กลิ่นหอมที่ปะปนด้วยฝุ่นควัน

“คุณมันก็แค่เครื่องจักรที่สวมสูทราคาแพง เดินเข้ามาพ่นคำหวานเพื่อกลบเกลื่อนรอยตีนบนผืนดินที่บรรพบุรุษฉันสร้างมากับมือ!” เสียงของลัลนาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เธอก้าวเข้าหาธาวินโดยไม่เกรงกลัวสายตาคมกริบที่กำลังพิจารณาเธออยู่ สถาปนิกหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นกุหลาบที่อบอวลอยู่รอบตัวหญิงสาว แต่มันกลับถูกเจือปนด้วยกลิ่นฝุ่นควันจากเครื่องจักรที่เขานำเข้ามาในโครงการนี้ ธาวินเหยียดตัวตรง ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยตามความถนัดของนักธุรกิจมือโปร “คุณลัลนาครับ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลาย แต่ผมมาเพื่อ ‘ปรับปรุง’ ให้สิ่งที่มันกำลังโรยราได้มีที่ยืนในโลกปัจจุบัน... ในแบบที่ยั่งยืนกว่าการปล่อยให้มันเน่าเปื่อยไปตามกาลเวลา” “ยั่งยืน?” ลัลนาเค้นหัวเราะ เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ เธอหยิบเศษก้อนดินขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะทำงานไม้เก่าแก่ต่อหน้าเขา “ระบบนิเวศในสวนนี้มันละเอียดอ่อนเกินกว่าที่สมองของสถาปนิกอย่างคุณจะเข้าใจ คุณมองเห็นแค่พื้นที่ว่างเปล่าสำหรับตึกสูง แต่ฉันมองเห็นชีวิตที่ต้องใช้เวลาเป็นร้อยปีในการเติบโต คุณจะเอาคอนกรีตมาถมทับความทรงจำพวกนี้เหรอ? นั่นน่ะเหรอที่เรียกว่าความสำเร็จของคุณ!” ธาวินขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงของเขาปะทะกับกลิ่นกายธรรมชาติของเธอจนเกิดเป็นแรงดึงดูดที่น่าอึดอัด “โครงการนี้ไม่ใช่แค่ตึก แต่มันคือการวางโครงสร้างที่จะทำให้สวนกุหลาบของคุณคงอยู่ไปได้อีกหลายชั่วอายุคน ถ้าคุณยอมรับเงื่อนไขของทุนจดทะเบียน และปล่อยให้ทีมงานของผมเข้าจัดการผังเมืองใหม่ ความล่มสลายที่คุณกลัว มันจะไม่เกิดขึ้น” “แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?” ลัลนาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แววตานั้นดุดันและไร้ความปรานี “คุณจะใช้กำลัง หรือจะใช้เงินซื้อ? หรือจะใช้แผนร้ายแบบเดียวกับที่คนของพวกคุณทำกับสวนข้างเคียงตอนปีที่แล้ว?” ธาวินนิ่วหน้า “ผมไม่รู้ว่าคุณไปฟังอะไรมา แต่ผมทำงานบนพื้นฐานของความเป็นจริง ไม่ใช่ทฤษฎีสมคบคิด” “ความเป็นจริงก็คือ...” ลัลนาขยับเข้าไปจนแผ่นอกของเขาเกือบชิดกับร่างเพรียว “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วย คุณมาที่นี่เพื่อ ‘ฮุบ’ เพราะคุณรู้ว่าถ้าสวนนี้หายไป ค่าที่ดินตรงนี้จะพุ่งทะยานจนคนระดับคุณซื้อตึกที่สูงที่สุดในเมืองได้โดยไม่ต้องกะพริบตา!” ธาวินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความเงียบระหว่างเขากับเธอช่างบีบคั้น เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าตนเองกำลังถูกประเมินค่าในแง่ร้ายขนาดนั้น เขาเป็นคนเป๊ะ เขาเป็นคนควบคุมทุกอย่าง แต่ทำไมกับผู้หญิงคนนี้ เขาถึงรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียการควบคุมอยู่ตลอดเวลา “ผมไม่เคยคิดเรื่องกำไรมหาศาลอย่างที่คุณว่า” เขาตอบเสียงต่ำ “สิ่งที่ผมต้องการคือความสมบูรณ์แบบ... และสวนนี้ คือชิ้นส่วนสำคัญที่ผมต้องการให้มันมาอยู่ในงานออกแบบของผม ไม่ใช่ในฐานะของที่ถูกทำลาย แต่ในฐานะของที่ถูกเชิดชู” ลัลนาเหยียดรอยยิ้มที่ทำให้ธาวินรู้สึกหนาวสั่นในใจ “ความสมบูรณ์แบบบนความทุกข์ของคนอื่น คุณเก็บมันไว้ใช้กับลูกค้าที่บ้าอำนาจคนอื่นเถอะ ธาวิน... เพราะที่นี่ ไม่มีพื้นที่ให้คนอย่างคุณ!” ธาวินขบกรามแน่น เขารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงที่ขมับ เขาพยายามจะอธิบาย แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ของสวนก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวย่างเข้ามาอย่างมั่นใจ “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะการเจรจาธุรกิจที่น่าสนใจเข้าสินะคะ?” ร่างของเพียงฟ้าในชุดสูทสีขาวสะอาดตาตัดกับบรรยากาศขรึมขลังของสวนกุหลาบ เธอเดินตรงเข้ามาหาธาวิน ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของเขาอย่างถือวิสาสะ ลัลนาเหลือบมองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่เดือดพล่านขึ้นกว่าเดิม “คุณธาวินคะ... ทางโครงการสรุปเรื่องงบประมาณปรับปรุงสวนเสร็จแล้ว และดูเหมือนว่าข้อเสนอที่เราเตรียมไว้ จะทำให้ ‘ทายาท’ คนสุดท้ายของที่นี่ต้องยอมรับความจริงที่เลี่ยงไม่ได้เสียที” เพียงฟ้ายื่นเอกสารในมือให้ธาวิน ก่อนจะหันไปสบตาลัลนาด้วยรอยยิ้มที่ฉาบด้วยความสมเพช ธาวินก้มลงมองเอกสารนั้น สายตาของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้ามองลัลนาที่ตอนนี้ดวงตาฉายแววแตกสลายและเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง “นี่มันอะไรกัน... ธาวิน?” ลัลนาถามเสียงสั่น “คุณบอกว่าคุณมาที่นี่เพื่อช่วย... แต่เอกสารในมือนั่น มันคือสัญญาขายขาดที่พวกคุณเตรียมไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้วไม่ใช่เหรอ?” ธาวินนิ่งอึ้ง เขาไม่ได้เป็นคนเตรียมเอกสารนี้ แต่เพียงฟ้า... เขาพลาดไปแล้วที่ปล่อยให้หล่อนเข้ามาแทรกแซงในจังหวะที่เขากำลังจะกุมใจของลัลนาได้ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของธาวินก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าแสดงชื่อ 'กรณ์' หุ้นส่วนของเขาที่คอยคุมโปรเจกต์ลับเบื้องหลัง—แต่ก่อนที่เขาจะรับสาย ลัลนาก็คว้าแก้วน้ำบนโต๊ะสาดเข้าใส่ใบหน้าของเขาอย่างแรงท่ามกลางความตกตะลึงของเพียงฟ้า “อย่าได้เอาเสนียดของคุณกับคนพวกนี้ มาเหยียบสวนของฉันอีก!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความขัดแย้งที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในตอนหน้าครับผม!