แสงสว่างท่ามกลางความมืด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมากับลมแอร์เย็นจัดในห้องทำงานส่วนตัวของคริสเตียน ไม่ได้ทำให้รินรดาสั่นสะท้านอย่างที่เขาคาดหวัง ในทางกลับกัน... หญิงสาวกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอนหัวใจมืดดำของเขาได้ไม่น้อย "ฆ่าปิดปาก..." รินรดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่ทว่าหนักแน่น "คุณทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้นเพียงเพื่อจะลากตัวฉันลงไปในขุมนรกที่คุณสร้างขึ้นมาเองอย่างนั้นเหรอคะ คริสเตียน?" คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขากระชากร่างบางให้เข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือหนาบีบคางมนของเธอแน่นจนขึ้นรอยแดง "นรกน่ะฉันไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง แต่สำหรับเธอ... ที่นี่คือจุดจบของชีวิตที่เธอเคยภูมิใจยังไงล่ะ รินรดา พ่อของเธอทรยศตระกูลฉัน และศพที่นอนตายอยู่ในคุกนั่นก็คือบทลงโทษของคนล้มละลายที่ไม่มีปัญญาชดใช้หนี้แค้น!" รินรดาข่มความเจ็บปวดที่กรามไว้ลึกสุดหัวใจ เธอเอื้อมมือไปจับข้อมือหนาที่กำลังบีบคางเธอไว้ ก่อนจะออกแรงดันออกอย่างไม่เกรงกลัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่แววตาของเหยื่ออีกต่อไป "คุณบอกว่าพ่อฉันทรยศ แต่คุณเคยถามหาความจริงจากปากเขาบ้างไหมคะ? หรือว่าหัวใจของคุณมันถูกฉาบด้วยความแค้นจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งความจริงที่อยู่ตรงหน้า?" รินรดาแค่นยิ้มหยัน "คุณคิดว่าคุณเป็นเจ้าชีวิตฉัน แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็เป็นแค่ทาสที่ถูกอดีตพันธนาการไว้จนมองไม่เห็นอนาคต... ถ้าการฆ่าคนปิดปากคือวิธีเดียวที่คุณจะรู้สึกชนะ ฉันก็ขอประกาศตรงนี้เลยว่า ต่อให้คุณจะขังฉันไว้ หรือจะทำลายทุกอย่างที่ฉันมี คุณก็จะไม่มีวันได้หัวใจของฉันไปครอบครอง เพราะคนอย่างคุณ... ไม่คู่ควรกับความรักจากใครทั้งสิ้น!" คำพูดนั้นดุจมีดแหลมคมที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจของคริสเตียน ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบราวกับเปลวไฟที่ถูกลมพายุพัดกระโชก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม "ปากเก่งนักนะ" คริสเตียนกัดฟันกรอด เขาดันร่างเธอจนชิดขอบโต๊ะมากขึ้นจนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุกรุ่นจากร่างกายของเขา "เธอคิดว่าความกล้าหาญจอมปลอมพวกนี้จะช่วยเธอได้งั้นเหรอ? ในเมื่อเธอเลือกที่จะท้าทายฉัน งั้นก็มาดูกันว่าระหว่างปากที่ชอบพูดจาเชือดเฉือนกับความอดทนของฉัน... อะไรจะพังทลายลงก่อนกัน!" เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ "คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้นอนเลย รินรดา เพราะฉันจะทำให้เธอได้รู้ว่า คนที่พยายามจะสู้กับปีศาจอย่างฉัน... ต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง" รินรดาหลับตาลงแน่น พยายามกักเก็บความเปราะบางที่พรั่งพรูออกมา เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก เธอไม่ได้ต้องการเอาชนะเขาด้วยกำลัง แต่เธอต้องการกระชากหน้ากากของเขาออกมาให้โลกเห็น... หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ให้เขารู้ตัวว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันช่างว่างเปล่าเพียงใด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะตามมารยาท พร้อมกับร่างของศิรินทร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่ดูเสแสร้งไม่เนียนตา "คริสเตียนคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ" ศิรินทร์ชะงักไปเมื่อเห็นภาพของทั้งสองที่ใกล้ชิดกันจนน่าตกใจ แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้ดูเย็นชาทันที "ข่าวเรื่องคนในคุกรั่วไหลออกไปถึงหูพวกสื่อมวลชนแล้วค่ะ ตอนนี้หน้าคฤหาสน์เต็มไปด้วยนักข่าวที่รอทำข่าวเรื่องการเสียชีวิตของพยานปากเอก... และดูเหมือนว่า 'ใครบางคน' กำลังวางแผนจะใช้โอกาสนี้เล่นงานคุณค่ะ" คริสเตียนปล่อยรินรดาอย่างแรงก่อนจะหันไปหาศิรินทร์ แววตาของเขากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง "ใคร?" "อนาวินค่ะ" ศิรินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "เขากำลังรวบรวมหลักฐานว่าคนตายคนนั้น... เป็นคนของคุณที่ถูกสั่งให้เก็บปากคำเพื่อปกป้องอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก" รินรดาที่เพิ่งได้รับอิสระชั่วคราวยืนหอบหายใจอยู่ข้างโต๊ะ เธอเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของคริสเตียน ความโกรธเคืองที่เคยมีต่อเธอกลับถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่มุ่งไปยังอนาวิน ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะโกลาหล เสียงโทรศัพท์ของคริสเตียนก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนที่ใบหน้าคมสันจะถอดสีในทันที เขาจ้องมองหน้าจออยู่นานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คนตายคนนั้น... ไม่ใช่คนของฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "แต่ในรูปที่เธอมี... คนที่ถูกฆ่าปิดปากในคุกนั่น... เขาไม่ใช่พ่อของเธอ" รินรดาเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง "คุณหมายความว่ายังไง?" "ถ้าเขาไม่ใช่พ่อของเธอ... แล้วพ่อของเธอที่หายตัวไปในวันนั้น..." คริสเตียนยังพูดไม่ทันจบ เสียงปืนดังสนั่นมาจากระเบียงห้องทำงาน กระจกบานใหญ่แตกกระจายละเอียดท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้พร้อมกับเพลิงกุหลาบดำนะคะ