รอยร้าวที่ขยายตัว

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราใจกลางกรุงเทพฯ ไม่ได้ช่วยลดทอนไอความร้อนระอุที่คุกรุ่นอยู่ระหว่างคนทั้งสองเลยแม้แต่น้อย ศิลาชะงักก้าวเท้าค้าง เสมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น! ดวงตาคมกริบของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่กวาดมองเอกสารบนโต๊ะทำงานของพิมพ์มาดา อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่ไร้พิษภัย ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย แต่วันนี้... เธอกลับกุมคมมีดที่จ่ออยู่ตรงคอหอยของเขาเอง "คุณกำลังหาอะไรอยู่หรือคะ คุณศิลา" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นชาจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น พร้อมกับเรียวปากที่ยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างผู้เหนือกว่า พิมพ์มาดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองอดีตสามีด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใยสิ้นเชิง ราวกับเขาก็เป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่หมดราคา ศิลาขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวเข้าหาหญิงสาวอย่างคุกคาม ความสูงและรูปร่างกำยำของเขาควรจะทำให้เธอหวาดกลัว ทว่าพิมพ์มาดากลับนิ่งเฉย ราวกับภูตผีปีศาจก็ไม่สามารถสั่นคลอนความมั่น "คุณเอาเอกสารชุดนี้มาจากไหน พิมพ์มาดา!" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนกปะปนกัน เอกสารในแฟ้มสีดำตรงหน้าเธอไม่ใช่แค่รายงานทางการเงินทั่วไป แต่มันคือหลักฐานการทุจริตครั้งใหญ่ที่สามารถลากบริษัทโฮลดิ้งยักษ์ใหญ่ของเขาให้ดิ่งลงเหวได้ในชั่วข้ามคืน รวมถึงหลักฐานการซุกซ่อนทรัพย์สินเพื่อหลบเลี่ยงการแบ่งสินสมรสเมื่อครั้งหย่าร้าง ซึ่งเขาอุตส่าห์ปกปิดมันไว้อย่างมิดชิดที่สุด "แปลกใจนักหรือคะ?" พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คิดว่าตัวเองฉลาดนัก ฉลาดจนสามารถปั่นหัวผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่งให้อยู่ใต้ส้นเท้าได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือคะ... ศิลา คุณลืมไปแล้วหรือว่า ฉันก็เคยเป็นทนายความมือหนึ่งของบริษัทคุณมาก่อน เอกสารเน่าๆ แบบนี้ ทำไมฉันจะหาไม่เจอ" "คุณกล้าดียังไง..." ศิลาคำรามต่ำในลำคอ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าแฟ้มเอกสารนั้นคืน แต่พิมพ์มาดารวดเร็วกว่า เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวกดทับมุมกระดาษไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นกายหอมละมุนคุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูก ศิลารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความทรงจำเก่าๆ เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นภรรยาผู้อ่อนหวาน คอยปรนนิบัติพัดวี และมอบความรักให้อย่างหมดหัวใจผุดขึ้นมาในหัว แต่มันถูกกลบด้วยภาพความจริงอันโหดร้ายในปัจจุบันที่เธอกำลังใช้มันทำลายเขา "ถ้าคุณแตะต้องเอกสารนี่แม้แต่นินเดียว พรุ่งนี้เช้า... ข่าวฉาวเรื่องการยักยอกเงินและเอกสารลับบริษัทจะไปอยู่บนโต๊ะของอัยการสูงสุด และหลุดสู่หน้าหนึ่งของทุกสำนักข่าวทันทีค่ะ" พิมพ์มาดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดทุกถ้อยคำ ศิลาชะงักค้าง มือที่เอื้อมออกไปหยุดอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมกริบมองใบหน้านวลเนียนที่ไร้รอยยิ้มอย่างพินิจพิเคราะห์ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธเกรี้ยว ทั้งจำยอม และ... ลึกๆ แล้วมีความเจ็บปวดร้าวลึกที่เขากล้าปฏิเสธไม่ได้ ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่ง ผู้หญิงที่เขาเคยบอกว่าน่าสมเพช... บัดนี้ได้เติบโตเป็นปีศาจสาวแสนสวยที่พร้อมจะฉีกกระชากเขาออกเป็นชิ้นๆ เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ชีวิตที่พังทลายของเธอเอง "คุณต้องการอะไรกันแน่ พิมพ์..." เสียงของศิลาอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความหยิ่งผยองถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "ฉันต้องการให้คุณลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง... แบบที่ฉันเคยได้รับเมื่อสามปีก่อนค่ะ" พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชน "คุณทำลายชีวิตฉันได้ ศิลา และตอนนี้... ถึงตาฉันบ้างแล้วที่จะทำลายคุณ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ศิลายืนนิ่งงันราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสวยที่เอื้อnคำพูดเชือดเฉือน ความรู้สึกเร่าร้อนแปลกประหลาดพลุ่งพล่านขึ้นในอก ท่ามกลางความเกลียดชังและการแก้แค้นนี้ เคมีอันตรายที่เคยผูกมัดทั้งคู่ไว้ยังคงทำงานอย่างเงียบเชียบและรุนแรง ศิลาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว จนลมหายใจของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมกัน "ต่อให้คุณจะเกลียดฉัน จนอยากจะฆ่าฉันให้ตายคามือ... แต่คุณก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกพิมพ์ ว่าร่างกายของคุณมันยังจำสัมผัสของฉันได้ดีแค่ไหน" ศิลาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ดวงตาคมเข้มทอประกายวับวามอย่างเจ้าเล่ห์ เขาฉวยโอกาสที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว คว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว "ปล่อยนะ! คุณศิลา... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างเอาแต่ใจและดุดัน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความโกรธเกรี้ยว และความปรารถนาอันดิบเถื่อน พิมพ์มาดาดิ้นรนขัดขืนในตอนแรก มือเล็กระดมทุบตีลงบนอกแกร่ง ทว่าอ้อมแขนของเขากลับรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก บังคับให้เธอยอมรับรสจูบอันร้อนแรงที่แสนคุ้นเคย สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟสวาทที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ ความโกรธเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวาม ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงภายใต้ความเร่าร้อนที่ศิลามอบให้ มือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าอย่างชำนาญ ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มหอบกระชั้น เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวค่อยๆ เงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจด้วยความรัญจวนใจที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ศิลาผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อสูดอากาศ ทว่าสายตาของเขายังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบด้วยความลุ่มหลง เขาไม่รอให้เธอได้ตั้งสติ เรียวปากร้อนพรมจูบซับลงที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนพิมพ์มาดากลั้นหายใจ แอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ มือบางที่เคยผลักไไบ่เปลี่ยนเป็นจิกขยุ้มลงบนกลุ่มผมของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพร่าง ค่ำคืนนี้... เส้นแบ่งระหว่างการแก้แค้นกับความลุ่มหลงได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในอ้อมกอดอันเร่าร้อนและดุดันของผู้ชายที่เธอเกลียดชังที่สุด ทว่า ในขณะที่ร่างทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางไฟสวาทที่โหมกระหน่ำ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศ ศิลาขมวดคิ้วอย่างขัดใจและตั้งใจจะปล่อยผ่านมันไป แต่หน้าจอที่สว่างวาบพร้อมข้อความแจ้งเตือนรูปถ่ายจากนักสืบส่วนตัวที่เขาจ้างไว้ กลับทำให้มือหนาที่กำลังโอบกอดร่างบางต้องชะงักค้าง ภาพถ่ายเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง... เด็กที่มีดวงตาสีเทาและสันกรามคมชัดถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เขียนว่า *"รายงานคุณศิลา: นี่คือลูกชายลับๆ ของคุณกับคุณพิมพ์มาดา ที่เธอเก็บซ่อนไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา..."* แล้วขอบคุณรี้ดเดอร์จากใจค่ะ: (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - เพลิงกุหลาบดำ)