ทางเลือกที่ยากลำบาก

กลิ่นอายจางๆ ของไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับยังคงลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับคุกรุ่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาล จนแทบทำให้ลมหายใจสะดุด "คุณกำลังยื่นข้อเสนอที่แม้แต่ปีศาจยังต้องส่ายหน้าเลยนะคะ, คริสเตียน" รินรดากล่าวลอดไรฟัน น้ำเสียงของเธอนั้นสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เพราะความโกรธงุ่นง่านที่สุมอกจนแทบแผดเผา ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ เขายืนพิงขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองทัศนียภาพยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่างด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งแกะสลัก คริสเตียน อัครเดชไพศาล ไม่ได้หันกลับมามองทันที เขายกแก้วทรงสูงในมือขึ้นจิบน้อยๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างเชื่องช้า ราวกับจังหวะชีวิตของคนรอบข้างเป็นเพียงของเล่นในกำมือของเขา "ปีศาจหรือคะ?" เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ "จำไว้ให้ดี รินรดา... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความรักน้ำเน่า แต่มันขับเคลื่อนด้วยความแค้นและอำนาจต่างหาก สิ่งที่ผมยื่นให้คุณ ไม่ใช่ทางเลือก แต่คือ 'โอกาสสุดท้าย' ที่คุณจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของตระกูลอัครเดชไพศาล" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปลบปลาดยังไม่เท่าความร้าวรานในหัวใจ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เธอกลายเป็นหมากตัวสำคัญในเกมแก้แค้นที่คริสเตียนขีดเส้นเอาไว้ เพื่อชำระหนี้เลือดที่มารดาผู้ล่วงลับของเขาเคยได้รับจากตระกูลพิพัฒน์ธนากุล ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะพังทลายลงภายใต้รอยแค้นนั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการมอบความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะถอนตัวให้กับผู้ชายใจร้ายคนนี้ "แล้วถ้าฉันเลือกที่จะไม่เดินตามเกมของคุณล่ะคะ?" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแน่วแน่แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "ถ้าฉันเลือกที่จะปกป้องพ่อ และทิ้งทุกอย่าง... รวมถึงคุณด้วยล่ะ?" คำถามนั้นทำให้คริสเตียนชะงัก ร่างสูงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งโกรธเกรี้ยว ทั้งเจ็บปวด และบางสิ่งที่เขาพยายามกดทับมันไว้ลึกสุดใจ "คุณกล้าเหรอ?" เขาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่แฝงไปด้วยอันตราย "ถ้าคุณเลือกพ่อของคุณ... คุณก็จะไม่มีวันได้รู้ความจริงว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนผลักแม่ของผมตกจากระเบียงในคืนนั้น และที่สำคัญที่สุด... คุณจะต้องสูญเสียผมไปตลอดกาล" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความแค้นของตระกูลอัครเดชไพศาลเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ล่ามขาเธอไว้กับขุมนรก หากเธอก้าวไปทางความรัก เธอก็ทรยศบิดาผู้ให้กำเนิด แต่หากเธอก้าวไปทางความแค้น เธอก็ต้องทำลายผู้ชายที่เธอรักจนหมดหัวใจด้วยมือของเธอเอง ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ แต่ไร้ซึ่งมารยาทในการรอรับอนุญาต ปัง! ประถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของศิรินทร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงเพลิง ดวงตาคู่คมกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาสมเพชเวทนา "อุ๊ย... ดิฉันขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะ?" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงพิษร้าย รอยยิ้มของเธอกรีดแทงความรู้สึกของรินรดาให้เจ็บแปลบยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนว่าคุณรินรดาจะยังลังเลสินะคะ... น่าสงสารจริงๆ" คริสเตียนขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าคมคาย เขาหันไปมองคู่หมั้นทางธุรกิจด้วยแววตาเย็นเยียบ "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่ ศิรินทร์?" "ดิฉันก็แค่นำข่าวดีมาให้คุณค่ะ, คริสเตียน" ศิรินทร์เดินตรงเข้ามาใกล้ โดยไม่สนใจสายตาดุร้ายของชายหนุ่ม เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าถือแบรนด์เนม วางมันลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าของรินรดาอย่างถือดี "เอกสารโอนหุ้นทั้งหมดของตระกูลพิพัฒน์ธนากุล ตอนนี้อยู่ในมือของอนาวินเรียบร้อยแล้วค่ะ... และถ้าคุณรินรดายังมัวแต่ยืนลังเลเรื่องความรักเด็กๆ นี่ล่ะก็ พรุ่งนี้เช้า... คุณพ่อของคุณคงได้ล้มละลายและกลายเป็นคนไร้บ้านสมใจแน่ๆ" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ข้อมูลในซองเอกสารนั้นคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่อนาวินใช้ฮุบกิจการทั้งหมดของครอบครัวเธอ แผนการชั่วร้ายที่ดำเนินมาอย่างเงียบเชด บัดนี้ได้เดินทางมาถึงจุดแตกหักแล้ว เธอมองหน้าศิรินทร์สลับกับคริสเตียน ชายหนุ่มผู้ยืนนิ่งเงียบราวกับรูปปั้นหิน ความเงียบของเขาในตอนนี้ช่างน่ากลัวและบีบคั้นหัวใจเสียยิ่งกว่าคำปฏิเสธเสียอีก รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ ร่างกายชาดิกราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวเหน็บ ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นหลงเหลือให้อีกแล้ว เธอก็จำเป็นต้องเป็นคนจบเกมนี้ด้วยตัวเอง มือเรียวสั่นเทายื่นไปหยิบซองเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้แน่น ดวงตาคู่สวยสתท้อนแสงไฟสีส้มสลัว เผยให้เห็นประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่ถูกจุดขึ้นจากกองขี้เถ้าแห่งความสิ้นหวัง "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ..." รินรดากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบจนน่าใจหาย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากซีดเซียว "ในเมื่อคุณต้องการให้มันจบแบบนี้... คริสเตียน ฉันจะยอมเป็นฝ่ายเดินออกจากชีวิตคุณเอง" คริสเตียนเบิกตากว้างเล็กน้อย ความตระหนักรู้บางอย่างแล่นพล่านเข้ามาในอกราวกับถูกสายฟ้าฟาด เขารู้ทันทีว่าความเงียบและความดื้อรั้นของหญิงสาวกำลังจะพรากเธอไปจากเขาชั่วนิรันดร์ ร่างสูงขยับตัวจะเข้าไปคว้าแขนเธอไว้ ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานอีกบานที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่โผล่พ้นเงาดำมืด เล็งตรงมาที่กลางแผ่นหลังของคริสเตียนอย่างแม่นยำ! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ