โฉมหน้าคนทรยศ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีเลือดหมูถูกกระแทกลงบนพื้นไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานใหญ่ของคฤหาสน์อัครเดชไพศาล ราวกับเสียงอสุนีบาตที่ฟาดผ่ากลางความเงียบงัน รินรดาผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อดวงตาสีเทาเข้มของคริสเตียนไม่ได้ทอดมองมาที่เอกสารชิ้นนั้น แต่กลับจ้องตรงมาที่เธอลึกซึ้ง... สายตาที่ว่างเปล่า เยียบเย็น และเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกทรยศจากคนที่ไว้ใจที่สุด "เธอแน่ใจนะรินรดา... ว่านี่คือทั้งหมดที่เธอรู้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงตะคอก ไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดแบบที่เขาเคยแสดงออกยามโกรธจัด แต่มันคือความนิ่งสงบก่อนที่พายุคลั่งจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ มือเรียวบางสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้กุมหัวใจและชะตาชีวิตของเธอไว้ทั้งหมด ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจ แม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นคนลงมือทำ แต่ความลับที่เธอปกปิดไว้เพื่อแลกกับการปกป้องบิดาก็มีค่าเท่ากับการร่วมมือกันทำลายผู้ชายคนนี้ทางอ้อม "ฉัน... ฉันขอโทษค่ะคริสเตียน" เสียงของเธอบอบบางราวกับก้านกุหลาบที่กำลังจะหักสะบั้น "แต่ถ้าคุณฟังฉันสักนิด..." "ฟังอะไรอีกงั้นเหรอ?" คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าว ช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับผู้พิพากษาที่กำลังเดินเข้าหาจำเลย "ฟังคำแก้ตัวของคนที่ฉวยโอกาสเข้ามาในชีวิตฉัน เพื่อขโมยทุกอย่างไปส่งให้ศัตรูอย่างไอ้อนาวินอย่างนั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!" รินรดาละล่ำละลักปฏิเสธ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดเผาะลงบนพรมราคาแพง "ฉันถูกบังคับ พ่อของฉัน..." "พอที!" คริสเตียนตวาดลั่น ประกายไฟแห่งความโกรธาสุดขีดปะทุขึ้นในดวงตาคู่คม เขาหยุดยืนประชิดตัวเธอ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก มือหนาเอื้อมขึ้นบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา "ฉันเคยคิดว่าเธอแตกต่าง... ฉันยอมเอาชื่อเสียงและตระกูลมาเดิมพันกับผู้หญิงโลภมากอย่างเธอ แต่สุดท้าย เธอก็ไม่ต่างอะไรจากพวกมัน... พวกที่จ้องจะแทงข้างหลังฉันตลอดเวลา!" แรงบีบที่คางไม่ได้เจ็บเท่ากับคำพูดเชือดเฉือนที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก รินรดาทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตารินไหลอาบแก้ม เธอเลือกที่จะไม่แก้ตัวอีกต่อไป เพราะรู้ดีว่าในสายตาของคริสเตียนตอนนี้ เธอได้กลายเป็นคนทรยศที่น่ารังเกียจที่สุดไปเสียแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ความร้าวฉานระหว่างคนทั้งสองกำลังถึงจุดแตกหัก ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ว้าว... บรรยากาศช่างน่าประทับใจเสียจริงค่ะ" เสียงหัวเราะใสๆ ที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนทั้งคู่ ร่างระหงของศิรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสง่างาม ชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตขับผิวขาวผ่องให้โดดเด่น ใบหน้างดงามระบายด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารบนพื้นสลับกับใบหน้าเจ็บปวดของรินรดาด้วยความสมเพชเวทนา คริสเตียนค่อยๆ ปล่อยมือจากคางของรินรดา เขากวาดสายตาคมกริบหันไปมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยความหงุดหงิด "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่ ศิรินทร์?" ศิรินทร์ไม่สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม เธอเดินลอยชายเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนขอบโต๊ะเบาๆ "แหม... คริสเตียนคะ อย่าเพิ่งใจร้อนไล่ฉันเลยสิคะ ในเมื่อฉันคือคนที่จะมาคลี่คลายปริศนาทั้งหมดให้คุณฟังเองว่า... ใครกันแน่คือคนที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลอัครเดชไพศาลในตอนนี้" รินรดาขมวดคิ้วแน่น หันไปมองหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างรุนแรง มีบางอย่างผิดปกติ... รอยยิ้มของศิรินทร์ไม่ได้บ่งบอกถึงความหวังดีเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังสวมหน้ากากนางฟ้า คริสเตียนหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด รังสีความเยือกเย็นแผ่ขยายออกรอบตัว "เธอหมายความว่ายังไง?" ศิรินทร์หันมาสบตากับเขา รอยยิ้มบนมุมปากยิ่งกว้างขึ้นไปอีก "ก็หมายความว่า... ผู้หญิงที่คุณกำลังโกรธเกลียดและต่อว่าอยู่นี่ไงคะ คือแพะรับบาปที่สมบูรณ์แบบที่สุด ที่ฉันกับคุณนาวินร่วมกันสร้างขึ้นมาเพื่อตบตาคุณยังไงล่ะคะ!" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ความจริงที่ถูกกระชากออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ "เธอว่ายังไงนะ..." คริสเตียนกัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น "แปลกใจเหรอคะ?" ศิรินทร์หัวเราะคิกคักอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของชายหนุ่ม "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าผู้หญิงจนตรอกอย่างรินรดาจะมีความสามารถพอที่จะเจาะระบบความปลอดภัยของบริษัทคุณได้? หึ... เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ฉันใช้ส่งเอกสารปลอมพวกนี้ เพื่อให้คุณไขว้เขวและทำลายความเชื่อใจที่มีต่อเธอ จนกระทั่งคุณมองไม่เห็นว่า... คนที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดและเตรียมจะฮุบทุกอย่างไปจากคุณในวันพรุ่งนี้ คือใครกันแน่" ศิรินทร์หยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อดูปฏิกิริยาของคริสเตียน ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกะทันหัน "ก็นาวิน ลูกพี่ลูกน้องสุดที่รักของคุณยังไงล่ะคะ... และตอนนี้ เขาก็คงกำลังรอรับมอบอำนาจทั้งหมดจากคุณที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนแล้วด้วยค่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันทีราวกับถูกแช่แข็ง คริสเตียนนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาสีเทาเข้มจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธเกลียวคลื่นใหญ่ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล รินรดามองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง เธอรู้ทันทีว่ามหันตภัยครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของอนาวิน ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้า พร้อมกับลูกน้องชุดดำนับสิบคนที่ปิดล้อมทางออกไว้ทุกด้าน "เสียใจด้วยนะลูกพี่... เกมของคุณ... จบลงแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ - เพลิงกุหลาบดำ -