ความจริงที่ถูกเปิดเผยครึ่งหนึ่ง

"คุณกำลังเล่นเกมที่ตัวเองไม่มีวันถือไพ่เหนือกว่าเลยนะ... ลัลนา" เสียงทุ้มต่ำของธาวินเจือความหงุดหงิดระคนห่วงใยดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของดินหลังฝนและไอน้ำจางๆ ในโรงเรือนเพาะชำกุหลาบโบราณ แสงไฟสีส้มอุ่นจากหลอดไฟฟลาลาเมนต์ส่องกระทบใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงขึ้นเล็กน้อย สถาปนิกหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวโดยไม่ให้เธอทันตั้งตัว ดวงตาคมกริบมองทะลุผ่านแว่นสายตาไร้กรอบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริกด้วยความตกใจ ลัลนาสะดุ้งสุดตัว กลิ่นอายความเป็นระเบียบและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ จากตัวธาวินพุ่งปะทะจมูกจนเธอต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนสะโพกชนเข้ากับโต๊ะไม้สักเก่าแก่ที่มีกระถาง 'กุหลาบมอญจุฬาลงกรณ์' วางอยู่ "คุณธาวิน! เดินเสียงดังเป็นแมวขโมยหรือไงคะ? แล้วอยู่ๆ มาพูดจาแปลกๆ แบบนี้หมายความว่ายังไง" ลัลนาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความดื้อรั้นในแว่นตากรอบหนาฉายชัด เธอเกลียดนักเวลาที่ผู้ชายคนนี้ทำตัวเหนือกว่า และเกลียดมากกว่าที่เขามักจะอ่านใจเธอทะลุปรุโปร่งอยู่เสมอ "ผมไม่ได้เดินเสียงดัง แต่คุณต่างหากที่มัวแต่เหม่อลอยคิดเรื่องแผนการบ้าๆ ของคุณกับเพียงฟ้านั่นแหละ" ธาวินยื่นมือไปค้ำขอบโต๊ะไม้กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของเข้มข้นขึ้นจนคนมองต้องกลืนน้ำลายลงคอ "ตื่นได้แล้วลัลนา... รีสอร์ทหรูโปรเจกต์นั้นไม่ใช่สนามเด็กเล่น และคุณก็ไม่ใช่เจ้าหญิงที่จะทำอะไรตามใจชอบโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ" ธาวินไม่ได้ตั้งใจจะพูดจารุนแรง แต่ภาพเอกสารลับที่เขาแอบเห็นบนโต๊ะทำงานของเพียงฟ้าเมื่อช่วงบ่ายมันคอยทิ่มแทงความรู้สึกอยู่ตลอดเวลา—สัญญาซ่อนเร้นที่ระบุชัดเจนว่าที่ดินแปลงนี้ของตระกูลลัลนาอาจจะตกเป็นของกลุ่มทุนต่างชาติ หากโปรเจกต์ร่วมทุนล้มเหลว และคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังเงื่อนไขสุดโหดนี้... ก็คือเพียงฟ้า ลัลนากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธวาบขึ้นในอก เธอผลักอกแกร่งของธาวินเต็มแรงแต่เขากลับนิ่งราวกับกำแพงหิน "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดจาดูถูกฉันอยู่! เพียงฟ้าเขาเป็นนักลงทุนที่เข้ามาช่วยกอบกู้สวนกุหลาบของฉันนะ ถ้าไม่มีเขา ป่านนี้ที่นี่โดนยึดไปนานแล้ว คุณเป็นแค่สถาปนิก... มีหน้าที่แค่ออกแบบอาคารตามสั่ง อย่าล้ำเส้นเข้ามาจุ้นจ้านเรื่องส่วน ะ..." คำพูดของเธอขาดหายไปเมื่อธาวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากเธอจนลัลนาต้องหยุดพูดอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบของเขามີประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันทั้งดุดันและร้อนรุ่มดั่งเปลวสุริยัน "ผมไม่ได้อยากล้ำเส้น..." ธาวินกระซิบเสียงพร่าทุ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นอ่อนลงชั่วขณะเมื่อเห็นความรั้นในแววตาคู่สวย "แต่ผมทนเห็นคุณเอาอนาคตของตระกูลตัวเองไปฝากไว้กับงูพิษอย่างเพียงฟ้าไม่ได้... เชื่อผมสักครั้งเถอะลัลนา ยอมถอยออกมาก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป" ความเงียบโรยตัวลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำค้างกระทบใบกุหลาบด้านนอก ท่ามกลางความใกล้ชิดที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ ลัลนาใจกระตุกวูบ ความอบอุ่นจากแววตาที่เขาแสดงออกมามันจริงใจเสียจนเธอเกือบจะเผลอพยักหน้ารับอยู่แล้ว แต่ทิฐิและภาระบนบ่าก็ดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง เธอกำมือแน่น เงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่ดื้อดึงที่สุด "ถ้าฉันไม่ถอยล่ะ? คุณจะทำไม? หรือว่า... คุณกลัวว่าฉันจะชนะคุณในเกมนี้กันแน่ค่ะ คุณธาวิน?" ธาวินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความระอา ระAความดื้อที่ไม่เคยลดลงของยายทายาทสวนกุหลาบคนนี้เลย "คุณนี่มัน... ดื้อด้านจนน่าจับตีจริงๆ" เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างที่อันตรายเกินไปเมื่อครู่ "เอาล่ะ ในเมื่อคุณไม่ฟังคำเตือนของผม งั้นก็ลองฟังหลักฐานนี่ดู..." สถาปนิกหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ปัดหน้าจอสองสามครั้งแล้วยื่นภาพถ่ายเอกสารแผ่นหนึ่งให้เธอ ลัลนามองตามด้วยความสงสัย แต่พอสายตาปะทะเข้ากับลายเซ็นและข้อความในเอกสาร ร่างทั้งร่างก็ชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ สีหน้าของเธอซีดเผือกทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "นี่มัน..." เสียงของลัลนาขาดห้วง ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะใสๆ ของบุคคลที่สามก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศตึงเครียดที่ประตูโรงเรือนเพาะชำ "อุ๊ย! แหม... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของสถาปนิกธาวินกับคุณลัลนาหรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงหวานหยดของเพียงฟ้าดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสดีไซน์หรูที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพิมใจ แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งเมื่อกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนชิดกันเกินความจำเป็น ด้วยความปรารถนาดีจากใจ **ปราณธาตุเก้าสุริยัน**