พันธสัญญาแห่งใจ

"ถ้าคุณจะฆ่า ก็ฆ่าให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ อย่ามาใช้วิธีสกปรกข่มขู่กันด้วยชีวิตคนอื่นแบบนี้เลย!" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าดวงตากลมโตกลับจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของคริสเตียนอย่างไม่ลดละ บนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทมีเพียงหยดเลือดจางๆ ที่เปื้อนอยู่บนกลีบกุหลาบสีแดงสด ซึ่งเป็นหลักฐานจากเหตุการณ์ลอบทำร้ายเมื่อคืนวางเด่นเป็นประจักษ์พยาน คริสเตียน อัครเดชไพศาล ไม่ได้ขยับกาย เขาเพียงแค่หรี่ตาลง มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มือหนาที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้หนังราคาแพงขยับช้าๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกลีบกุหลาบเปื้อนเลือดนั้นขึ้นมาปลิดทิ้งลงบนพื้นห้อง "ผมไม่เคยฆ่าใครด้วยวิธีสกปรก รินรดา" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบจนคนฟังขนลุก "แต่ผมจะทำลาย 'ทุกอย่าง' ที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่ผมรัก... แม้ว่าสิ่งที่ผมรักจะเป็นแค่หมากในเกมที่ผมวางเอาไว้ตั้งแต่ต้นก็ตาม" รินรดาสะอึก หูอื้ออึงกับประโยคสุดท้ายของเขา หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด เธอไม่ได้โง่จนไม่เข้าใจความหมาย แต่ท่ามกลางอำนาจมืดและรอยเลือดที่รายล้อม เธอกลับโหยหาความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่เขามอบให้ในยามที่โลกทั้งใบหันหลังให้เธอ "หมากเหรอคะ?" เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก น้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อล้นคลอหน่วย "ถ้าฉันเป็นแค่หมากในเกมของคุณ ทำไมคืนนั้น... คุณถึงเอาตัวมาบังกระสุนแทนฉันล่ะคะ คริสเตียน?" ห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับดูราวกับรูปปั้นเทพบุตรที่ถูกสาปแช่ง เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมไม้กฤษณาประจำตัวของเขาทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจ เขาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอมองหน้าเขาตรงๆ "เพราะผมยังไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาพรากคุณไปจากนรกขุมนี้จนกว่าผมจะพอใจ... เข้าใจไหม?" "ถ้าอย่างนั้น ก็ทำตามคำสัญญาสิคะ" รินรดาตัดสินใจก้าวข้ามความกลัว เธอคว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่น "อย่าปล่อยให้คนของอนาวินหรือศิรินทร์พรากเราออกจากกันไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง... สัญญากับฉันได้ไหม ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะไม่มีวันทิ้งฉันไว้กลางสมรภูมินี้คนเดียว" คริสเตียนชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาไหววูบราวกับมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ภายใน ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาแล้วก้มลงมากระซิบข้างใบหู "ผมคริสเตียน อัครเดชไพศาล ไม่เคยให้สัญญาพร่ำเพรื่อกับใคร" เขากดเสียงต่ำจนสั่นถึงขั้วหัวใจ "แต่นับจากวินาทีนี้ หากใครต้องการตัวคุณ พวกมันต้องเหยียบข้ามศพผมไปก่อน... เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน ไม่ว่าจุดจบจะเป็นเลือดหรือหยาดน้ำตา" คำมั่นสัญญาที่แลกมาด้วยความตายสร้างรอยร้าวในใจของคนทั้งคู่ ทั้งความไว้ใจและความหวาดระแวงผสมปนเปกัน รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ปล่อยให้ความอบอุ่นเพียงชั่วคราวเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวในท่ามกลางมรสุมที่กำลังจะถาโถมเข้ามา ทว่า ความสงบสุขชั่วครู่กลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างหนักหน่วง ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ศิรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยชุดสีขาวสะอาดตา ตัดกับรอยยิ้มอาบยาพิษที่มุมปาก "ขอโทษที่ขัดจังหวะความรักที่น่าประทับใจนะคะ" ศิรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็น เธอวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกลางห้อง "แต่ฉันว่าคริสคงอยากจะเห็น 'ของขวัญ' ที่ฉันเตรียมมาให้มากกว่าจะมามัวพล่ามคำหวานกับผู้หญิงคนนี้" คริสเตียนผละจากรินรดา ใบหน้าคมเข้มของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ เขาหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหรี่ลงทันทีที่เห็นรูปถ่ายภายในนั้น มันไม่ใช่เอกสารมรดก หรือสัญญาธุรกิจ แต่มันเป็นรูปถ่ายของรินรดาในอดีตสมัยที่เธอยังเป็นเด็กสาว... และข้างกายเธอในรูปนั้น คือชายคนหนึ่งที่ทุกคนในตระกูลอัครเดชไพศาลต่างสาบานว่าจะต้องกำจัดให้สิ้นซาก นั่นคือ 'พ่อ' ของคริสเตียนที่หายสาบสูญไปนานกว่ายี่สิบปี ความลับที่ถูกฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมาพร้อมกับคราบเลือดคาวคลุ้ง คริสเตียนหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่ไม่ได้มีความรัก แต่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่ประดังเข้ามาดั่งเขื่อนแตก "บอกผมมา..." เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน "ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกของ 'มัน' จริงๆ ใช่ไหม!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยเลือดและกลีบกุหลาบของเพลิงกุหลาบดำนะคะ