คำสารภาพที่ไม่จบสิ้น

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวเข้าแลกจะทำให้ผมปรานีตระกูลพิพัฒน์ธนากุลได้ละก็... คุณกำลังประเมินค่าตัวเองสูงเกินไป รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กร้าวไปด้วยไอสังหารของคริสเตียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ เขาไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่หน้าโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขายังคงจ้องมองเอกสารสัญญาที่บ่งบอกถึงการยึดครองสินทรัพย์ในเครือบริษัทที่พ่อของเธอรักดั่งดวงใจ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ให้กลับมาเป็นเกราะกำบัง เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่ออ้อนวอน แต่เธอมาเพื่อแลก... แลกด้วยความจริงที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของสงครามมรดกเลือดนี้ “ดิฉันไม่ได้มาเพื่อขอความปรานีค่ะ คุณคริสเตียน” รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตคู่นั้นสบประสานกับดวงตาดุดันของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่ลดละ “แต่ดิฉันมาเพื่อบอกว่า... ในเอกสารชุดนั้นที่คุณกำลังถืออยู่ มันคือกับดักที่อนาวินวางไว้ให้คุณเดินลงไปตาย” คริสเตียนวางปากกาในมือลง เสียงดังกริ๊กที่กระทบกับพื้นผิวโต๊ะดูราวกับเสียงลั่นไกปืนที่หยุดทุกสรรพสิ่งในห้องให้หยุดนิ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำที่แฝงไปด้วยพลังอำนาจคุกคามขยับเข้ามาหาเธอช้าๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าจนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา เขาใช้มือหนาเชยคางมนขึ้น สัมผัสนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนหากแต่แฝงไว้ด้วยความกังขา “อนาวินน่ะหรือ?” เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ “เขามันก็แค่หมาลอบกัดที่รอจังหวะกระโจนใส่คอผมเท่านั้น ทำไมผมต้องเชื่อผู้หญิงที่ครอบครัวกำลังจะล้มละลายเพราะฝีมือของผมด้วย?” “เพราะดิฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ต้องการแค่ยึดทรัพย์สิน” รินรดาตอบเสียงสั่นเครือแต่แววตาหนักแน่น “คุณต้องการหา ‘บัญชีสีดำ’ ที่คุณแม่ของคุณทิ้งไว้ก่อนท่านจะจากไป... ซึ่งดิฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะไร้ผลเมื่อเทียบกับรังสีอำมหิตที่พุ่งออกมาจากคริสเตียน มือที่เชยคางเธออยู่บีบแน่นขึ้นจนรินรดาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด หากแต่เธอยังคงจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลในอดีตของเขา “อย่าได้เอาเรื่องของแม่ผมมาล้อเล่น รินรดา” คริสเตียนคำรามต่ำ “นั่นคือสิ่งที่ทำให้คนอย่างคุณตายได้ง่ายๆ โดยไม่มีใครกล้าเรียกร้องอะไร” “ดิฉันไม่ได้ล้อเล่น และดิฉันรู้ดีว่าถ้าดิฉันโกหก ชีวิตของดิฉันคงไม่เหลือแม้แต่เศษธุลี” รินรดาตัดสินใจเดิมพันด้วยทุกอย่างที่เธอมี “แต่มันอยู่ที่นั่นจริงๆ ค่ะ... ในเซฟที่ธนาคารสวิส ซึ่งมีเพียงคนตระกูลพิพัฒน์ธนากุลที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่คุณเท่านั้นที่เปิดได้” คริสเตียนนิ่งไป ราวกับเขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความแค้นกับการแสวงหาความจริงที่ตามหามาตลอดชีวิต ในเสี้ยววินาทีนั้น รินรดาสัมผัสได้ถึงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งแกร่งของเขา คริสเตียน อัครเดชไพศาล ไม่ใช่ปีศาจโดยกำเนิด แต่เขาเป็นเพียงเด็กชายที่ถูกหล่อหลอมด้วยเลือดและการทรยศ เขาปล่อยคางเธอออกอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินไปที่บาร์เหล้า รินรดามองแผ่นหลังกว้างที่ดูโดดเดี่ยวของเขาก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ “คุณไม่ได้เชื่อใจใครเลยใช่ไหมคะ?” เสียงของเธอแผ่วเบาลง “คุณถึงต้องสร้างกำแพงหนาๆ ล้อมรอบตัวเองไว้ เพราะคุณกลัวว่าถ้าใครสักคนเข้ามาใกล้... คนนั้นก็จะแทงข้างหลังคุณเหมือนที่คนในตระกูลคุณทำกับแม่ของคุณ” คริสเตียนชะงักมือที่กำลังรินเหล้า เขาไม่ได้หันกลับมา แต่ไหล่ที่เกร็งแน่นค่อยๆ ผ่อนคลายลง “คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าโลกที่ผมอยู่มันโสมมแค่ไหน” เขาตอบโดยไม่หันมามอง “ศิรินทร์... คู่หมั้นที่ดูแสนดีคนนั้นของผม เธอก็แค่รอกินศพของผมหลังจากที่ผมพลาดท่าให้ไอ้อนาวิน” “แล้วทำไมคุณถึงยังยอมอยู่กับเธอ?” คริสเตียนหันกลับมา แก้วเหล้าในมือสั่นไหวน้อยๆ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่มันมีความสับสนและความโหยหาบางอย่างที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น “เพราะผมไม่มีใครให้เชื่อใจได้อีกแล้ว” เขาตอบพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ยกเว้น... บางที... ผมอาจจะเพิ่งเจอคนที่ไม่ควรไว้ใจ แต่ดันทำให้ผมอยากลองเสี่ยงดู” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ เมื่อคริสเตียนก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่มีแรงบีบคั้น มีเพียงระยะห่างที่ร่นจนเหลือเพียงลมหายใจที่รินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้ชายอันตรายคนนี้ เธอควรจะกลัว แต่สิ่งที่เธอรู้สึกกลับเป็นความเวทนาที่แทรกซึมไปทั่วหัวใจ “ถ้าคุณต้องการความไว้ใจจากฉัน” คริสเตียนกระซิบชิดริมฝีปากเธอ “จงพิสูจน์ให้เห็นว่าคุณไม่ได้มาเพื่อส่งหัวใจของผมไปบนถาดเงินให้ศัตรู... แต่คุณมาเพื่อเป็นสิ่งเดียวที่ผมจะยึดเหนี่ยวได้ในนรกขุมนี้” ในขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะรัวและหนักแน่นก็ดังขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง ประตูถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างเพรียวระหงของศิรินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสุภาพทว่าแฝงไปด้วยความนัยน์ตาที่ฉายแววอาฆาต “อุ๊ย... ขอโทษนะคะคริสเตียน พอดีรินเพิ่งได้รับข่าวจากทางบ้านว่า พ่อของคุณรินรดาเพิ่งจะถูกหามส่งโรงพยาบาลฉุกเฉิน... ดูเหมือนว่าอาการป่วยจะกำเริบหลังจากที่ได้รับแจ้งเรื่องการยึดทรัพย์นะคะ” รินรดาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอหันขวับไปมองคริสเตียนที่ใบหน้ากลับมาดุดันและเย็นชาอีกครั้งราวกับสวมหน้ากากเหล็กคันใหม่ทันทีที่เห็นผู้มาเยือน คริสเตียนมองหน้าหญิงสาวในอ้อมแขนสลับกับศิรินทร์ ก่อนที่เขาจะแค่นยิ้มออกมาเป็นยิ้มที่เยือกเย็นที่สุดที่รินรดาเคยเห็น “ดูเหมือนเกมนี้จะสนุกขึ้นกว่าที่คิดเยอะเลยนะครับ... หวังว่าคุณจะบอกความจริงกับผมหมดแล้วนะรินรดา เพราะถ้าพ่อคุณตายก่อนที่ผมจะได้รู้รหัสเซฟนั้น...” คริสเตียนเว้นวรรค ก่อนจะโน้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอหนาวสั่นไปถึงกระดูก “...ผมจะให้คุณชดใช้ด้วยเลือดที่หยดลงมาแทนน้ำตาของพ่อคุณแทน” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมก้าวเดินบนเส้นทางที่แสนอันตรายนี้ไปกับเพลิงกุหลาบดำนะคะ