คืนแห่งการเปิดใจ

“ถ้าคุณคิดว่าการขังฉันไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยหนามนี้จะทำให้ฉันเชื่องเหมือนนกในกรงได้ละก็... คุณกำลังประเมินรินรดาต่ำไปนะคะ คริสเตียน” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้ากลับวาวโรจน์ไปด้วยความถือดี มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามผลักไสแผงอกแกร่งที่บดบังทางออกเพียงหนึ่งเดียวของห้องทำงานกว้างขวางท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวทอดผ่านม่านกำมะหยี่สีเลือด คริสเตียน อัครเดชไพศาล ไม่ขยับเขยื้อน เขาเพียงแต่เลิกคิ้วคมเข้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกเวลานี้กลับมีกระแสบางอย่างที่อ่านไม่ออกไหวระริก เขาไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนอย่างที่เคยทำ แต่กลับก้าวเข้าหาจนแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเก่าแก่ “ประเมินต่ำไปงั้นหรือ?” เขาพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทพอๆ กับสัมผัสที่เขายกมือขึ้นทาบกับข้างแก้มเนียนใส “ในสายตาผม คุณไม่ใช่แค่นกในกรงหรอกรินรดา... แต่คุณคือดอกกุหลาบที่สวยที่สุด และมีหนามที่อันตรายที่สุดในสวนของผมต่างหาก” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของรินรดา เธอกลั้นหายใจเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของชายหนุ่มลากผ่านลำคอระหงลงมาถึงตำแหน่งที่ชีพจรเต้นรัว ราวกับเขากำลังสำรวจและทำความเข้าใจความอ่อนแอที่เธอกำลังพยายามปกปิด “ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้...” เธอถาม เสียงที่หลุดออกมาเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ “ในเมื่อคุณเกลียดพ่อฉัน เกลียดนามสกุลพิพัฒน์ธนากุล แล้วทำไมถึงไม่ปล่อยฉันไปเสียที” คริสเตียนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอ ลึกเข้าไปในนัยน์ตาที่พยายามซ่อนความโหยหาไว้ภายใต้เกราะกำบัง ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจเริ่มแตกร้าว เมื่อความจริงที่เขาปฏิเสธมาตลอดเริ่มกัดกินความรู้สึกจากภายใน “บางครั้งกรงขังก็ไม่ได้ถูกสร้างไว้เพื่อกักขังศัตรู... แต่ถูกสร้างไว้เพื่อรักษาของล้ำค่าที่สุดไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม “ศิรินทร์พยายามจะทำลายคุณ... เธอคิดว่าเธอเป็นเจ้าของทุกอย่างในอัครเดชไพศาล แต่เธอไม่มีวันรู้เลยว่า คนที่กุมหัวใจของมาเฟียอย่างผมจริงๆ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างหน้ากล้อง แต่เป็นคนที่ถูกขังไว้ในเงามืดคนนี้” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นผิดจังหวะ ถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าไร้หัวใจทำเอาโลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขายังคงวนเวียนอยู่รอบกายราวกับจะตรึงเธอไว้กับเขาชั่วนิรันดร์ มันไม่ใช่ความปรารถนาที่มืดบอด แต่เป็นความรักที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของอำนาจ “คุณกำลังบอกว่า... คุณกลัว?” เธอเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นกว่าเดิม “ผมไม่เคยกลัวอะไรในชีวิตนี้... จนกระทั่งได้พบคุณ” เขาสารภาพก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะเริ่มหนักหน่วงและเร่าร้อนขึ้นตามอารมณ์ที่พรั่งพรู มันไม่ใช่การรุกล้ำด้วยความใคร่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นการสำรวจความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน รินรดาหลับตาลง พยายามจะขัดขืนแต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบรับสัมผัสนั้นอย่างโหยหา กำแพงที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลง พร้อมๆ กับหัวใจของเธอที่ยอมสยบให้แก่เจ้าของกรงขังคนนี้อย่างหมดสิ้น ท่ามกลางความมืดมิดในห้องทำงานที่ดูจะเล็กลงไปถนัดตา สองร่างที่เคยเป็นศัตรูบัดนี้กลายเป็นหนึ่งเดียวในพันธะที่ผูกมัดหัวใจของกันและกันไว้แน่นหนา ทว่าท่ามกลางความอบอุ่นที่พึ่งเริ่มต้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงและตามมาด้วยการผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต “คริสเตียน! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่!” เสียงแหลมสูงของศิรินทร์แทรกเข้ามาพร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่สาดส่องเข้ามาในห้อง รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของคริสเตียนด้วยความตื่นตระหนก ทว่าคริสเตียนกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลับมาดุดันในพริบตา เขากดเสียงต่ำสั่งให้เธอไปหลบหลังผ้าม่านผืนหนา ก่อนจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับศิรินทร์ที่ยืนจ้องมองร่องรอยแห่งความผิดปกติในห้องด้วยสายตาจับผิด “คุณมาทำอะไรที่นี่ ศิรินทร์?” คริสเตียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในมือเขากลับซ่อนปืนพกกระบอกเล็กไว้ใต้โต๊ะทำงาน ศิรินทร์เดินเข้ามาใกล้ กวาดสายตาไปรอบห้องก่อนจะหยุดลงที่มุมห้องหนึ่งที่เธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เธอแสยะยิ้มที่มุมปาก “ฉันแค่จะมาบอกข่าวดี... อนาวินเพิ่งส่งหลักฐานการยักยอกทรัพย์ของพ่อคุณมาให้ฉัน และดูเหมือนว่า... หลักฐานชิ้นสำคัญที่เขากำลังตามหา จะถูกซ่อนไว้กับ ‘ของเล่น’ ที่คุณหวงแหนคนนั้นไม่ใช่หรือคะ?” คริสเตียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองผ้าม่านที่รินรดาซ่อนตัวอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความวิตก เพราะสิ่งที่เขากำลังปกป้อง ไม่ได้มีเพียงแค่รินรดา... แต่ยังมีความลับที่อาจจะทำลายตระกูลอัครเดชไพศาลให้พินาศภายในคืนนี้! รอยเลือดและกลีบกุหลาบยังคงรอคอยการพิสูจน์ในตอนต่อไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยเลือดและกลีบกุหลาบของเพลิงกุหลาบดำนะคะ