ถอยคนละก้าวเพื่อความจริง

"ขอโทษทีครับ... พอดีผมลืมบอกไปว่า เอกสารฉบับนั้นที่คุยกัน... ผมยังไม่ได้เซ็นอนุมัติ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความเยียบเย็นของธาวินลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งสามในห้องประชุม ลัลนาชะงักมือที่กำลังเก็บแฟ้มเอกสารลงกระเป๋า ดวงตากลมโตคู่นั้นตวัดขวับกลับมามองหน้าสถาปนิกหนุ่มไฟแรงทันที เปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวในแววตาของเธอไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งปะทุโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเก่าเมื่อรู้ว่าตัวเองเพิ่งจะเต้นเร่าๆ ใส่แผนงานที่ยังไร้ลายเซ็นรับรองจากเขา "คุณว่ายังไงนะ ธาวิน?" เสียงหวานห้าวลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างสะعัดอารมณ์ เธอก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้สักทอง จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลัลนาจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "นี่คุณเล่นตลกอะไรอยู่? ปล่อยให้ฉันยืนเถียง ปล่อยให้ฉันปกป้องสวนกุหลาบของตระกูลจนคอแทบแตก ทั้งที่เอกสารบ้าๆ นั่นคุณยังไม่ได้เซ็นเนี่ยนะ! คุณเห็นความพยายามของคนอื่นเป็นตัวตลกหรือไงครับ... เอ๊ย! หรือไงคะ!" เกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่เธอก็ยั้งปากไว้ทันด้วยความหงุดหงิดทวีคูณ ธาวินไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันนั้นแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวผู้กำลังเดือดดาล "ผมไม่ได้เล่นตลกครับคุณลัลนา... แต่ผมแค่อยากรู้ว่า ถ้าไม่มีลายเซ็นของผมคุ้มครอง โปรเจกต์นี้คุณจะยังสู้ด้วยวิธีไหน สู้เพื่อรักษาดอกไม้ หรือสู้เพราะอยากเอาชนะผมกันแน่" "คุณมัน..." ลัลนากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความคับแค้นใจพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ หากไม่ใช่เพราะติดพันธะทางกฎหมายที่บังคับให้ต้องมาร่วมมือกันปรับภูมิทัศน์รีสอร์ทโดยมีพื้นที่สวนโบราณของเธอเป็นทางผ่าน เธอกล้าสาบานเลยว่าผู้ชายตรงหน้าคงโดนแฟ้มเอกสารฟาดหน้าไปหลายรอบแล้ว "ใจเย็นก่อนครับคุณลัลนา... และก็นายด้วย ธาวิน เลิกเล่นเป็นเด็กอมมือได้แล้วมั้ง" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของกรณ์ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศมาคุ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองก้าวเข้ามาจากประตูหลังห้อง พร้อมกับวางแก้วกาแฟอุ่นๆ ลงบนโต๊ะระหว่างกลางของทั้งสองคน กรณ์ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่ายในความปากแข็งและทิฐิที่สูงลิ่วของเพื่อนสนิท ก่อนจะหันไปส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ทายาทสาวเจ้าของสวนกุหลาบ "ผมต้องขอโทษแทนไอตาสถาปนิกจอมเนียบคนนี้ด้วยนะครับคุณลัลนา ความจริงคือ... ธาวินเขาไม่ได้ตั้งใจจะปั่นหัวคุณเล่นหรอกครับ แต่เอกสารฉบับนั้นมันมีเงื่อนไขบางอย่างเกี่ยวกับโครงสร้างรากของกุหลาบสายพันธุ์หายار ที่ทางทีมวิศวกรเพิ่งส่งผลตรวจดินฉบับล่าสุดมาให้เมื่อเช้าตรู่ ถ้าธาวินเซ็นอนุมัติไปตามแบบเก่า รากแก้วของกุหลาบโบราณในโซน A ของคุณจะได้รับผลกระทบจากแรงสั่นสะเทือนของการลงเสาเข็มรีสอร์ทโดยตรงครับ" คำพูดของกรณ์ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที ลัลนาชะงักกึก ความเกรี้ยวกราดในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจระคนตกใจ เธอกวาดสายตามองหน้ากรณ์สลับกับธาวินอย่างไม่แน่ใจนัก "หมายความว่า... ที่เขาถ่วงเวลา ไม่ใช่เพราะต้องการกลั่นแกล้งฉันเหรอ?" "ถ้าผมอยากกลั่นแกล้งคุณ ผมคงปล่อยให้เซ็นไปนานแล้วครับ เพื่อให้คุณจะได้มานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งทีหลังตอนที่กุหลาบปู่ทวดของคุณตายเรียบ" ธาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะยังคงมีรอยยิ้มเย้าแหย่ที่มุมปาก แต่วแววตาที่มองเธอกลับปราศจากความเยาะเย้ยถากถางอย่างสิ้นเชิง มันคือแววตาของมืออาชีพที่กำลังประเมินสถานการณ์อย่างจริงจัง ลัลนาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกพายุอารมณ์ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และลึกๆ แล้ว... ก็มีความรู้สึกผิดที่ด่วนสรุปตัดสินผู้ชายคนนี้ไปก่อน ทว่าทิฐิอันแรงกล้าก็ทำให้เธอเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นปฏิเสธความอ่อนแอ "แล้วทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ล่ะครับ? ต้องมาทำฟอร์มทำเป็นถือดีอยู่ได้ รู้ไหมว่ามันเสียเวลาคนอื่นเขาแค่ไหน" เธอยังคงรักษาระดับเสียงให้แข็งกระด้างไว้ได้ แม้ใบหน้าเนียนใสจะเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายที่ตนเองโวยวายไปชุดใหญ่ "ถ้าผมพูดตรงๆ ตั้งแต่แรก คุณคงไม่ยอมนั่งลงฟังผมอธิบายหรอกครับ เพราะคุณเอาแต่ตั้งกำแพงใส่ผมตั้งแต่วินาทีแรกที่เหยียบเข้ามาในบริษัทแห่งนี้แล้ว" ธาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว จนกระทั่งลัลนาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกระดาษและกาแฟอ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวแคบลงจนน่าอึดอัด กรณ์ที่ยืนมองสถานการณ์อยู่เงียบๆ ลอบอมยิ้มบางๆ ก่อนจะแกล้งยกมือขึ้นปัดนาฬิกาข้อมือ "โอ๊ะ... ตายจริง ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีนัดประชุมด่วนกับทางฝ่ายการตลาดของเพียงฟ้า คงต้องขอตัวปล่อยให้สถาปนิกกับเจ้าของสวนกุหลาบเขาเคลียร์เรื่อง 'รากแก้ว' กันตามลำพองใจไปก่อนนะครับ... เชิญตามสบายเลยครับ" พูดจบ กรณ์ก็หมุนตัวเดินลิ่วออกนอกห้องไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังคลิก ทิ้งให้คนทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเหมือนตอนแรก หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตบางอย่างที่วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง ลัลนาเงยหน้าขึ้นมองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนค้ำร่างอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเสียจนเธอสามารถนับแพขนตางอนงามของเขาได้ ธาวินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองลงมาที่เธอด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ถอยคนละก้าวไหมครับคุณลัลนา?" ธาวินเอ่ยกระซิบเบาๆ เสียงของเขาช่างนุ่มนวลและทรงพลังในเวลาเดียวกัน "คุณเลิกมองผมเป็นศัตรูที่จะมาทำลายสวนกุหลาบของคุณ และผม... จะยอมรับฟังทุกข้อเสนอของคุณในการปรับแบบแปลนรีสอร์ทใหม่ทั้งหมด เพื่อให้ดอกไม้ของคุณกับตึกคอนกรีตของผมมันอยู่ร่วมกันได้... แบบไม่มีใครต้องเสียอะไรไปเลย" หัวใจของลัลนากระตุกวูบอย่างแรง คำว่า 'ถอยคนละก้าว' ของเขาไม่ได้หมายถึงการยอมแพ้ แต่มันคือการยื่นข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้เลยสักนิด เธอกะพริบตาปริบๆ พยายามตั้งสติท่ามกลางแรงดึงดูดประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวตนของเขา "แล้ว... ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่เชื่อใจคุณล่ะ?" เธอยังคงดึงดันถามเสียงเบา แม้ว่ากำแพงในใจจะเริ่มพังทลายลงมาทีละน้อยแล้วก็ตาม "งั้นก็พิสูจน์ดูสิครับ..." ธาวินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากของเขาแทบจะปัดผ่านแก้วหูของเธอในจังหวะที่กระซิบประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนใจสั่น "คืนนี้... อยู่คุยเรื่องแบบแปลนฉบับปรับปรุงกับผมที่นี่ จนกว่าเราจะได้ข้อสรุปที่ดีที่สุด... ว่าไงครับ?" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับข้อเสนอที่ก้ำกึ่งระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว ลัลนาอ้าปากค้างกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ทว่า... ก่อนที่เสียงท้วงติงใดๆ จะหลุดออกจากริมฝีปากของเธอ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะเตือนใดๆ ทั้งสิ้น! "ธาวินคะ! แย่แล้วค่ะ! ทางคุณเพียงฟ้าเพิ่งโทรมาแจ้งว่า... แบบแปลนตัวเลือกที่สองถูกหลุดออกไปให้สื่อมวลชนสายอสังหาฯ แล้วค่ะ!" ร่างของเลขาหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงพาดหัวข่าวร้อนฉ่า ซึ่งกำลังสั่นคลอนทุกความเชื่อมั่นของโปรเจกต์นี้ในชั่วพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดระอุคู่นี้เสมอนะครับ