แผนปรับแก้แบบฉบับคนหัวรั้น

"ถ้าคุณยังดึงดันจะผ่าทางเดินคอนกรีตตัดผ่านแปลง 'เกรแฮม ทอมป์สการ์ด' ตรงนั้น ผมแนะนำให้คุณเอาไม้บรรทัดสามเหลี่ยมเคาะหัวตัวเองสักสามที เผื่อสมองส่วนที่รับผิดชอบเรื่องความงามจะกลับเข้าที่เข้าทางบ้างนะครับ คุณสถาปนิก" เสียงหวานห้าวที่เจือความหงุดหงิดระคนท้าทายดังขึ้นทันทีที่ธาวินก้าวเท้าพ้นธรณีประตูกระจกของเรือนเพาะชำ ร่างบางของลัลมายืนกอดอกพิงโต๊ะไม้สักตัวยาว ดวงตากลมโตสีนิลจ้องมองเขาเขม็ง ราวกับพร้อมจะแปลงร่างเป็นแม่เสือสาวขย้ำคอเสื้อสูทแบรนด์เนมของเขาให้ขาดวิ่นได้ทุกเมื่อ ธาวินชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เขากวาดสายตามองกระดาษไขแผ่นใหญ่ในมือสลับกับแปลงกุหลาบโบราณสีเหลืองอำพันที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างพยายามระงับอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม มือเรียวยาวขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทที่แฝงความเย่อหยิ่งตามวิสัย "ผมออกแบบตามหลักวิศวกรรมและการสัญจรที่ลื่นไหลที่สุด คุณลัลนาครับ แปลงนั้นไม่ได้สำคัญขนาดต้องเว้นพื้นที่ไว้ให้กุหลาบแก่ๆ ที่ใกล้จะโรยราพวกนี้หรอกนะ รีสอร์ทระดับห้าดาวเขาต้องการความโมเดิร์น ไม่ใช่สวนพฤกษศาสตร์ยุคโบราณ" "กุหลาบแก่ๆ งั้นเหรอ!" ลัลนาพุ่งตัวเข้าประชิดโต๊ะทำงานชั่วคราวอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ผสมกับกลิ่นอายความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว "นี่คุณธาวิน! กุหลาบพวกนี้บรรพบุรุษของฉันปลูกด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจมาตั้งแต่รุ่นทวด! มันมีชีวิต มีจิตวิญญาณ และมีประวัติศาสตร์ มากกว่าตึกคอนกรีตหน้าตาประหลาดๆ ที่คุณกำลังจะสร้างเสียอีก!" ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิท ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านอยู่รอบตัว ธาวินจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ในอกข้างซ้ายมีความรู้สึกประหลาดตีรวนขึ้นมา—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความท้าทายที่นานๆ ทีเขาจะได้รับจากใครสักคน ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยเกรงกลัวบารมีของสถาปนิกมือหนึ่งอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย "โอ้โห กลิ่นความรัก เอ๊ย! กลิ่นความขัดแย้งนี่มันหอมทะลุเรือนกระจกมาถึงข้างนอกเลยแฮะ" เสียงกวนๆ ของกรณ์ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาสมทบ ใบหน้าของเพื่อนสนิทประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สลับมองหน้าธาวินที มองหน้าลัลนาทีด้วยความสนุกสนาน "ว่าไงครับคุณลัลนา วันนี้เราจะใช้มาตรการไหนไล่สถาปนิกปากแข็งของผมดีล่ะครับ เอาไม้กวาดหรือเอาแปลงกุหลาบฟาดหัวดี" "ถ้าไม่ช่วยก็เงียบไปเลยนะคุณกรณ์!" ลัลนาตวัดสายตาค้อนใส่กรณ์วงใหญ่จนเจ้าตัวต้องยกมือยอมแพ้ถอยหลังไปสองก้าว ก่อนที่เธอจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับธาวินอีกครั้ง น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความแข็งกร้าว "ฟังนะธาวิน ฉันยอมให้พวกคุณเข้ามาปรับปรุงพื้นที่รีสอร์ทส่วนหน้าก็บุญโขแล้ว แต่อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องโซนสวนประวัติศาสตร์เด็ดขาด ถ้าคุณทำลายมัน ฉันนี่แหละจะไปฟ้องศาลสั่งระงับโปรเจกต์นี้ให้เป็นข่าวหน้าหนึ่งเลยคอยดู!" ธาวินหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นประกายความมุ่งมั่นและหยาดเหงื่อบางๆ ที่ซึมอยู่ตามไรผมของเธอ ภาพของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนหยัดปกป้องมรดกของครอบครัวด้วยชีวิต ทำให้กำแพงความสมบูรณ์แบบในใจของสถาปนิกหนุ่มเกิดรอยร้าวขึ้นอย่างเงียบงัน ความจริงแล้ว... เขาก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดที่จะทำลายทุกอย่างตามอำเภอใจ เพียงแต่ทิฐิและกรอบการทำงานที่เคยชินมันคอยค้ำคออยู่ ธาวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาวางม้วนกระดาษไขลงบนโต๊ะไม้ ชั่วขณะนั้นแววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "โอเค... ผมยอมถอยให้คุณหนึ่งก้าว" ธาวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง ทำให้ลัลนาถึงกับชะงัก สีหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด "ผมจะกลับไปรื้อแบบแปลนในส่วนของทางเดินและโซนรีสอร์ทใหม่ทั้งหมด จะไม่ให้โครงสร้างคอนกรีตล้ำเข้าไปในเขตแปลงกุหลาบโบราณของคุณแม้แต่เซนติเมตรเดียว" ลัลนากะพริบตาปริบๆ สมองของเธอประมวลผลคำพูดนั้นซ้ำไปซ้ำมา "คุณ... คุณพูดจริงเหรอ? ไม่ได้แกล้งหลอกให้ฉันตายใจแล้วแอบมาไถทิ้งตอนกลางคืนใช่ไหม?" ธาวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เธออีกนิด จนลัลนาต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม "ผมเป็นสถาปนิกมืออาชีพนะครับ ไม่ใช่โจรขโมยต้นไม้" ธาวินกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "แต่... การที่ผมยอมถอยให้คุณขนาดนี้ มันแลกมากับเงื่อนไขบางอย่าง... คุณต้องยอมเป็นไกด์พาผมเดินสำรวจสวนกุหลาบนี้ด้วยตัวเองแบบเอ็กซ์คลูซีฟ เป็นเวลาสามวันเต็ม เพื่อให้ผมเข้าใจ 'จิตวิญญาณ' ของมันอย่างถ่องแท้... ตกลงไหมครับ?" ลัลนาอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอกำมือแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แต่จริงจังของเขา ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธข้อเสนอสุดเจ้าเล่ห์นั้น เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างเพรียวบางของเพียงฟ้าที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ เธอกวาดสายตามองทั้งคู่ที่ยืนประชิดกันจนเกินงามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันจัง... อ้อ พอดีเลยธาวิน ฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากนักลงทุนรายใหญ่ เขาอยากขอเปลี่ยนแปลกผังโครงการทั้งหมดใหม่ทันทีตอนนี้เลยค่ะ"