กับดักความริษยา

เสียงผลักประตูไม้สักทองบานใหญ่ที่ถูกดันเปิดออกอย่างไร้มารยาท ไม่ได้ทำให้วงแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเอวบางของรินรดาไว้คลายลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม คริสเตียน อัครเดชไพศาล กลับกระชับอ้อมกอดนั้นแน่นขึ้น ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าเหนือหัวต่อหน้าผู้บุกรุก ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดมองร่างระหงของศิรินทร์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มมั่นใจ บัดนี้ซีดเผือดลงถนัดตา ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ—ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลอัครเดชไพศาลกำลังกักขังหญิงสาวซاربซõนอย่างรินรดาไว้แนบชิดเรือนร่าง "คริสเตียน... คุณ..." ศิรินทร์กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ เสียงที่พยายามดัดให้ราบเรียบสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ เธอกวาดสายตามองชุดราตรีของรินรดาที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยและเส้นผมที่คลายลอนยุ่งเหยิงด้วยความรู้สึกริษยาที่แผดเผาจนแทบคลั่ง "นี่มันหมายความว่ายังไงคะ? แขกเหรื่อข้างนอกกำลังตามหาคุณให้วุ่นวาย แต่คุณกลับมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ กับผู้หญิง... ไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้เนี่ยนะ!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความอัปยศอดสูตีตื้นขึ้นมาจุกอก เธอพยายามบิดกายออกจากวงแขนของมาเฟียหนุ่ม ทว่าแรงกดที่เอวกลับหนักหน่วงราวนมเหล็ก คริสเตียนก้มลงกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "อย่าดิ้น... รินรดา ถ้าไม่อยากให้คนข้างนอกรู้ว่าเมื่อครู่เราทำอะไรกันบนโซฟาตัวนี้บ้าง" คำพูดกำกวมเจือความเจ้าเล่ห์ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เธอส่งค้อนขวับให้เขาด้วยความโกรธขึง แต่คริสเตียนกลับหัวפראะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับศิรินทร์ด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใย "เรื่องของฉันกับรินรดา... ไม่จำเป็นต้องรายงานให้ 'คู่หมั้นทางธุรกิจ' อย่างเธอทราบกระมัง ศิรินทร์" คริสเตียนจงใจเน้นคำว่าคู่หมั้นทางธุรกิจด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม "หรือว่าเธอมีธุระด่วนอะไร ถึงได้กล้าเสียมารยาทบุกเข้ามาในห้องพักส่วนตัวของฉันโดยไม่เคาะประตู" ศิรินทร์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความริษยาและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีตระกูลผู้ดีเก่าถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ เธอกัดริมฝีปากจนห้อเลือด พยายามสงبสติอารมณ์แล้วปั้นยิ้มเสแสร้งขึ้นมาใหม่ แม้ว่าข้างในจะอยากกรีดร้องออกมาดังๆ สักแค่ไหนก็ตาม "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทหรอกค่ะคริสเตียน..." ศิรินทร์ปรับน้ำเสียงให้ดูอ่อนหวานและน่าเห็นใจที่สุด เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พร้อมกับเหลือบมองรินรดาด้วยหางตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "แต่พอดีว่าคุณป้าสั่งให้ฉันมาตามคุณลงไปต้อนรับแขกคนสำคัญ... อนี่ยังไงคะ รินรดาเธอก็คงอยากจะออกไปข้างนอกด้วยเหมือนกัน ปล่อยเธอเถอะค่ะ เดี๋ยวคนอื่นจะครหาเอาได้ว่าผู้หญิงคนนี้แอบเข้ามาขโมยของมีค่าในห้องคุณ" ประโยคหลัง ศิรินทร์จงใจใส่ว้ายร้ายป้ายสีอย่างแนบเนียน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความร้ายกาจของอีกฝ่าย นี่มันเป็นการใส่ร้ายป้ายสีแบบซึ่งๆ หน้า! "ฉันไม่ได้ขโมยอะไร!" รินรดาโพล่งขึ้นด้วยความเหลืออด ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมตกเป็นเหยื่อให้ใครรังแกง่ายๆ "ถ้าคุณศิรินทร์จะกรุณาใช้สมองคิดสักนิด ก็ควรจะรู้ว่าฉันเข้ามาในห้องนี้เพราะอะไร และใครกันแน่ที่เป็นคนพาฉันเข้ามา!" "หุบปากนะนังเด็กไร้สกุล!" ศิรินทร์แหวออกมาด้วยความลืมตัว หน้ากากผู้ดีแตกกระเจิงเมื่อโดนเด็กเมื่อวานซืนตอกกลับอย่างเจ็บแสบ "กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน! แกก็แค่ผู้หญิงที่พ่อเอามาขัดดอกไม่ใช่หรือไง คิดว่าเอาตัวเข้าแลกแล้วจะกลายเป็นคุณนายอัครเดชไพศาลหรือไง ฝันไปเถอะ!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที อุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าใจหาย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของคริสเตียนจนศิรินทร์ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปสบตากับชายหนุ่ม ดวงตาของคริสเตียนมืดสนิทราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง เค้าโครงหน้าที่เคยหล่อเหลาราวกับเทพปั้น บัดนี้กลับดูน่ากลัวดั่งมัจจุราช มือหนาที่โอบเอวรินรดาอยู่คลายออก ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาศิรินทร์ทีละก้าว "ศิรินทร์..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟัน เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "ใครอนุญาตให้เธอ... ใช้คำพูดต่ำทรามแบบนี้ในอาณาเขตของฉัน" ศิรินทร์ถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าซีดเผือกยิ่งกว่าเดิม เธอลืมไปเสียสนิทว่าคริสเตียนเกลียดที่สุดคือคนที่ก้าวก่ายและล้ำเส้นอำนาจของเขา แม้เธอจะเป็นคู่หมั้นทางธุรกิจ แต่ในโลกของมาเฟีย อำนาจของคริสเตียนคือเด็ดขาด "คะ... คริสเตียน ฉันแค่..." "ออกไป" สั่งสั้นๆ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิต ศิรินทร์เม้มปากแน่น น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า เธอกวาดสายตาอาฆาตมาดร้ายไปยังรินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังคริสเตียน ราวกับจะกรีดร่างนั้นให้เป็นชิ้นๆ "คุณจะเสียใจคริสเตียน ที่เลือกผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้... แทนที่จะเป็นฉัน!" พูดจบ ศิรินทร์ก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกของประตูปิดตามหลังดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดายืนหายใจหอบถี่ ความตึงเครียดเมื่อครู่สูบฉีดพลังงานในตัวเธอจนหมดสิ้น เธอยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยขนลุก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ด้วยแววายยากจะคาดเดา "ขอบคุณ... สำหรับความช่วยเหลือเมื่อครู่ค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แม้ในใจจะยังเต้นรัว "แต่คุณก็ไม่ควรดึงฉันเข้าไปพัวพันกับเกมบ้าๆ ของคุณกับคู่หมั้นของคุณเลย" คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนเธอต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินรดากัน "เกมมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ รินรดา..." คริสเตียนใช้นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา "เธอคิดจริงๆ หรือว่าศิรินทร์จะยอมรามือแค่นี้? ผู้หญิงคนนั้นร้ายลึกกว่าที่เธอคิด... และถ้าเธออยากรอดออกไปจากตระกูลนี้พร้อมกับพ่อของเธอ ทางเดียวที่เธอต้องทำ คือการอยู่ข้างฉัน" รินรดากัดริมฝีปาก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความเร่าร้อนจากสัมผัสใกล้ชิด ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อံนวาจาใดโต้แย้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูอย่างรวดเร็ว ประตูเปิดผางออกพร้อมกับร่างของ 'อนาวิน' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถือหน้าจอเปิดสว่างวาบ ฉายภาพนิ่งชวนเข้าใจผิดของรินรดากับคริสเตียนเมื่อครู่ชัดเจน "อุ๊ย... ขอโทษทีครับคุณพี่ชาย ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะ 'ความสนุก' อีกแล้วสินะครับ" อาวินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองรินรดาด้วยสายตาแทะโลม "แต่แย่จัง... ภาพเด็ดๆ เมื่อกี้ น่าจะถูกส่งต่อไปถึงโทรศัพท์ของแขกเหรื่อครึ่งงานแล้วล่ะครับ!" คริสเตียนหน้าตึงเครียดขึ้นทันที รังสีอำมหิตพุ่งทะยานจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลุ่มลึกนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - เพลิงกุหลาบดำ