เสียงกระซิบของศัตรู

“วางปืนลงเดี๋ยวนี้... อนาวิน” เสียงของคริสเตียนทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนแผ่นอกของรินรดาที่หลบอยู่หลังบานประตูตู้เสื้อผ้าไม้สักเก่าแก่ เธอแทบหยุดหายใจ มือสั่นเทาพยายามยกมือถือขึ้นบันทึกภาพเหตุการณ์ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคริสเตียนที่ควรจะเป็นที่ปลอดภัยที่สุด แต่กลับกลายเป็นสนามรบเงียบๆ ในยามค่ำคืน ภายในห้องที่แสงสลัวจากโคมไฟระย้าส่องกระทบใบหน้าของชายสองคน คนหนึ่งยืนตระหง่านราวกับเจ้าป่าผู้ไม่เกรงกลัวคมเขี้ยว ส่วนอีกคนยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท “พี่คริสเตียนใจร้อนจังเลยนะครับ” อนาวินเอ่ยพลางหมุนปืนพกกระบอกจิ๋วในมือเล่นราวกับมันเป็นของเล่นเด็ก “ผมแค่อยากจะมาทบทวนความหลัง... เรื่องที่แม่ของพี่เคยทำไว้กับตระกูลอัครเดชไพศาล กลิ่นคาวเลือดของเธอคนนั้น ยังคงอบอวลอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่จางหายไปเลย จริงไหมครับ?” คริสเตียนนิ่งไป ชั่วขณะนั้นดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีนิลนิ่งสงบกลายเป็นสีแห่งพายุคลั่ง ร่างสูงขยับเพียงเล็กน้อยแต่มันกลับสร้างแรงกดดันจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง “แกไม่มีสิทธิ์เอ่ยชื่อแม่ของฉัน” คริสเตียนก้าวเท้าหนึ่งก้าว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นกระแทกเข้ากับความเงียบ “ศิรินทร์บอกแกสินะว่าคืนนี้ฉันจะไม่อยู่ที่คฤหาสน์... ผู้หญิงคนนั้นขายข้อมูลฉันเท่าไหร่ อนาวิน?” รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง ศิรินทร์... คู่หมั้นที่ดูแสนดีและเพียบพร้อมคนนั้น คือไส้ศึกอย่างนั้นหรือ? หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวไม่ได้เกิดจากความตายที่อยู่ตรงหน้า แต่เกิดจากความโหดร้ายของโลกใบนี้ที่เธอเริ่มมองเห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ อนาวินหัวเราะร่วน ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้คริสเตียน “ศิรินทร์ไม่ได้ขายข้อมูลหรอกครับพี่ชาย เธอแค่ ‘มอบให้’ ผมด้วยความเต็มใจ เพราะคนอย่างเธอรู้ดีว่าใครกันแน่ที่จะเป็นเจ้าของบัลลังก์ที่แท้จริง... พี่มันก็แค่เศษซากที่เหลือจากความผิดพลาดของคนรุ่นก่อน” ทันใดนั้น คริสเตียนพุ่งตัวเข้าใส่ราวกับเสือชีตาห์ที่รอจังหวะ อนาวินที่เตรียมตัวมาดีรีบถอยหลังพลางเหนี่ยวไกปืน แต่คริสเตียนไวกว่า เขาคว้าข้อมือของญาติผู้น้องแล้วบิดจนปืนกระเด็นหลุดมือ เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังสนั่นไปทั่วห้อง ก่อนที่คริสเตียนจะกระแทกกำปั้นเข้าที่ใบหน้าของอนาวินอย่างจังจนร่างนั้นทรุดฮวบลง “คิดจะเล่นเกมกับฉัน แกต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้” คริสเตียนก้มลงไปกระชากคอเสื้ออนาวิน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมานาน “บอกมา! ใครอยู่ในตระกูลที่รับเงินแกไปบ้าง?” อนาวินแม้จะเลือดกบปากแต่ก็ยังหัวเราะออกมาได้ “พี่ถามหาหนอนบ่อนไส้หรือครับ? งั้นลองหันไปมองข้างหลังดูสิ... ว่าคนที่พี่ให้ความรักนักหนา เขากำลังทำอะไรอยู่ในตู้เสื้อผ้านั่น!” หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เมื่อสายตาคมกริบของคริสเตียนตวัดมองมาทางตู้เสื้อผ้าที่เธอซ่อนตัวอยู่ “ออกมา” เสียงของคริสเตียนไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มันเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก รินรดากลั้นหายใจ ค่อยๆ ผลักบานประตูออก ร่างบางก้าวออกมาเผชิญหน้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวดของชายที่เธอเพิ่งมอบหัวใจให้ แสงไฟจากโคมระย้าสาดกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นคราบน้ำตาที่เปื้อนแก้ม “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาสอดแนมคุณนะคะ คริสเตียน” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันแค่ได้ยินคนคุยกัน... ฉันแค่จะมาเตือนคุณ” คริสเตียนปล่อยคอเสื้อของอนาวินแล้วเดินดิ่งเข้ามาหาเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา เขายกมือขึ้นเชยคางเธอให้เงยขึ้น มองสบตาเธอด้วยสายตาที่ค้นหาความจริง “เธอมาเพื่อเตือนฉัน... หรือมาเพื่อส่งข่าวให้อนาวินกันแน่, รินรดา?” ก่อนที่รินรดาจะทันได้แก้ต่าง จู่ๆ ไฟทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้ามากลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นจากเงามืดในมุมห้อง ไม่ใช่จากฝั่งของอนาวิน แต่มาจากทิศทางที่ศิรินทร์เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงาน! คริสเตียนผลักรินรดาออกห่างจนร่างของเธอกระแทกกับชั้นหนังสือ เสียงกระซิบที่คุ้นหูของศิรินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ซึ่งการมองเห็น “ความรักน่ะมันเป็นพิษร้าย... ยิ่งรักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งตายเร็วเท่านั้นนะคะ คริสเตียน” คมกระสุนเฉียดผ่านใบหูของเธอไปเพียงนิดก่อนจะฝังเข้าที่ผนังไม้ด้านหลัง รินรดาเบิกตากว้างในความมืด เมื่อรับรู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงในค่ำคืนนี้ ไม่ใช่เพียงการยึดครองอำนาจ แต่เป็นการสังหารหมู่เพื่อล้างบางสายเลือดที่เหลืออยู่ให้หมดสิ้นไปจากอาณาจักรแห่งนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในรอยร้าวของความรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลไปกับเพลิงกุหลาบดำนะคะ