ก้าวสำคัญของโปรเจกต์คู่ขนาน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะทำงานไม้สักทองดังสนั่น กลบเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานแข่งกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมขนาดกลางของบริษัทสถาปนิกดาวรุ่ง ธาวินขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบหลังเลนส์ใสจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความระaอและเหนื่อยหน่ายเต็มทน ในขณะที่ลัลนากลับกอดอก เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รังสีความดื้อรั้นแผ่ออกมาจากตัวเธอจนแทบมองเห็นเป็นประกายไฟ "คุณจะไม่มีวันได้ปรับเปลี่ยนผังโซนแปลงกุหลาบโบราณตระกูล 'วรโชติ' เด็ดขาด คุณธาวิน!" เสียงห้าวใสเอ่ยขึ้นทันทีที่ลมหายใจถูกสูบเข้าปอด "ฉันยอมให้คุณเข้ามาทำรีสอร์ทเชิงอนุรักษ์ร่วมกันได้ตามสัญญาของโครงการ ก็ถือว่าใจกว้างมากพอแล้ว อย่าล้ำเส้นเข้ามาในเขตหวงห้ามของฉัน" ธาวินพ่นลมหายใจยาวอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ เขายันมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดัน "คุณลัลนาครับ โปรดใช้สมองส่วนหน้าไตร่ตรองให้ดีสักนิด แปลงกุหลาบพันธุ์ 'กาญจนาภิเษก' และ 'สิริกิติ์' ชุดนั้นมันตั้งอยู่ขวางกึ่งกลางระหว่างทางเข้าล็อบบี้หลักกับวิลล่าโซน A ถ้าไม่ย้าย หรืออย่างน้อยก็ต้องร่นพื้นที่ลงมาสามเมตร แขกวีไอพีที่จะมาพักผ่อนจะเดินเข้าออกอย่างไร หรือคุณจะให้พวกเขามุดอุโมงค์หนามกุหลาบเข้ามาเช็คอิน?" "ก็ทำทางเดินลอยฟ้าสิครับ! หรือไม่ก็ออกแบบให้ทางเดินมันโค้งหลบต้นไม้ ไม่ใช่คิดอะไรไม่ออกก็จะถอนรากถอนโคนของสำคัญอย่างเดียว!" กรณ์ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรีบยกมือขึ้นปรามศึกเบาๆ พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ส่งให้ทั้งคู่ "ใจเย็นๆ ก่อนน่าคุณทั้งสอง เรามาประชุมเพื่อหาทางออกร่วมกัน ไม่ใช่มาเปิดศึกประลองยุทธ์ค่ายกลกระบี่นะ" "นายเงียบไปเลยนะกรณ์!" ลัลนาหันไปแหวใส่เพื่อนสนิทของธาวินเสียงเขียว จนกรณ์ต้องหดคอกลับแทบไม่ทัน ธาวินหรี่ตามองท่าทีพยศของทายาทสาวสวนกุหลาบคนนี้ ยอมรับตามตรงว่าในฐานะสถาปนิก เขารู้สึกทึ่งในความเด็ดเดี่ยวและแพสชันที่เธอมีต่อดอกไม้เหล่านั้น แต่ในฐานะผู้ควบคุมโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้าน ความดื้อดึงของเธอกำลังทำให้ตารางงานพังไม่เป็นท่า แต่อีกใจหนึ่ง... ความดื้อด้านที่ไม่มีใครยอมใครแบบนี้ กลับทำให้เขารู้สึกว่าการทำงานร่วมกันครั้งนี้ไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงกระดาษพลิกเบาๆ เมื่อธาวินดึงร่างตัวเองกลับมานั่งหลังตรง เขาหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหรูขึ้นมาหมุนเล่นในมือ สายตาคมกวาดมองข้อเสนอในร่างสัญญาฉบับแก้ไขครั้งที่สามที่เพิ่งร่างเสร็จสดๆ ร้อนๆ "โอเคครับ..." ธาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ผมยอมถอยให้หนึ่งก้าว เราจะไม่ย้ายแปลงกุหลาบโบราณชุดนั้น และผมจะออกแบบทางเดินลอยฟ้าครอบคลุมพื้นที่เหนือแปลงกุหลาบตามที่คุณเสนอมา เพื่อรักษาทุกราก ทุกกิ่ง และทุกใบที่คุณรักเอาไว้ให้ครบถ้วน" ลัลนาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความระแวดระวังในแววตาฉายชัด เธอไม่คิดว่าคนเผด็จการอย่างเขาจะยอมประนีประนอมได้ง่ายดายขนาดนี้ "คุณ... พูดจริงเหรอ? ไม่มีเงื่อนไขแอบแฝงใช่ไหม?" "ผมเป็นนักออกแบบมืออาชีพครับ ไม่ใช่พวกต้มตุ๋น" ธาวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาด "แต่... มีข้อแม้ว่า คุณต้องยอมเซ็นสัญญาตกลงร่วมมือในขั้นต้น ณ วินาทีนี้ และตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป คุณต้องลงมาหน้างานด้วยตัวเองทุกวัน เพื่อตรวจดูการวางแนวเสาโครงสร้างร่วมกับทีมวิศวกรของผม ห้ามเบี้ยว ห้ามอ้างธุระส่วนตัว และห้ามมาสายเด็ดขาด" "นี่คุณบังคับฉันเหรอ!" "นี่คือการเจรจาธุรกิจครับคุณลัลนา คุณอยากรักษาต้นไม้ ผมอยากได้ความถูกต้องตามหลักวิศวกรรม นี่คือทางออกที่ยุติธรรมที่สุดแล้ว" ธาวินเลื่อนเอกสารฉบับนั้นพร้อมปากกาไปตรงหน้าเธอ "เซ็นสิครับ หรือว่าคุณกลัวว่าจะต้องเจอหน้าผมทุกวันจนทนไม่ไหว?" คำพูดท้าทายนั้นทำเอาลัลนากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอจ้องหน้าชายหนุ่มราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายกลับคืนมาอย่างไม่ยอมแพ้ ใครว่าเธอจะกลัวผู้ชายปากร้ายคนนี้กันล่ะ? "ใครกลัวกัน! เซ็นก็เซ็น!" ลัลนาคว้าปากกามากระแทกลงบนกระดาษ ลากลายเซ็นของตัวเองลงไปอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงจนเกือบทะลุกระดาษ ก่อนจะโยนปากกาคืนให้เขาด้วยความหมั่นไส้ "อ่ะ! เรียบร้อย เริ่มงานแบบจำใจร่วมมือตามที่คุณต้องการแล้วนะ พอใจหรือยัง?" "พอใจมากครับ" ธาวินก้มลงมองลายเซ็นชื่อของเธอ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอย่างปิดไม่มิด "พรุ่งนี้แปดโมงเช้าเจอกันที่หน้าแปลงกุหลาบโซน A ห้ามเลทแม้แต่วินาทีเดียว" กรณ์ที่นั่งลุ้นมานานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก "เยี่ยม! ในที่สุดโปรเจกต์คู่ขนานของเราก็ก้าวไปอีกขั้นเสียที งั้นวันนี้เราแยกย้ายกันไปเตรียมตัว..." *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ขัดจังหวะคำพูดของกรณ์ขึ้นเสียก่อน ก่อนที่บานประตูดังกล่าวจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อินทีเรียร์หนุ่มอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสไตล์แฟชั่นนิสต้าก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ใครเห็นก็ต้องสะดุดตา "อุ๊ย... ดิฉันรบกวนเวลาประชุมสำคัญอะไรรึเปล่าคะเนี่ย?" เสียงหวานทุศเอ่ยทักทายขึ้น พร้อมกับกวาดสายตามองคนทั้งสามในห้อง เพียงฟ้า นักลงทุนสาวผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของโปรเจกต์รีสอร์ทรอยยิ้มกว้าง เดินตรงเข้ามาหยุดยืนข้างเก้าอี้ของธาวินอย่างสนิทสนมเกินงาม มือเรียวแตะเบาๆ ที่พนักเก้าอี้ของชายหนุ่มก่อนจะเหลือบมองลัลนาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "พอดีฟ้าผ่านแถวนี้เลยแวะเอาเอกสารสำคัญเรื่องงบประมาณเฟสถัดไปมาให้คุณธาวินดูค่ะ..." เพียงฟ้าพูดพลางโน้มตัวลงกระซิบข้างหูธาวินด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้คนอื่นได้ยินชัดเจน "ดูท่าทางบรรยากาศในห้องจะร้อนระอุพอสมควรเลยนะคะเนี่ย หวังว่าคงไม่ได้ทะเลาะอะไรกันรุนแรงใช่ไหมคะคุณวิน?" ลัลนามองภาพนั้นแล้วรู้สึกร้อนผ่าวที่อกขวาอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอพ่นลมหายใจออกจมูกแรงๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือของตัวเองขึ้นมาสะพายไหล่ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับสวนก่อนดีกว่าค่ะ อยู่ตรงนี้ชักจะหายใจไม่ค่อยออกเพราะอากาศเริ่มเป็นพิษ" ลัลนาปรายตามองเพียงฟ้าแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับธาวินที่กำลังมองเธออยู่พอดี "พรุ่งนี้แปดโมงเช้า... ฉันจะไปรอต้อนรับ 'สถาปนิกจอมเผด็จการ' ที่หน้าแปลงกุหลาบก็แล้วกัน!" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องประชุมไปทันที ทิ้งให้ธาวินนั่งนิ่งอยู่กับที่ สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่ลับตาไปอย่างครุ่นคิด ทว่า ในวินาทีที่ธาวินกำลังจะลุกขึ้นเพื่อเอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญ เพียงฟ้าก็โน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของเขามากขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับกระซิบประโยคบางประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสถาปนิกหนุ่มถึงกับเย็นเฉียบลงชั่วขณะ *“วินคะ... คุณแน่ใจเหรอว่ายัยเด็กสวนกุหลาบนั่น จะยอมร่วมมือกับคุณจริงๆ โดยที่ไม่รู้ว่าเบื้องหลังโปรเจกต์นี้ มีคำสั่งลับให้กวาดล้างพื้นที่แปลงนั้นทิ้งทั้งหมดเพื่อสร้างลานจอดรถเฮลิคอปเตอร์ในอนาคต?”* **ด้วยความปรารถนาดีจากใจ** **ปราณธาตุเก้าสุริยัน**