สายใยที่ไม่ตั้งใจ

"ถ้าคิดจะใช้ความสงสารเป็นเครื่องมือต่อรองกับผม บอกเลยว่าคุณกำลังเลือกทางที่ผิดที่สุดในชีวิต รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคริสเตียนดังก้องในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดัน เขาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง มือเรียวบางของรินรดากำลังบรรจงทายาลงบนบาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนของเขา ซึ่งเกิดจากการถูกลอบทำร้ายเมื่อคืนนี้ รินรดาไม่ตอบโต้ทันที เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ จดจ่ออยู่กับการพันผ้าพันแผลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหวาดหวั่นยามอยู่ต่อหน้ามาเฟียร้ายบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนที่ประหลาดล้ำจนคริสเตียนต้องขมวดคิ้ว "ฉันไม่ได้ทำเพื่อต่อรองค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาแต่กังวานด้วยความหนักแน่น "และฉันก็ไม่ได้โง่พอจะคิดว่าตัวเองมีค่าพอจะทำให้คุณสงสาร... ฉันแค่ทำในสิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งควรทำต่ออีกคนเมื่อเห็นเขาเจ็บ" คริสเตียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือรอยยิ้มแห่งการหยามหยัน "มนุษย์? อย่าได้ใช้คำนั้นกับคนในตระกูลอัครเดชไพศาล รินรดา ความเมตตาคือจุดอ่อนที่ทำให้แม่ของฉันต้องจบชีวิตลงบนกองซากปรักหักพังของอำนาจ คุณกำลังพยายามทำให้ผมกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนั้นงั้นหรือ?" มือของรินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่ได้มีร่องรอยของความกลัวอย่างที่เขาคาดไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยที่เจือด้วยความเข้าใจ "ความใจร้ายที่คุณสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง... มันไม่เคยทำให้คุณหายเจ็บหรอกค่ะคริสเตียน มันแค่ทำให้คุณเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ จนลืมไปว่าการไว้ใจใครสักคนมันรู้สึกอย่างไร" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงไปกลางใจชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คริสเตียนกระชากแขนกลับอย่างแรงจนรินรดาเซไปด้านหลัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับร่างบอบบางจนดูราวกับว่าเขาสามารถบดขยี้เธอให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ "หุบปาก" เขาคำรามต่ำ ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านในอก มันไม่ใช่ความโกรธปกติ แต่เป็นความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้เมื่อเห็นกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายสิบปีเริ่มสั่นคลอนด้วยความห่วงใยอันบริสุทธิ์ของหญิงสาวที่เขาควรจะเกลียดที่สุด "ทำไมคุณถึงต้องกลัวความรู้สึกตัวเองขนาดนั้นคะ?" รินรดายันตัวขึ้นยืน เธอก้าวเข้าหาเขาหนึ่งก้าว แทนที่จะถอยหนี "การที่ฉันห่วงคุณ มันไปสะกิดแผลเก่าในใจคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอ?" คริสเตียนบีบกรามแน่น สันกรามของเขานูนชัด สายตาเขามองสำรวจใบหน้าเนียนละเอียดของเธอ ราวกับกำลังมองหาแผนการชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงความใสซื่อที่น่ารำคาญใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเสียมารยาท ก่อนที่ร่างระหงของศิรินทร์จะก้าวเข้ามาด้วยชุดเดรสดีไซน์หรู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นยาสูบไปจนหมดสิ้น ดวงตาของศิรินทร์กวาดมองสภาพของทั้งคู่—มือที่ยังกุมผ้าพันแผลของคริสเตียน และรินรดาที่ยืนอยู่ใกล้เกินกว่าระยะห่างที่ควรจะเป็น "แหม... ดูเหมือนฉันจะขัดจังหวะอะไรที่สำคัญอยู่นะคะ" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดแต่ซ่อนความจิกกัดไว้เต็มเปี่ยม เธอเดินตรงเข้ามาควงแขนคริสเตียนอย่างถือสิทธิ์ "คริสคะ อนาวินรอพบคุณอยู่ในห้องโถง เขาบอกว่ามีเรื่อง 'มรดก' ที่ต้องสะสางให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้... และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาคนเดียวด้วย" คริสเตียนละสายตาจากรินรดาไปมองศิรินทร์ชั่วครู่ แววตาของเขากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกอีกครั้ง เขาหันไปสั่งรินรดาโดยไม่หันมามอง "ไปอยู่ที่ห้องคุณซะ อย่าให้ฉันเห็นหน้าจนกว่าฉันจะเรียก" รินรดาพยักหน้าเบาๆ เธอหมุนตัวเดินออกไป แต่ในวินาทีที่เธอผ่านหน้าศิรินทร์ หญิงสาวผู้เป็นคู่หมั้นกลับกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "อย่าสำคัญตัวผิดไป รินรดา เศษขยะที่เก็บมาเลี้ยง... ไม่มีวันได้นั่งบนบัลลังก์หรอกนะ" รินรดาทำเพียงส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบกว่าสายตาของศิรินทร์ "ความรักที่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมแลกมา... ก็น่าสมเพชไม่ต่างจากเศษขยะหรอกค่ะ" คำพูดนั้นทำให้ศิรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองคริสเตียนที่ก้าวเดินนำไปที่ห้องโถงด้วยความฉุนเฉียว แต่เมื่อทั้งสองเดินเข้าสู่ห้องโถงกลาง อนาวินรออยู่พร้อมกับเอกสารกองโตในมือ สีหน้าของศัตรูหมายเลขหนึ่งดูสะใจอย่างปิดไม่มิด "พี่ชาย... ผมว่าพี่คงไม่อยากเห็นเอกสารฉบับนี้แน่" อนาวินเอ่ยพร้อมกับผลักซองเอกสารสีน้ำตาลไปตรงหน้าคริสเตียน "นี่คือหลักฐานว่าพ่อของรินรดา ไม่ได้แค่โกงบริษัทเรา... แต่เขากำลังร่วมมือกับใครบางคนที่พี่ 'ไว้ใจที่สุด' เพื่อฮุบสมบัติทั้งหมดของตระกูลอัครเดชไพศาลไปขายให้ต่างชาติ" คริสเตียนเปิดซองเอกสาร มือของเขาหยุดนิ่งเมื่อเห็นลายเซ็นที่คุ้นตาในกระดาษหน้าสุดท้าย ทันใดนั้นประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูททหารที่เดินเข้ามาพร้อมทหารติดอาวุธนับสิบ "คริสเตียน อัครเดชไพศาล คุณถูกจับในข้อหาฟอกเงินและครอบครองอาวุธสงครามโดยผิดกฎหมาย" คริสเตียนนิ่งอึ้งในขณะที่ศิรินทร์ถอยห่างออกจากเขาด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก ท่ามกลางความวุ่นวาย สายตาของคริสเตียนมองทะลุออกไปที่หน้าต่างเห็นรินรดากำลังถูกชายชุดดำล็อกตัวขึ้นรถตู้สีดำที่จอดรออยู่ โดยที่เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอื้อมมือไปคว้าไว้ได้ทัน... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - เพลิงกุหลาบดำ