิรินทร์... เธอเพิ่งจะประกาศถอนหมั้นกลางงานแถลงข่าว และตอนนี้เธอกำลังนำเอกสารลับการเงินทั้งหมดของตระกูลเราไปมอบให้ฝั่งตำรวจที่รออยู่หน้าคฤหาสน์แล้วครับ!” คริสเตียนหันขวับไปมองบานประตู สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธแค้นกลายเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เขาปล่อยรินรดาให้เป็นอิสระ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังตู้เซฟข้างหัวเตียง มือหนากดรหัสอย่างรวดเร็วและหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาเหน็บไว้ที่เอว “รินรดา...” เขาหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ถ้าวันนี้ฉันรอดไปได้... ฉันจะให้คำตอบเธอว่า ‘การตัดสินใจที่เจ็บปวด’ ที่แท้จริงมันคืออะไร” ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นประตูไป มือถือของรินรดาก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอปรากฏเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอรับสายด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะปล่อยโทรศัพท์ให้หลุดมือลงกับพื้นเมื่อเสียงปลายสายเอ่ยขึ้น “รินรดา... ถ้าไม่อยากให้พ่อเธอถูกตัดนิ้วส่งไปให้คริสเตียนดูเป็นของขวัญละก็ หุบปากเงียบแล้วออกจากคฤหาสน์นี้ซะ เพราะอีกห้านาทีระเบิดจะทำงาน!” หวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมเดินทางไปกับรินรดาในความระทึกขวัญครั้งนี้ด้วยนะคะ ขอบพระคุณจากใจค่ะ เพลิงกุหลาบดำ