รอยร้าวในใจมาเฟีย

“อย่าคิดว่าการเป็น ‘ของเล่น’ ในบ้านหลังนี้ จะทำให้เธอมีสิทธิ์เรียกร้องความเมตตาจากใครได้ รินรดา... โดยเฉพาะจากคนอย่างคริสเตียน” เสียงเย้ยหยันของศิรินทร์กรีดแทงผ่านความเงียบในห้องโถงกว้าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวหญิงสาวผู้สูงศักดิ์กลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกรมด้วยพิษร้าย เธอไม่ได้ตอบโต้ หากแต่ก้มหน้าลงต่ำ มือบางที่กำชายกระโปรงจนยับยู่ยี่สั่นเทาเล็กน้อย ความอดทนที่สั่งสมมานับเดือนกำลังถูกทดสอบถึงขีดสุด “ดิฉันทราบดีค่ะว่าสถานะของดิฉันคืออะไร และไม่เคยคิดจะเรียกร้องสิ่งที่เกินตัว” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นเครือในตอนท้าย ศิรินทร์หัวเราะหึ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วที่เคลือบเล็บสีแดงสดเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้รินรดาสบตา “ถ้างั้นก็จงจำไว้ การที่คริสเตียนยังเก็บเธอไว้ ก็แค่เพราะเขายังสนุกกับการย่ำยีศักดิ์ศรีของคนตระกูลพิพัฒน์ธนากุลอยู่... ไม่ได้แปลว่าเธอมีค่าพอที่จะยืนเคียงข้างเขาในฐานะคนรัก” เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถง รินรดาเบิกตากว้าง ความเจ็บแปลบบนพวงแก้มขาวเนียนปรากฏรอยนิ้วมือแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอไม่ทันตั้งตัวว่าศิรินทร์จะลงมือกลางวันแสกๆ เช่นนี้ “ศิรินทร์!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจคำรามขึ้นจากมุมมืดของบันไดวน คริสเตียนก้าวลงมาด้วยท่าทางดุดันดุจราชสีห์ที่กำลังพิโรธ ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแวววาวโรจน์จับจ้องไปที่ร่างเพรียวของคู่หมั้นสาวที่ยังคงยืนเชิดหน้าอยู่ในท่าทีถือดี ศิรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับฉาบด้วยรอยยิ้มหวานหยด “คริสเตียน... คุณก็เห็นใช่ไหมคะว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีสัมมาคารวะ สอนเท่าไหร่ก็ไม่จำ ดิฉันแค่สั่งสอนแทนคุณในฐานะที่จะเป็นภรรยาในอนาคต” คริสเตียนเดินตรงเข้ามา รัศมีแห่งความเย็นชาแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้ง เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ารินรดาที่กำลังก้มหน้าซ่อนหยดน้ำตาที่เอ่อคลอ ดวงตาของเขาตวัดมองรอยแดงบนใบหน้านั้นเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันไปมองศิรินทร์ด้วยสายตาที่ทำให้อีกฝ่ายต้องถอยกรูด “ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องคนของฉัน?” น้ำเสียงของเขานิ่งสนิท แต่กลับน่าเกรงขามกว่าการตะคอก “คนของเธอ?” ศิรินทร์แค่นหัวเราะ “คริสเตียน อย่าลืมสิว่ารินรดาก็เป็นแค่เบี้ยที่พ่อเธอวางไว้เพื่อกู้สถานะทางการเงิน... อย่าบอกนะว่าคุณเริ่มแยกแยะความแค้นกับความสงสารไม่ออกแล้ว” คริสเตียนไม่ตอบ แต่เขากลับก้าวเข้าไปคว้าข้อมือของรินรดาแล้วดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนข้างกาย แรงบีบที่ข้อมือหนักหน่วงจนรินรดานิ่วหน้า แต่สัมผัสจากฝ่ามือหนากลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ—มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความสับสนที่รุนแรงจนน่ากลัว “กลับไปซะศิรินทร์... อย่าให้ฉันต้องลืมว่าตระกูลของเรามีพันธะทางธุรกิจอะไรต่อกัน” คริสเตียนสั่งเสียงเย็น เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองคู่หมั้นสาวที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด ก่อนที่ร่างระหงจะสะบัดตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนเปราะบาง รินรดาพยายามดึงมือออก แต่คริสเตียนกลับบีบแน่นขึ้นอีก เขาหันมาจ้องมองใบหน้าที่บวมช้ำของเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ความโกรธที่เคยเดือดพล่านเมื่อครู่ดูเหมือนจะจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นในอก “ทำไมถึงไม่สู้?” เขาถาม เสียงแหบพร่า “สู้ไป... ก็เท่ากับเป็นการทำลายตัวเองค่ะ” รินรดาตอบโดยไม่ยอมเงยหน้ามองเขา คริสเตียนเชยคางเธอขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สัมผัสของเขากลับนุ่มนวลอย่างประหลาด เขาใช้นิ้วโป้งไล้รอยแดงนั้นเบาๆ จนรินรดาสะท้านเฮือก เธอสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความเกลียดชังที่เขาเคยแสดงออกดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยร่องรอยของความกระหายบางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจ “ถ้าเธอเจ็บ... ฉันควรจะรู้สึกสะใจไม่ใช่หรือไง?” เขาพึมพำกับตัวเอง ราวกับกำลังต่อสู้กับจิตใต้สำนึกที่บิดเบี้ยว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากประตูใหญ่ คริสเตียนปล่อยมือจากรินรดาโดยอัตโนมัติ หันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน อนาวินยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏบนใบหน้าเขาราวกับกำลังสะใจกับละครฉากนี้ “ดูเหมือนฉันจะพลาดชมฉากรักสามเส้าที่น่าตื่นเต้นไปสินะ... คริสเตียน” อนาวินก้าวเข้ามาหยุดข้างร่างรินรดา ก่อนจะกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสามคน “หวังว่าเธอคงไม่ลืมนะรินรดา... ว่าวันนี้เป็นวันครบกำหนดที่พ่อเธอต้องส่ง ‘เอกสารสำคัญ’ ให้ฉัน ถ้ายังอยากให้เขาเห็นเดือนเห็นตะวันอยู่ล่ะก็...” คริสเตียนกระชากคอเสื้ออนาวินทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มดุจปีศาจ “แกกล้าขู่คนของฉันงั้นรึ อนาวิน!” รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่ออนาวินค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดรูปถ่ายใบหนึ่งให้คริสเตียนดู... รูปที่ทำให้มือของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้ความรู้สึกถึงกับสั่นสะท้านเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลุ่มลึกนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - เพลิงกุหลาบดำ