แผลสดกับความห่วงใยที่ซ่อนเร้น

"อยู่นิ่ง ๆ สิครับคุณธาวิน ถ้าไม่อยากให้แผลมันอักเสบจนต้องตัดแขนทิ้งซะก่อน" น้ำเสียงของลัลนาเจือแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ขณะที่มือเรียวพยายามกดสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงบนแผลถลอกยาวบริเวณท่อนแขนแกร่งของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเป็นชีวิตจิตใจ ธาวินกัดกรามแน่น กล้ามเนื้อไบเซปส์ใต้ฝ่ามือของเขาเกร็งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติด้วยความเจ็บแสบ ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยาฆ่าเชื้อ แต่เป็นเพราะแรงกดกระแทกจากอุบัติเหตุเมื่อช่วงบ่ายที่โครงสร้างเรือนกระจกเกือบถล่มลงมาทับ แปลกประหลาดเหลือเกินที่คนปากแข็งอย่างเขา ยอมนั่งนิ่ง ๆ ให้หญิงสาวที่เพิ่งทะเลาะกันคอเป็นเอ็นมานั่งทำแผลให้อยู่แบบนี้ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกกุหลาบมอญผสมกับกลิ่นไอฝนลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานเก่าแก่ของเรือนเพาะชำ มันไม่ใช่กลิ่นสังเคราะห์ราคาแพง แต่เป็นกลิ่นหอมธรรมชาติที่ติดตัวลัลนามาตั้งแต่เกิด และมันกำลังรบกวนสติสัมปชัญญะของธาวินทีละน้อย "คุณมือหนักเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หรือตั้งใจจะแกล้งผมให้ตายผ่อนส่งกันแน่ครับ คุณลัลนา" ธาวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบช้อนขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้มันใกล้จนเกินกว่าความจำเป็น ปลายจมูกโด่งรั้นของเธออยู่ห่างจากหัวไหล่เขาไม่ถึงคืบ ลัลนาชะงักมือที่กำลังบรรจงแปะพลาสเตอร์ยา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้นวาววับด้วยความพยศเช่นเคย แต่มีบางอย่างไหวระริกอยู่ข้างในลึก ๆ เหมือนประกายไฟที่ถูกจุดขึ้นในความมืด "ถ้าฉันอยากจะแกล้งคุณให้ตายผ่อนส่งจริง ๆ ฉันคงไม่ต้องมานั่งเช็ดแผลทำความสะอาดให้คุณแบบนี้หรอกค่ะ... เอ๊ย แบบนี้นะครับ!" ลัลนาเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมาด้วยความเคยชิน ก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของธาวินยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "อุ๊ย... มีหลุดปากด้วยนะครับ ดูเหมือนคุณเองก็ไม่ได้ระมัดระวังตัวเท่าไหร่เลย" ธาวินจงใจลากเสียงยาว ทوนเสียงของเขามีความแพรพราวที่ทำเอาลัลนารู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างน่าประหลาด "ฉันแค่เผลอตัวต่างหากเล่า! อย่ามาทำเป็นได้ใจนะคุณธาวิน แผลแค่นี้สำหรับคนงานก่อสร้างเขาไม่เอามานั่งสำออยแบบคุณหรอกค่ะ... เอ่อ แบบคุณหรอกนะครับ!" หญิงสาวหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหปนเขิน เผลอออกแรงกดนิ้วลงบนแผลสดของเขาโดยไม่ตั้งใจ "โอ๊ย!" ธาวินอุทานออกมาเบา ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเหเก้ด้วยความเจ็บจริง ๆ คราวนี้ "คุณตั้งใจแน่ ๆ ลัลนา" "ก็คุณกวนประสาทฉันก่อนนี่นา!" ลัลนาเถียงกลับทันควัน มือที่ถือหลอดขี้ผึ้งสั่นระริกเล็กน้อย ความใกล้ชิดที่แนบ1แน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เริ่มสร้างแรงกดดันบางอย่างที่อยู่นอกเหนือการควบคุม สถาปนิกหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า พิจารณ์ใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความประหม่า ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดใจ ธาวินไม่เคยรู้เลยว่า ผู้หญิงที่ต่อปากต่อคำกับเขาได้ทุกเรื่องคนนี้ เวลาที่กำลังตื่นตระหนกและพยายามทำเป็นเข้มแข็ง จะมีเสน่ห์ทำลายล้างรุนแรงได้ถึงเพียงนี้ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคากระจกด้านนอกดังซู่ซ่าขับเน้นให้พื้นที่ตรงนี้ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ลัลนาวางหลอดขี้ผึ้งลงบนโต๊ะไม้ เสียงวัตถุกระทบกันเบา ๆ ดึงสติของเธอให้กลับคืนมา รีบผถอยตัวออกห่างแต่ถูกมือแกร่งคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน "จะรีบไปไหนล่ะครับ งานยาวยังไม่ทันเสร็จเลย" ธาวินเอ่ยเสียงพร่า สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาหัวใจของลัลนาเต้นผิดจังหวะ รัวเร็วเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ปล่อยฉันค่ะ... ปล่อยฉันนะ คุณธาวิน!" ลัลนาพยายามบิดข้อมือออกจากการกุมมือที่อบอุ่นและแข็งแกร่งนั้น แต่ยิ่งดึงก็เหมือนยิ่งเข้าใกล้ ร่างสูงโน้มตัวเข้ามาหาเธอทีละนิด ระยะห่างที่น้อยนิดอยู่แล้วถูกลดทอนลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ธาวินมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนก เขากำลังจะเอื้อนเอยประโยคบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจออกมา เพื่อทำลายกำแพงความดื้อรั้นของคนตรงหน้าให้พังทลายลงในค่ำคืนนี้ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยบานประตูไม้ที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวบางของเพียงฟ้าก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้า แต่รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นภาพธาวินและลัลนากำลังนั่งประชิดติดกันบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน "อุ๊ย... ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีฉันเอาน้ำสมุนไพรมาให้คุณธาวินตามที่คุยกันไว้... แต่ดูเหมือนคุณธาวินจะได้รับการดูแล 'อย่างใกล้ชิด' จนเกินคาดซะแล้วสิคะ" เพียงฟ้าหรี่ตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเคลือบยาพิษ คำพูดที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่พร้อมจะจุดชนวนระเบิดลูกใหม่ในสวนกุหลาบแห่งนี้ทันที ด้วยความปรารถนาดีจากใจ **ปราณธาตุเก้าสุริยัน**