ข้อเสนอที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

เสียงกระดาษเนื้อดีราคาแพงถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธาวิน มันไม่ใช่เสียงที่รุนแรงจนน่ากลัว แต่มันคือเสียงประกาศสงครามที่คมกริบเสียจนชายหนุ่มต้องนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เศษกระดาษสีขาวร่วงกราวลงบนพื้นดินร่วนซุยของสวนกุหลาบ ลัลนายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขา แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ไม่ได้แผดเผาให้มอดไหม้ แต่กลับกำลังหลอมละลายอีโก้ของสถาปนิกหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อโครงการไหนมาก่อนในชีวิต “คุณคิดว่าเงินนี่มันซื้อศักดิ์ศรีของตระกูลฉันได้งั้นเหรอ คุณธาวิน” น้ำเสียงของลัลนาเรียบเย็น ทว่าทุกคำพูดเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงลงบนความมั่นใจของเขา ธาวินยืนนิ่ง สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นราคาแพงหรี่มองหญิงสาวตรงหน้า เขาขยับเนกไทที่เริ่มจะทำให้เขารู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “มันไม่ใช่การซื้อศักดิ์ศรี แต่มันคือการชดเชยตามมูลค่าตลาดที่คุณไม่มีวันหาได้จากดอกไม้เหี่ยวๆ พวกนี้ ลัลนา ผมกำลังเสนอทางออกที่คุ้มค่าที่สุดให้กับคนที่กำลังจมกองหนี้อย่างคุณ” “ทางออกของคุณคือการเปลี่ยนบ้านของฉันให้เป็นสนามกอล์ฟหรือรีสอร์ทคอนกรีตเย็นเยียบงั้นสินะ?” เธอหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “อย่าเอาตรรกะนักธุรกิจหน้าเลือดมาตัดสินคุณค่าของสิ่งมีชีวิตที่บรรพบุรุษฉันฟูมฟักมาเป็นร้อยปี ถ้าคุณยังไม่รีบไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะหยิบจอบมาฟาดหัวคุณจริงๆ ล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ธาวินเม้มปากแน่น เขาไม่ได้โกรธจนควันออกหูเหมือนที่ผ่านมา ตรงกันข้าม... เขากลับรู้สึกแปลกประหลาดในใจ ลึกๆ ภายใต้ความสมบูรณ์แบบที่เขาสร้างมาตลอดชีวิต เขาไม่เคยเจอใครที่กล้า 'ปฏิเสธ' เขาอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้มาก่อน ความดื้อรั้นของเธอ... มันไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิด แต่มันกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เขาอยากเอาชนะ “คุณจะรักษาไอ้สวนพวกนี้ไปเพื่ออะไร ในเมื่อสุดท้ายแล้วต่อให้คุณสู้หัวชนฝา พื้นที่ตรงนี้ก็ต้องตกเป็นของนายทุนอยู่ดี เพียงฟ้าไม่ได้ใจดีเหมือนผมหรอกนะ ถ้าคุณปฏิเสธข้อเสนอของผม คุณอาจจะสูญเสียทุกอย่างแม้แต่ที่ซุกหัวนอน” ลัลนาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบสายพันธุ์หายากที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอมันทำให้สติของธาวินรวนเรไปชั่วขณะ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ดวงตาที่มักจะมองเห็นแต่โครงสร้างและผลกำไร ทว่ายามนี้มันกลับสะท้อนภาพหญิงสาวที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ “อย่างน้อยตอนที่ฉันเสียมันไป ฉันก็รู้ว่าฉันได้สู้เพื่อสิ่งที่ฉันรักสุดหัวใจ ไม่ใช่ก้มหัวให้เงินสกปรกของคนอย่างคุณ!” ธาวินมองเศษเช็คที่ถูกฉีกจนไม่เหลือชิ้นดีบนพื้นดิน เขาค่อยๆ ก้มตัวลง เก็บเศษกระดาษเหล่านั้นขึ้นมาทีละชิ้นด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างาม แม้จะเป็นการกระทำที่ดูน่าอับอายที่สุดก็ตาม “คุณใจเด็ดดีนี่ ลัลนา” เขากระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและทรงพลัง “คนส่วนใหญ่ที่ผมเจอ มักจะรีบคว้าเงินแล้วก้มกราบขอบคุณผมแทบเท้า แต่คุณ... คุณทำให้ผมเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ” “ฉันไม่ใช่ของเล่นในโปรเจกต์ของคุณ ธาวิน!” “ผมรู้...” ธาวินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “และนั่นแหละคือเหตุผลที่ผมจะยังไม่ไปไหนจนกว่าผมจะได้เห็นคุณยอมศิโรราบต่อหน้าผม... ไม่ใช่ด้วยเงิน แต่ด้วยหัวใจของคุณเอง” บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงฉับพลัน เสียงนกร้องเมื่อครู่ดูราวกับถูกมนต์สะกดให้หยุดนิ่ง ลัลนาชะงักไปกับคำพูดที่แฝงไปด้วยความหมายที่มากกว่าการเจรจาธุรกิจ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่มันคือความหวั่นไหวที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังสั่นไหวอยู่ในระยะประชิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินที่เชื่อมไปยังเรือนกุหลาบใหญ่ “ธาวิน! อยู่นี่เองเหรอ? คุณเพียงฟ้าโทรหาผม บอกว่าติดต่อคุณไม่ได้เลย เธอกำลังโมโหใหญ่แล้วนะที่เห็นรายงานความคืบหน้าไม่กระดิกไปไหนเลย!” เสียงของกรณ์ที่ตะโกนมาแต่ไกลทำลายภวังค์ลงทันที ลัลนาผลักอกธาวินออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อด้วยความโกรธปนเขินอาย เธอถอยกรูดไปยืนห่างออกไปหลายก้าว ธาวินหันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังวิ่งหอบแฮกเข้ามาพร้อมสมาร์ทโฟนในมือ ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนพร้อมจะฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร ร่างของเพียงฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้นที่มุมสวน เธออยู่ในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูขัดกับธรรมชาติรอบข้างอย่างรุนแรง สายตาที่เธอมองลัลนานั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด “นี่น่ะเหรอคะธาวิน เจ้าของสวนที่ขวางทางเราอยู่?” เพียงฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพลางกวาดสายตามองสวนกุหลาบด้วยความรังเกียจ “ดูท่าทางจะยากจนจนไม่มีปัญญาจ้างคนดูแลสวนรึไง ถึงได้มายืนเถียงกับสถาปนิกที่ค่าตัวแพงที่สุดในประเทศแบบนี้?” ลัลนาเม้มปากแน่น ความโกรธที่เพิ่งดับไปลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธอเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบ แต่ธาวินกลับก้าวขึ้นมาขวางหน้าเธอเอาไว้ ดวงตาของเขากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง “เพียงฟ้า คุณมาทำไมที่นี่” เขาถามเสียงเรียบ “ฉันมาเพื่อจะบอกว่า...” เพียงฟ้ายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแบรนด์เนม “ฉันเพิ่งไปคุยกับกรมที่ดินมา ปรากฏว่าสวนกุหลาบแห่งนี้... มีคำสั่งศาลให้ยึดทรัพย์เนื่องจากหนี้สินที่เจ้าของคนเก่าทิ้งไว้ตั้งนานแล้ว และฉัน... เพิ่งซื้อหนี้นั้นมาทั้งหมด!” ลัลนาตัวชาวาบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต เธอหันไปมองธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด เธอคิดว่าเขารู้เรื่องนี้มาตลอด... ว่าเขามาที่นี่เพื่อเป็นหมาล่าเนื้อให้ผู้หญิงคนนี้ ธาวินมองลัลนาที่กำลังสั่นสะท้าน เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า... เพราะเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว! นี่คือเรื่องราวที่ร้อยเรียงด้วยหัวใจของ "ปราณธาตุเก้าสุริยัน" หวังว่าจะถูกใจรี้ดทุกท่านนะครับ!