ความกดดันมหาศาล

“คุณยังไม่ตาย...” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ราวกับมีก้อนน้ำแข็งมาจุกอยู่ที่ลำคอ ร่างสูงโปร่งที่ก้าวผ่านบานประตูห้องประชุมเข้ามาคือ ‘คุณธนินทร์’ ผู้อาวุโสที่ใครต่อใครต่างลงความเห็นว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกเมื่อสามปีก่อน ทว่าวันนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าด้วยชุดสูทสีเข้มเรียบกริบ แววตาที่เคยมองดูอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววเย็นเยียบดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ก้น “น่าผิดหวังใช่ไหมครับ ที่ผมไม่ได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปตามคำสาปแช่งของพวกคุณ?” ธนินทร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตากวาดมองไปรอบห้องประชุมที่เต็มไปด้วยเหล่าผู้ถือหุ้นที่กำลังหน้าถอดสี โดยเฉพาะอนาวินที่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน คริสเตียนไม่ขยับไหวติงแม้แต่น้อย เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ประธานดั่งรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก ทว่ารินรดารู้ดี... มือหนาที่วางอยู่บนตักภายใต้โต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวนั้นกำลังบีบกันแน่นจนขาวซีด “เชิญนั่งสิครับ คุณอา” คริสเตียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดันจนบรรยากาศในห้องดูเบาบางลง “ในเมื่อกลับมาจากความตายแล้ว ก็ควรทำตัวให้สมกับเป็นคนที่มีราคาแพงกว่าที่ใครหลายคนประเมินไว้” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา พ่อของเธอกำลังจะถูกยึดทรัพย์ และหากชายคนนี้—ผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในตระกูลอัครเดชไพศาล—กลับมาในเวลานี้ เกมกระดานทุกอย่างที่เธอพยายามวางไว้เพื่อปกป้องครอบครัวกำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษที่ถูกฉีกทิ้ง เธอหันไปมองศิรินทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ฝ่ายนั้นส่งยิ้มบางๆ มาให้ เป็นยิ้มที่เคลือบยาพิษและสะใจในความพินาศของรินรดาอย่างปิดไม่มิด ทันทีที่การประชุมผ่านไปอย่างเร่งรีบจนน่าอึดอัด รินรดารีบปลีกตัวออกมายังระเบียงด้านหลังตึก เธอพิงหลังกับผนังเย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อล้นออกมา ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ เธอเหนื่อยเหลือเกิน... เหนื่อยจนอยากจะเดินออกไปจากกรงทองแห่งนี้ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง “ถ้าคิดจะหนีตอนนี้ ก็คงสายเกินไปแล้วนะรินรดา” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นข้างกาย รินรดาสะดุ้งเฮือก รีบเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ เธอหันไปพบกับคริสเตียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้สวมสูทเหมือนก่อนหน้า เหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นรอยสักมังกรจางๆ ที่ต้นแขนข้างหนึ่ง “ฉันไม่ได้หนี...” เธอแค่นยิ้มขมขื่น “แต่ฉันแค่รู้สึกว่า... ฉันไม่มีทางสู้พวกคุณได้เลยสักคน พ่อของฉัน อนาวิน แล้วไหนจะคุณธนินทร์ที่กลับมาจากความตายอีก ชีวิตของฉันมันมีไว้ให้พวกคุณรุมทึ้งเล่นหรือคะ?” คริสเตียนขยับเข้ามาใกล้ รัศมีอันตรายของเขาลดทอนลง เหลือเพียงความหนักแน่นที่น่าประหลาดใจ เขาคว้ามือของเธอมากุมไว้ แน่น... ราวกับจะถ่ายทอดพลังทั้งหมดที่เขามีให้กับเธอ “ฟังนะ” เขาเอ่ยเสียงพร่า แต่มั่นคง “โลกใบนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนอ่อนแออยู่รอด แต่โลกใบนี้จะก้มหัวให้คนที่ ‘ไม่ยอมแพ้’ ต่างหาก รินรดา... มองตาผม คุณเห็นอะไรไหม?” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาสีเข้มดุจถ่านไฟฉายคู่นั้น ในแววตาของคริสเตียนไม่ได้มีเพียงความโหดเหี้ยมที่ผู้คนหวาดกลัว แต่มันมี ‘ความหวัง’ และ ‘ความแค้น’ ที่เขาแบกรับไว้เพื่อปกป้องบางสิ่งบางอย่าง... บางสิ่งที่รวมถึงเธอด้วย “ฉันเห็นความเหนื่อยล้าค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว “นั่นแหละที่เรียกว่ามนุษย์” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน “ผมเองก็เหนื่อยไม่ต่างจากคุณ แต่ถ้าผมล้ม ทุกอย่างที่ผมสร้างมาจะถูกพวกมันเหยียบซ้ำ... เหมือนกับที่คุณกำลังเผชิญอยู่ เราสองคนต่างตกอยู่ในพันธะที่ถอดไม่ได้ แต่จำไว้ว่าในขณะที่คนทั้งโลกอยากให้คุณล้ม ผมจะเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่ข้างคุณจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย” ความอบอุ่นจากมือของเขาซึมผ่านเข้าสู่หัวใจที่กำลังแตกร้าว รินรดารู้สึกเหมือนได้รับแรงใจมหาศาลอย่างที่อธิบายไม่ถูก แม้สถานการณ์รอบข้างจะบีบคั้นเพียงใด แต่อ้อมกอดที่เปี่ยมด้วยความหนักแน่นของชายตรงหน้ากลับเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดี “คุณสัญญาแล้วนะคะ” เธอพึมพำ “ผมไม่เคยสัญญาอะไรลมๆ แล้งๆ รินรดา” คริสเตียนยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูจริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น “เตรียมตัวให้พร้อม เพราะหลังจากนี้ พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าสู่คฤหาสน์อัครเดชไพศาล และเราจะเป็นคนกำหนดจุดจบของมัน” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคลี่คลาย เสียงฝีเท้าที่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืดของทางเดิน ประตูห้องลับด้านหลังระเบียงเปิดออกพร้อมร่างของหญิงสาวที่ควรจะเดินทางไปต่างประเทศตั้งแต่วันก่อน ศิรินทร์เดินก้าวออกมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นรูปถ่ายลับที่สามารถทำลายคริสเตียนได้ในชั่วพริบตา เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความเงียบจนรินรดาต้องใจหายวาบ “ถ้ารู้ว่าพวกคุณมีใจให้กันถึงขนาดนี้ ฉันก็คงไม่ต้องรอให้ถึงวันประชุมผู้ถือหุ้นรอบหน้า... เพราะหลักฐานชิ้นนี้ จะทำให้คริสเตียนกลายเป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอกภายในคืนนี้เลยค่ะ!” เพลิงกุหลาบดำขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเส้นทางชีวิตที่แสนดราม่าของรินรดาและคริสเตียนนะคะ