เลือดแลกเลือด

“ถ้ามึงอยากให้เลือดของนางเอกคนนี้อาบพื้นห้องนี้แทนล่ะก็... ก็ลองขยับเข้ามาอีกก้าวสิ คริสเตียน!” เสียงของอนาวินดังก้องอยู่ในโถงคฤหาสน์เก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงผสมกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ของอาวุธสงครามที่อยู่ในมือชายผู้กระหายอำนาจ รินรดาถูกเขากระชากผมจนหน้าหงาย ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือด นัยน์ตาสั่นระริกสะท้อนภาพชายคนเดียวที่เป็นดั่งโซ่ตรวนและแสงสว่างในชีวิตของเธอ คริสเตียนยืนนิ่งดุจรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่กระบอกปืนที่จ่อขมับหญิงสาว แต่มันกรีดลึกไปถึงวิญญาณของอนาวิน ท่ามกลางความเงียบที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ จังหวะเท้าที่หนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย “วางปืนลง อนาวิน... อย่าให้เรื่องที่เริ่มจากความแค้นของพ่อแก ต้องมาจบลงด้วยความโง่เขลาของแกเอง” คริสเตียนเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาถอดสูทราคาแพงออกอย่างใจเย็น โยนมันทิ้งไว้บนพื้นไม้ที่ผุพัง เผยให้เห็นแผงอกภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เริ่มเปียกชื้นด้วยเหงื่อ “ความโง่เหรอ? หึ! มึงต่างหากที่โง่ คริสเตียน... โง่ที่เอาหัวใจตัวเองมาวางไว้ในมือคนอื่น!” อนาวินคำรามลั่น นิ้วชี้เริ่มกดน้ำหนักลงบนไกปืน รินรดาพยายามดิ้นรน “อย่า! คริสเตียน... อย่าทำเพื่อฉัน!” “หุบปาก!” อนาวินตวาดใส่ ก่อนจะหันไปแสยะยิ้มให้ญาติผู้พี่ “เอาล่ะ... ถ้ามึงรักมันมากนัก ก็คุกเข่าลง! แล้วกราบเท้ากูเหมือนที่แม่มึงเคยทำ!” คริสเตียนหยุดกึก ลมหายใจเขาถี่กระชั้นขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ย่อตัวลง สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมานาน แต่ในวินาทีที่เข่าของเขาเกือบจะแตะพื้น ความเคลื่อนไหวที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น คริสเตียนดีดตัวพุ่งเข้าหาอนาวินราวกับเสือชีตาห์ที่ตะปบเหยื่อ อนาวินตกใจจนลั่นไกปืนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! *ปัง!* กระสุนนัดนั้นไม่ได้เจาะเข้าที่กลางอกของรินรดา แต่มันเฉี่ยวผ่านไหล่ซ้ายของคริสเตียนที่โถมเข้าขวางร่างของหญิงสาวไว้ แรงปะทะทำให้ทั้งสองล้มลงไปกองกับพื้น คริสเตียนกัดฟันแน่น เสียงครางต่ำในลำคอด้วยความเจ็บปวดทำให้หัวใจของรินรดาเหมือนถูกบีบจนแทบแตกสลาย “คริสเตียน!” เธอหวีดร้อง มือเรียวสั่นเทาประคองใบหน้าคมสันที่เริ่มซีดเผือดเพราะความเจ็บปวด กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำเอาเธอตัวสั่นสะท้าน “หนี... ไปริน... ไป!” เขาเค้นเสียงสั่ง มือหนาที่เปื้อนเลือดคว้าแขนเธอไว้แน่น ก่อนจะผลักร่างของเธอให้หลบไปหลังเสาต้นใหญ่ อนาวินที่เสียหลักจากการถูกพุ่งชน กำลังตั้งท่าจะยิงซ้ำ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำจำนวนมากก็บุกเข้ามาล้อมรอบโถงคฤหาสน์ ศิรินทร์ก้าวออกมาจากเงามืดของบันไดวน ดวงตาคู่สวยจับจ้องภาพการนองเลือดด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “พอได้แล้วอนาวิน... เกมนี้มันเล่นมานานเกินไปแล้ว” ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าในมือเธอกลับถือปืนเล็งไปที่อนาวินเสียเอง คริสเตียนยกมือขึ้นกุมแผลที่ไหล่ เลือดสีแดงฉานซึมผ่านเสื้อเชิ้ตขาวจนกลายเป็นสีเลือดสด เขาเงยหน้าขึ้นมองศิรินทร์ด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก รินรดาแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นว่ารอบกายของคริสเตียนในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงศัตรู แต่มันคือกับดักซ้อนกับดักที่เธอมองไม่เห็น “เธอ... เธอมาที่นี่ทำไม ศิรินทร์?” คริสเตียนถามเสียงแหบพร่า ศิรินทร์ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูน่าขนลุกมากกว่าความเมตตา “มาดูจุดจบของคนที่ฉันรักไงคะคริสเตียน... แต่ฉันคงให้เขาฆ่าคุณตอนนี้ไม่ได้ เพราะชีวิตของคุณ... ต่อจากนี้ต้องเป็นของฉันเพียงคนเดียว” ทันใดนั้น เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังขึ้นจากด้านล่างของคฤหาสน์ แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานไม้เริ่มถล่มลงมาเศษไม้และฝุ่นควันปกคลุมไปทั่ว รินรดาคว้ามือคริสเตียนไว้แน่น แต่ในจังหวะที่ควันจางลง เธอกลับพบว่าอนาวินหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกล่องเหล็กใบเล็กที่วางอยู่บนพื้นตรงจุดที่เขายืนอยู่ คริสเตียนมองกล่องนั้นด้วยสายตาเบิกโพลง ก่อนจะคว้ามันมาเปิดออกดู ภาพในนั้นทำให้สีหน้าของเขากลายเป็นไร้สีเลือดราวกับคนตายทั้งเป็น รินรดาชะโงกหน้ามองสิ่งที่อยู่ในมือเขา และสิ่งที่เธอเห็นคือภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง... ภาพที่เปลี่ยนความจริงทั้งหมดที่เธอเคยรู้จักไปตลอดกาล ในภาพนั้น... คือแม่ของคริสเตียนที่กำลังกอดกับชายคนหนึ่ง ซึ่งเธอมั่นใจว่าไม่มีทางเป็นพ่อของเขา และชายคนนั้น... คือบุคคลที่เธอเพิ่งจะได้รับคำสั่งให้มาสืบหาความจริงเมื่อสัปดาห์ก่อน “ไม่จริง...” คริสเตียนพึมพำ มือสั่นเทาจนภาพถ่ายร่วงหล่นลงสู่พื้น “รินรดา... เรื่องทั้งหมดนี้ พ่อของเธออยู่เบื้องหลัง” คริสเตียนเงยหน้าขึ้นมองเธอ นัยน์ตาคมคู่นั้นไม่ได้มีความรักหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความแค้นที่รุนแรงกว่าเดิม เพลิงกุหลาบดำหวังว่ารี้ดจะยังไม่หัวใจวายกันไปเสียก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!