แผนซ้อนแผน

"พาดหัวข่าวนั่นไม่ใช่แค่การดิสเครดิตโปรเจกต์ของเราครับคุณลัลนา... แต่มันคือการประกาศสงครามแบบเปิดหน้าต่างหาก" ธาวินกวาดสายตาคมกริบมองตัวหนังสือสีแดงฉานบนหน้าจอแท็บเล็ตที่เลขาสาวเพิ่งวางกระแทกโต๊ะ เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของเขาไม่ได้แสดงถึงความตื่นตระหนก ตรงกันข้าม... ในยามที่พายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ นัยน์ตาคู่นั้นกลับยิ่งเปล่งประกายความเยือกเย็นและดุดันดั่งเปลวสุริยันยามเที่ยงวันที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ข่าวฉาวระบุว่า "สถาปนิกดังจับมือทายาทสวนกุหลาบ ลักลอบปรับเปลี่ยนพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว" พร้อมภาพถ่ายมุมสูงที่ถูกตัดต่อบิดเบือนจนทำให้โครงสร้างการออกแบบรีสอร์ทของธาวินดูเหมือนกำลังรุกล้ำเข้าไปในเขตพื้นที่หวงห้ามของกุหลาบโบราณพันธุ์หายาก ซึ่งเป็นมรดกทางธรรมชาติชิ้นสุดท้ายของตระกูลลัลนา ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมพับแขนขึ้นถึงข้อศอกไม่ได้กรีดร้องโวยวายตามคาด ลัลนาเพียงแค่หรี่ตามองพาดหัวข่าวนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ธาวินต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกฉุนในความใจเย็นผิดมนุษย์ของเธอ "คุณยังจะมายิ้มออกอีกเหรอครับคุณลัลนา? ทีมกฎหมายของกลุ่มทุนเอ็กซ์เพรสกำลังเตรียมฟ้องเรียกค่าเสียหายสามสิบล้านภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนะ" ธาวินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้สักเก่าแก่ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของดอกกุหลาบป่าจากตัวหญิงสาวลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเขาให้พลุ่งพล่าน "แล้วใครบอกคุณล่ะคะ... เอ้ย! ใครบอกคุณล่ะครับว่าฉันไม่เดือดร้อน" ลัลนาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงเคยชิน ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าชายหนุ่มผู้ยืนค้ำหัวเธออยู่ "แต่คนที่ร้อนรนจนลืมดูตาม้าตาเรือเนี่ย... ดูเหมือนจะเป็นคุณสถาปนิกคนเก่งมากกว่ามั้งคะ... เอ่อ... มากกว่านะครับ" หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เมื่อเกือบจะหลุดมามาดเดิม ธาวินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "คุณรู้เบื้องหลังข่าวนี้ใช่ไหมครับ?" ธาวินหรี่ตาลง น้ำเสียงทุ้มต่ำคาดคั้น "ถ้าฉันบอกว่าทั้งหมดนี้คือ 'เหยื่อล่อ' ที่ฉันกับกรณ์ช่วยกันหว่านเอาไว้... คุณจะเลิกมองฉันด้วยสายตาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อฉันสักทีได้ไหมล่ะครับคุณธาวิน" ลัลนาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย เธอหยิบแท็บเล็ตอีกเครื่องขึ้นมาสไลด์หน้าจอให้เขาดู ข้อมูลเส้นทางการเงินและการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินลับๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าสถาปนิกหนุ่ม ธาวินก้มมองตัวเลขและชื่อบริษัทนอมินีที่คุ้นตา นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นทันที "กลุ่มทุนของเพียงฟ้า... พวกมันใช้บริษัทลูกกว้านซื้อที่ดินรอบสวนกุหลาบของคุณ เพื่อบีบให้คุณจนมุมแล้วยอมขายสิทธิ์ขาดให้ในราคาถูกสินะครับ" "bingo ครับคุณสถาปนิก" ลัลนายิ้มกริ่มอย่างผู้กำชัยชนะ "พวกมันคิดว่าฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงหัวรั้นที่รักษาiสวนกุหลาบไว้ด้วยความดื้อดึง แต่พวกมันลืมไปว่า... ที่ดินตรงนี้มีโฉนดที่ระบุเขตคุ้มครองพิเศษทางวัฒนธรรม ซึ่งต่อให้มีเงินเป็นพันล้านก็ซื้อไม่ได้ถ้าฉันไม่เซ็นชื่อยินยอม" "แล้วข่าวฉาวเมื่อครู่นี้ล่ะครับ?" ธาวินขมวดคิ้วมุ่น สมองอันปราดเปรื่องเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน "นั่นฝีมือคุณที่จงใจปล่อยข่าวปลอม เพื่อให้พวกมันตายใจแล้วรีบเดินเกมขั้นสุดท้ายใช่ไหมครับ" "ฉลาดมากครับสมกับที่เป็นสถาปนิกมือหนึ่งประจำโปรเจกต์" ลัลนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อก้าวเท้าเข้ามาใกล้เขาจนแผ่นอกเกือบชิด "พวกมันกำลังจะเข้ามาขอเจรจาลับกับเราในเย็นนี้ที่เรือนกระจกกลางสวนกุหลาบ... และฉันต้องการให้คุณเล่นละครตบตาไปกับฉัน" ธาวินนิ่งงันไปชั่วขณะ ปลายจมูกของเขาสัมผัสได้ถึงความหอมละมุนที่คุ้นเคย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะงานก่อสร้างกลับเต้นรัวผิดเพี้ยนเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายความมุ่งมั่นของหญิงสาวตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้อันตราย... และน่าหลงใหลที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิต "คุณกล้าเดิมพันทุกอย่างกับผมขนาดนี้เลยเหรอครับลัลนา" ธาวินเอ่ยชื่อเธอห้วนๆ โดยไม่ใส่คำสุภาพท้ายประโยคเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและจริงจังจนลัลนาเผลอชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันในระยะประชิด "ถ้าคู่เดิมพันเป็นคุณ... ฉันก็ไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้วครับ" ลัลนาตอบกลับด้วยรอยยิ้มท้าทายที่ซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้แววตาคู่สวย ก่อนที่ทั้งคู่จะได้โต้เถียงอะไรกันไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยการก้าวเข้ามาอย่างเร่งร้อนของ กรณ์ หุ้นส่วนหนุ่มที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลแน่นในมือ "ธาวิน! ลัลนา! แย่แล้วครับ..." กรณ์หอบหายใจจนตัวโยン สีหน้าของเพื่อนสนิทซีดเผือกจนเห็นได้ชัด "ทางฝั่งเพียงฟ้าเพิ่งส่งอีเมลมาด่วนที่สุด... พวกมันไม่ได้จะมาเจรจาตามแผนที่เราคาดไว้ครับ!" ธาวินผละออกจากตัวลัลนากลางคัน นัยน์ตาสีเข้มหันขวับไปมองเพื่อนสนิททันที "หมายความว่ายังไงครับกรณ์?" กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะชูเอกสารในมือขึ้นสูง "พวกมันไม่ได้แค่จะฮุบที่ดินสวนกุหลาบ... แต่ตอนนี้ สำนักงานที่ดินเพิ่งอนุมัติคำสั่งระงับการก่อสร้างทั้งหมดของโปรเจกต์เราแล้วครับ! และคนที่เซ็นอนุมัติคำสั่งนั้น... คือพ่อของคุณเอง!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเข้มข้นนี้ด้วยกันนะครับ — ปราณธาตุเก้าสุริยัน